II SA/Gl 114/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 1 października 2010 r. inwestor – R. L. wystąpił do Starosty Z. o udzielenie pozwolenia na cyt. "dobudowę przedsionka do budynku rekreacyjnego na działce nr ewid. gr. [...] w Z.". Do wniosku inwestor dołączył komplet wymaganej dokumentacji, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz egzemplarze projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Starosta Z. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej we wniosku inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z § 13 miejscowego planu zagospodarowania Miasta Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. wskaźnik kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania zabudowy dla jednostki strukturalnej "4US2" wynosi 15% powierzchni terenu zabudowanego oraz 70% powierzchni terenu biologicznie czynnego. Planowana w tej jednostce dobudowa nie spełnia ustaleń planu miejscowego. Bilans terenu został wykonany dla działki o nr ewid. [...], a nie w odniesieniu do powierzchni działki, na terenie której planuje się powyższą inwestycje tj. [...]. Na terenie działki nr [...] istniejąca zabudowa /przed dobudową/ już bowiem przekracza dopuszczone prawem miejscowym 15% możliwej powierzchni zabudowy działki budowlanej. W konsekwencji, nie nałożono postanowieniem na Inwestora obowiązku dostosowania przedłożonego projektu budowlanego do wymogów stawianych ww. planem miejscowym. Od decyzji tej R. L. złożył odwołanie do Wojewody [...], wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, które uznał za niezgodne z art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej niesłusznie, bez dokładnego wyjaśnienia ustaleń planu miejscowego, stwierdził, że planowana dobudowa przedsionka do istniejącego budynku rekreacyjnego przekracza 15% możliwej powierzchni zabudowy działki budowlanej. Zgodnie bowiem z § 40 obowiązującego Planu przyjęto zasadę, iż uwzględnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z. (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.) w jednolitym tekście i rysunku nowego planu nie może naruszyć ich poprzednich ustaleń (ustaleń poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] r.), dopuszczając jedynie ich nową redakcję, w dostosowaniu do metodyki planu [...] oraz obowiązującego ustawodawstwa. Z uwagi na powyższy zapis należy, zdaniem strony, przyjąć jako podstawowe wytyczne planu z [...] r. zawarte w § 41 planu miejscowego [...] r. (strefa PLN1), z pominięciem ustaleń wynikających z tabeli planu zawartej w § 13 tekstu planu. W konsekwencji, zdaniem strony, nie oblicza się dla jednostki A1.1 - 4 US2 parametru Pz -procent terenów zabudowanych, parametru Pb - procent terenów biologicznie czynnych, a także parametru In - wskaźnik intensywności zabudowy, gdyż w poprzednim planie takie parametry i ograniczenia nie występowały. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że kierując się dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717) "plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego". Zawarte w nim ustalenia są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z. działka nr [...] znajdowała się w obszarze jednostki oznaczonej UTC -tereny ośrodków campingowych. Natomiast według obowiązującej obecnie Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z., działka nr [...], objęta inwestycją znajduje się w obszarze jednostki urbanistycznej o symbolu A1.1 - 4 US2 - ośrodki rekreacyjno-wypoczynkowe i kempingowe, pola biwakowe. Z zapisów § 8 tekstu obowiązującego planu miejscowego wynika, że: "Dla każdego wyodrębnionego w rysunku planu terenu ustala się podstawowe i uzupełniające przeznaczenie i sposoby zagospodarowania". W § 9 plan "definiuje ustalenia oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia, związane z poszczególnymi przeznaczeniami terenów występujących w granicach obszaru objętego planem (dopuszczenia i ograniczenia mogą przestać obowiązywać w przypadku, gdy ustalenia szczegółowe pod tabelami stanowią inaczej)". Planowana dobudowa nie jest sprzeczna z ogólnymi nakazami, zakazami i dopuszczeniami zawartymi w § 9 ust. 11 tekstu planu, a określonymi dla terenów sportu i rekreacji - US2. Jednakże, dla terenu jednostki A1.1 4 US2 w planie określone zostały także, ujęte w § 13 tekstu planu, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy zdefiniowane jako: procent terenów