II SA/Gl 1145/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku "B" Oddział w Polsce, Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 778 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie u.p.z.p.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budowa czterostanowiskowej myjni ręcznej na nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], obręb: K., przy ul. [...], w B.". W obszernym uzasadnieniu organ opisał szczegółowo przebieg postępowania w sprawie, wnioski płynące z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i umotywował określone w decyzji parametry. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B. (zwana dalej Wspólnotą) reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. T. G. W odwołaniu zarzucono decyzji organu I instancji naruszenie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez przyjęcie zbyt małego obszaru analizowanego i nie wskazanie w zaskarżonej decyzji sposobu jego wyznaczenia, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że w przypadku, w którym przeprowadzenie analizy oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjne bezprzedmiotowe jest dokonanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących wpływu inwestycji na środowisko, art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących stanu faktycznego i pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, art. 77 k.p.a. i art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania złożonych przez stronę wniosków dowodowych, w tym niedokonanie oceny oddziaływania inwestycji na bezpieczeństwo drogowe poprzez powołanie biegłego. Zarzucono nadto nieprecyzyjne określenie warunków zabudowy m.in. w pkt 2.1.e) określającego szerokość elewacji od strony frontu działki, czy też 2.1.c) poprzez nieprecyzyjne określenie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej przy użyciu sformułowania "nie powinien być mniejszy niż", a także art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie zbyt wąskiego kręgu podmiotowego stron postępowania. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną. Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W konsekwencji prawidłowo Prezydent Miasta B. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Kolegium wskazało, że sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p., ustawodawca powierzył ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, nakazując, aby organ ten wydał w tym zakresie stosowne rozporządzenie. Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W ocenie Kolegium Prezydent Miasta Bielska-Białej prawidłowo wyznaczył obszar, na którym przeprowadzono analizę (promień obszaru analizowanego ok. 336,0 m, co stanowi 3-krotną szerokość frontu działki - ok. 112,0 m - długość granicy północno-wschodniej, i więcej niż 50 m), który następnie w sposób wystarczający - zdaniem Kolegium - uzasadnił. Organ ograniczył obszar wyznaczony w powyższy sposób od strony północno-wschodniej do ul. [...], od strony południowej do drogi powiatowej tj. al. [...], terenów zieleni wzdłuż cieku wodnego oraz terenów zieleni od strony zachodniej, oraz do zakresu mapy od strony północnej. Uzasadniając powyższe organ ten wskazał - z czym zgadza się Kolegium, iż przyjęty w ten sposób obszar analizy jest w pełni reprezentatywny dla zabudowy w tym rejonie, a dalsze jego rozszerzanie objęłoby obiekty o cechach już reprezentowanych lub odmienne, ale nie tworzące z wnioskowanym terenem całości urbanistycznej. Planowana inwestycja stanowi kontynuację już istniejącej funkcji na wnioskowanym terenie i na działkach bezpośrednio z nim sąsiadujących (na działkach nr [...] zlokalizowana jest zabudowa usługowa powstała w wyniku przekształcenia budynków przemysłowych na usługowe; z drugiej zaś strony wnioskowanego terenu tj. na działce nr [...] zlokalizowana jest zabudowa mieszkalno-usługowa). Wnioskowana zabudowa stanowi uzupełnienie funkcji mieszkalno-usługowej, znajdującej się w pasach przyległych do ul. [...]