II SA/Gl 1139/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. i M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A.T. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści oświadczeń strony wnika, że wraz z małżonkiem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 100 m2, położonym na 15 arowej nieruchomości. Skarżąca zadeklarowała, że posiada akcje "A" o wartości około 50.000 zł natomiast nie posiada oszczędności, innych nieruchomości ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jej rodziny jest emerytura wnioskodawczyni w wysokości 1628 zł brutto miesięcznie oraz wynagrodzenie za pracę jej małżonka (umowa zlecenia) w wysokości 850 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego A. T. nadesłała dokumenty obrazujące sytuację materialną jej rodziny. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Nadto, ewentualne uwzględnienie wniosku jest uzależnione od tego, czy strona przedstawi przekonujące argumenty (poparte stosownym materiałem dowodowym) dające podstawę do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności pozwalające na uwzględnienie wniosku. W realiach rozpoznawanej sprawy łączny dochód netto skarżącej i jej małżonka kształtuje się na poziomie około 2000 zł netto miesięcznie. Jest to niewątpliwie niewielka kwota, która co do zasady pozwala na pokrycie bieżących kosztów utrzymania. Pamiętać jednak trzeba, że strona dysponuje akcjami "A" o wartości około 50.000 zł. Posiadanie takiego rodzaju składnika majątku, którego upłynnienie nie nastręcza większych trudności wyklucza stwierdzenie, że sytuacja materialna wnioskodawczyni odpowiada hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Trudno bowiem uznać za zasadne zwolnienie od kosztów sądowych kogoś, kto posiada znaczne zasoby pieniężne w postaci papierów wartościowych. Stałoby to w sprzeczności z ideą prawa pomocy a także stanowiłoby przejaw nierównego traktowania skarżących dysponujących dochodami o zbliżonej wysokości, którzy jednakże tego rodzaju składnika majątku nie posiadają. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.