zabudowanych - wynoszący 15%, procent terenów biologicznie czynnych - 70%, wskaźnik intensywności zabudowy - niska intensywność od 0,1 do 0,4, wysokość zabudowy - 1 kondygnacja i 6 m do kalenicy, geometrię dachu - dwuspadowy i nachylenie 20-45st., dostęp do drogi publicznej - dojazd pośredni lub bezpośredni, Organ odwoławczy wskazał następnie, że w § 40 ust. 1 w/w planu ustalono, że: " W granicach obszaru objętego planem zostały wyznaczone specjalne strefy funkcjonalne o symbolach PLN, dla których po roku 1995 uchwalono zmiany fragmentów lub miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Tereny te zostały włączone do niniejszego planu w formie: 1) jednolitego rysunku i rozszerzonego tekstu planu (dla tych terenów, dla których ze względu na zasięg i specyfikę zostało zdefiniowanych więcej indywidualnych ustaleń szczegółowych), należą do nich plany objęte zasięgami stref PLN1 - "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z." (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.) " (...). W ust. 2. ww. § 40 stwierdzono, że: " W odniesieniu do wszystkich ww. planów przyjęto zasadę, iż uwzględnienie ich w jednolitym tekście i rysunku planu [...] (opracowywanego w granicach administracyjnych miasta), nie może naruszać ich poprzednich ustaleń, dopuszczając jedynie ich nową redakcję, w dostosowaniu do metodyki planu [...] oraz obowiązującego ustawodawstwa ". Nadto § 41 tekstu ww. planu stanowi że: "Dla części jednostki urbanistycznej A1.1, odpowiadającej zasięgowi strefy PLN-1 - "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z.", dla poszczególnych wyodrębnionych w rysunku planu terenów obowiązują niezależne od ustaleń § 13 dodatkowe zapisy planu. Powyższe ustalenia, zdaniem Wojewody [...], wskazują jednoznacznie, że dla terenu A1.1 - 4 US2 (zasięg strefy PLN-1), w którym znajduje się działka objęta inwestycją obowiązują przede wszystkim unormowania zawarte w § 13 ww. planu, a dodatkowo należy uwzględnić też postanowienia zawarte w § 41 pkt. 4 (ustalenia szczegółowe). Przy zagospodarowywaniu działki nr [...] należy więc wziąć pod uwagę m.in. parametr dopuszczalnej powierzchni zabudowy określony w § 13 obecnego planu, czyli 15%. Interpretacja zapisów planu w ww. zakresie, dokonana przez Odwołującego, jest zatem błędna. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że powierzchnia zabudowy działki nr [...] przekracza już obecnie dopuszczalną powierzchnię zabudowy. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że wniosek o pozwolenia na rozbudowę dotyczy tylko działki nr [...] w Z., natomiast bilans terenu, zawarty w projekcie budowlanym, został sporządzony dla działki nr [...], z której wydzielono m.in. działkę nr [...]. Bilans ten nie jest zatem rzetelny, co słusznie stwierdził w zaskarżonej decyzji organ I instancji. Z powyższych względów nie można wydać decyzji zezwalającej na rozbudowę istniejącego obiektu na działce nr [...] w Z. Wojewoda [...] podkreślił nadto, że skoro nie jest możliwe dostosowanie projektu budowlanego do ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - w zakresie zachowania wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy, to bezcelowe byłoby nałożenie na Inwestora na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązku dostosowania projektu budowlanego do zapisów planu miejscowego (obowiązek niewykonalny). Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący ponownie przywołał § 40 planu miejscowego wywodząc z niego wniosek, że skoro w poprzednim planie z [...] r. na terenie objętym inwestycją nie obowiązywały cyt. "parametry i ograniczenia’ to także i obecnie do terenu tego nie należy odnosić wskaźników przewidzianych w aktualnym planie z [...] r. Nadto budynek rekreacyjny został wybudowany na terenie ośrodka rekreacyjnego, który był położony na działce nr [...]. Działka ta następnie została podzielona, w wyniku czego poszczególne budynki rekreacyjne znajdują się na oddzielnych działkach. Bilans terenu należy więc rozpatrywać w odniesieniu do całego ośrodka rekreacyjnego, a nie w odniesieniu do poszczególnych działek na terenie tego ośrodka. Dopuszczalny maksymalny procent powierzchni zabudowy wynosi 15%, a minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej wynosi 70%. Parametry dotyczące zabudowy zostały zatem zachowane. