II SA/Gl 1139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w T. zawiadomił Prezydenta Miasta T., iż w tym dniu w G. został zatrzymany J. Z. zam. w T. przy ul. [...]. Przyczyną zatrzymania było przekroczenie przez kierującego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 78 km/h. Prezydent Miasta T. dnia [...] r. wszczął postępowanie w sprawie. W jego trakcie pełnomocnik J. Z. wniosła o przesłuchanie na okoliczność zdarzenia jej mocodawcy. Organ odmówił jednak temu żądaniu powołując się na okoliczność, iż dowód taki nic nie wniesie do wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł zaś o zatrzymaniu J. Z. prawa jazdy na okres 3 miesięcy, przy czym podstawą rozstrzygnięcia były art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1c oraz art. 102 1e ustawy o kierujących pojazdami. Odwołanie od tej decyzji złożył J. z. reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik. Podniósł, iż organ w sprawie popełnił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że do przekroczenia prędkości doszło w obszarze zabudowanym. Zarzucił również naruszenie: - art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym brak przesłuchania strony na okoliczność zdarzenia, - art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że informacja organu Policji stanowi jedyny i wystarczający dowód do zatrzymania prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Wskazało, iż przesłanką zatrzymania prawa jazdy jest informacja o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Organ administracji jest taką informacją (uzyskaną od uprawnionego podmiotu, jakim w tym przypadku jest Policja) związany. Organ nie ma również możliwości przeprowadzania postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył J. Z. reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji podniósł argumentację identyczną jak ta wskazana w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.) "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy [...] kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". Z przepisu tego wynika jasno, iż w sytuacji powzięcia informacji o okoliczności, o której mowa w tym przepisie, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Informacja ta musi pochodzić od podmiotów uprawnionych do dokonywania kontroli prędkości w tym Policji. Przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym) organ administracji nie jest władny przeprowadzać jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w zakresie prawidłowości sposobu dokonania kontroli prędkości. W szczególności dotyczy to zasad pomiaru oraz ustalenia statusu prawnego obszaru, gdzie pomiar miał miejsce. Jak trafnie wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 21 października 2016 r. (sygn. II SA/Gl 215/16 – orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl) "organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia czy też weryfikacji treści zawartych w ww. informacji". Podobne stanowisko zajął skład orzekający WSA w Kielcach w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. (sygn. II SA/Ke 483/16) uznając, iż "starosta w sprawie o wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie jest uprawniony do ustalania, czy faktycznie doszło do przekroczenia przez kierującego pojazdem dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h". Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że ustalenia dokonane przez organy administracji oraz wywiedzione z nich skutki prawne były prawidłowe. Organ administracji uzyskał od uprawnionego organu Policji informację, iż skarżący na obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość o ponad 50 km/h. Będąc związany tą informacją a jednocześnie nie mając podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego we własnym zakresie wydał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.