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi organ zaakcentował, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyczerpującą motywację rozstrzygnięcia, wnikliwą interpretację postanowień obowiązującego planu miejscowego, a organ odwoławczy dołożył należytej staranności w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że pozostają one w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, stosując reguły wykładni a contrario, organ ten zobligowany jest do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, iż projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu nie jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także gdy nie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy podkreśla to ust. 3 cytowanego artykułu stanowiąc, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych prowadzące postępowanie organy dochowały przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli przedłożonej przez stronę dokumentacji, z dokonanych ustaleń wyprowadzając wniosek, iż planowana inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek ten, zdaniem Sądu, podzielić należy w całej rozciągłości. Bezspornym w sprawie jest bowiem, że działka nr [...] w planie miejscowym z [...] r. znajdowała się w obszarze jednostki oznaczonej UTC -tereny ośrodków campingowych. Natomiast według obowiązującej obecnie Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z., działka ta znajduje się w obszarze jednostki urbanistycznej o symbolu A1.1 - 4 US2 - ośrodki rekreacyjno-wypoczynkowe i kempingowe, pola biwakowe. W zakresie funkcji i przeznaczenia terenu planowana dobudowa przedsionka do budynku rekreacyjnego nie jest zatem sprzeczna z ogólnymi nakazami, zakazami i dopuszczeniami zawartymi w § 9 ust. 11 tekstu planu, a określonymi dla terenów sportu i rekreacji - US2. Jednakowoż dla terenu jednostki A1.1 4 US2 w planie określone zostały także, ujęte w tabeli zawartej w § 13 tekstu planu, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, w tym procent terenów zabudowanych wynoszący 15 %. Przedmiotem kontrowersji pomiędzy skarżącym a orzekającymi w sprawie organami jest to czy wskaźnik ów odnosi się także do terenu objętego planowaną inwestycją. Jak bowiem wywodzi skarżący zgodnie z § 40 Planu Miejscowego Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z. z dnia [...] r. przyjęto zasadę, iż uwzględnienie w jednolitym tekście i rysunku poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z. (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.) nie może naruszyć ich poprzednich ustaleń, dopuszczając jedynie ich nową redakcję, w dostosowaniu do metodyki planu [...] oraz obowiązującego ustawodawstwa. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, w stosunku do terenu tego należy przyjąć jako podstawowe, wytyczne planu z [...] r. zawarte w § 41 planu miejscowego z [...] r. (strefa PLN1), z pominięciem ustaleń wynikających z tabeli planu zawartej w § 13 tekstu planu. W poprzednim bowiem planie takie parametry i ograniczenia nie występowały. Zdaniem z kolei orzekających w sprawie organów, co organ odwoławczy szeroko umotywował cytując stosowne fragmenty planu, nie ulega wątpliwości, iż wskaźniki określone w § 13 obecnego planu odnoszą się w całej rozciągłości do działki, na której skarżący planuje dobudowę. Słuszność tej tezy zdaniem Sądu jest niewątpliwa i wynika wprost z ustaleń obecnego planu miejscowego. Wprawdzie bowiem istotnie w § 40 ust. 1 ww. planu stwierdzono, że: "W granicach obszaru objętego planem zostały wyznaczone specjalne strefy funkcjonalne o symbolach PLN, dla których po roku 1995 uchwalono zmiany fragmentów lub miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Tereny te zostały włączone do niniejszego planu w formie: 1) jednolitego rysunku i rozszerzonego tekstu planu (dla tych terenów, dla których ze względu na zasięg i specyfikę zostało zdefiniowanych więcej indywidualnych ustaleń szczegółowych), należą do nich plany objęte zasięgami stref /.../ 2) PLN1 - "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z dla osiedla D. Z." (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r.)" 1.3)(...), natomiast w ust. 2. ww. § 40 stwierdzono, że: " W odniesieniu do wszystkich ww. planów przyjęto zasadę, iż uwzględnienie ich w jednolitym tekście i rysunku planu [...] (opracowywanego w granicach administracyjnych miasta), nie może naruszać ich poprzednich ustaleń, dopuszczając jedynie ich nową redakcję, w dostosowaniu do metodyki planu [...] oraz obowiązującego ustawodawstwa". - to jednak wbrew twierdzeniom skarżącego w żadnej mierze postanowienia te nie oznaczają, iż w stosunku do terenów objętych dawnym planem nie obowiązują obecne wskaźniki i parametry przewidziane w § 13 obowiązującego planu miejscowego. Przeciwnie, § 41 tekstu ww. planu stwierdza jednoznacznie, iż "Dla części jednostki urbanistycznej A1.1, odpowiadającej zasięgowi strefy PLN-1 - "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla osiedla D. Z.", dla poszczególnych wyodrębnionych w rysunku planu terenów obowiązują niezależnie od ustaleń § 13 dodatkowe zapisy planu". Nie pozostawiając, wskutek posłużenia się wyrazem "niezależnie" i wyrazem "dodatkowe", pola do odmiennej interpretacji tekst planu jednoznacznie stwierdza zatem, że pomimo generalnego uwzględnienia w planie ustaleń przewidzianych w przeszłości dla terenu D. Z. do terenów tych w pełni odnoszą się nie tylko ustalenia szczegółowe z § 13 lecz także ustalenia dodatkowe z § 41 planu. Wniosek skarżącego, iż skoro w poprzednim planie ograniczeń zabudowy w strefie PLN-1 nie było to i obecnie nie wolno ich w zakresie maksymalnego wskaźnika zabudowy do strefy tej odnosić sprzeczny jest także z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazującym obowiązkowo określanie w każdym planie miejscowym wskaźników zagospodarowania terenu, w tym maksymalnej intensywności zabudowy jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Nadto § 40 ust. 2 planu przewiduje nie naruszanie w postanowieniach planu poprzednich ustaleń dotyczących wskazanych terenów, nie zaś kontynuację braku takowych ustaleń. Nietrafny jest także podnoszony przez skarżącego argument, iż skoro budynek rekreacyjny został wybudowany na terenie ośrodka rekreacyjnego, który był położony na działce nr [...], a działka ta następnie została podzielona, w wyniku czego obecnie poszczególne budynki rekreacyjne znajdują się na oddzielnych działkach, to bilans terenu należy sporządzić i oceniać w odniesieniu do całości dawnej działki o nr ewid. gr. [...] - przed podziałem, nie zaś jedynie w stosunku do działki o nr ewid. gr. [...] na której po podziale znajduje się przedmiotowy budynek. O nietrafności tej tezy świadczy jednoznacznie treść § 12 ust. 3 tekstu planu miejscowego, który definiując poszczególne parametry i wskaźniki umieszczone w zawartej w § 13 tabeli w odniesieniu do kolumny 4 nakazuje procent terenów zabudowanych określać indywidualnie dla działek budowlanych. W konsekwencji skoro przedmiotowy budynek znajduje się obecnie na powstałej w wyniku podziału działce nr [...] to właśnie w odniesieniu do niej, a nie dawnej nieruchomości która uległa w przeszłości podziałowi, należy obliczyć procentowy wskaźnik zabudowy. Wyliczenia zatem przedłożone przez skarżącego, odnoszące się do dawnej działki przed podziałem, nie zaś działki obecnie istniejącej, uznać należy za wadliwe. W konsekwencji orzekające w sprawie organy trafnie ustaliły, że powierzchnia zabudowy działki nr [...] przekracza już obecnie dopuszczalną powierzchnię zabudowy. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 listopada 2010 r. wynika bowiem, że działka nr [...] ma powierzchnię 107 m2. Dopuszczalna powierzchnia zabudowy tej działki wynosi ok. 16,05 m (15% jej pow.). Ww. działka jest natomiast już obecnie zabudowana budynkiem rekreacyjnym o powierzchni ok. 24 m2, a powierzchnia projektowanego przedsionka miałaby mieć dodatkowe 11,7 m, co daje łączną powierzchnię ok. 35,7 m. W konsekwencji stwierdzić należy, iż skoro projektowana przez skarżącego dobudowa naruszałaby w zakresie wskaźnika maksymalnej zabudowy przewidziane dla terenu tego ustalenia planu, to organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia stronie pozwolenia na budowę. Stwierdzenie bowiem przez organ, że już przed planowaną dobudową istniejący na działce budynek wskaźnik ten przekraczał czyniło bezprzedmiotowym wezwanie strony do usunięcia nieprawidłowości projektu (art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego). Tym samym prawidłowo też Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy uznając je za pozostające w zgodzie z obowiązującym prawem, odmienne wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie naruszałoby bowiem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił wniesionej skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.