. Z kolei zabudowa jednorodzinna zlokalizowana jest na zachód od cieku i położona jest na skarpie tj. ok 20 m wyżej w stosunku do terenu objętego wnioskiem. Poza zabudową usługową, graniczącą z terenem planowanej inwestycji od północy, zlokalizowane są tereny zieleni na skarpie, wyraźnie odcinające analizowany obszar od pozostałej struktury zabudowy w tej części miasta. Zabudowa zlokalizowana poza przyjętym obszarem nie tworzy widocznych relacji przestrzennych z zabudową analizowaną. W związku z powyższym dalsze rozszerzanie obszaru analizy byłoby bezzasadne. Nadto wbrew zarzutowi odwołania określenie długości promienia obszaru analizowanego zostało zawarte w części tekstowej wykonanej analizy przestrzennej, która stanowi integralny załącznik zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło następnie, że przepisy rozporządzenia określają sposoby ustalenia cech urbanistyczno-architektonicznych dla nowej zabudowy, które jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Prezydent Miasta prawidłowo zastosował ww. normy i określił poszczególne parametry planowanej zabudowy. Mając za podstawę art. 61 u.p.z.p., Kolegium stwierdza, że określone w zaskarżonej decyzji parametry urbanistyczne pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego. Analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że w sprawie dokonano prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie orzeczono w sprawie. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne w ocenie tut. Kolegium mieszczą się w zakresie norm powołanego wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony. Organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił sposób określenia poszczególnych parametrów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania Kolegium stwierdziło, że określenie w pkt 2.1.e) zaskarżonej decyzji tj. szerokości elewacji od strony frontu działki zostało ustalone w oparciu o § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z kolei względem określenia w pkt 2.1.c) zaskarżonej decyzji udziału powierzchni biologicznie czynnej Kolegium wskazało, że, z treści przepisów u.p.z.p. nie wynika by ten parametr miał być obligatoryjnie ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto przepisy prawa nie precyzują metody ustalania tego parametru. W kolejnej kwestii podnoszonej w odwołaniu tj. dotyczącej zbadania wpływu planowanej inwestycji na środowisko, Kolegium podziela stanowisko organu I instancji. Planowana inwestycja nie jest uwzględniona ani w § 2 ust. 1 ani w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 71), zawierających katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla myjni samochodowej nie wydaje się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego nie jest możliwe przeprowadzenie żądanej przez pełnomocnika strony procedury oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślić tutaj należy, że powyższe wynika również z pisemnego stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] r. nr [...] wyrażonego w niniejszej sprawie. W piśmie tym wskazano także, że korzystanie ze środowiska przez podmioty gospodarcze regulują obowiązujące przepisy prawa: w tym ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, czy ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, która określa normy hałasu m.in. dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W konsekwencji naruszenia zapisów powyższych ustaw przysługuje prawo do złożenia stosownych wniosku do właściwych organów, które podejmą w tym zakresie stosowne czynności. Nadto zaskarżona decyzja w punkcie trzecim obliguje inwestora do spełnienia warunków wynikających z przepisów odrębnych, w tym m.in. wyżej przywołanych ustaw. W pkt 2.2 zaskarżonej decyzji przewidziano ponadto wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a w pkt 2.7 zaskarżonej decyzji określono także warunek poszanowania interesów osób trzecich w szczególności w zakresie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej, środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zabroniono również zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości. Powyższe zapisy zaskarżonej decyzji dotyczące ochrony osób trzecich i środowiska Kolegium uznaje za w pełni wystarczające. W kwestii podnoszonej w odwołaniu, a dotyczącej błędnego ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania Kolegium stwierdziło, że ustalenia organu I instancji również i w tym zakresie są prawidłowe. Należy tutaj podkreślić, że teren wnioskowany granicy z działką nr [...] stanowiącą własność Gminy B., oraz z działką nr [...] stanowiącą własność odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej. Zatem w przedmiotowej sprawie brali udział właściciele działek przylegających do terenu objętego wnioskiem. W kwestii przeprowadzenia w niniejszej sprawie szczegółowej analizy tj. powołania biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, Kolegium podkreśliło, że art. 84 k.p.a. podaje, że organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie konieczność powołania biegłego nie wystąpiła, bowiem kwestia zwiększenia ruchu drogowego związanego z realizacją planowanej inwestycji stanowiła przedmiot oceny Miejskiego Zarządu Dróg w B., jednostki wyspecjalizowanej w tym przedmiocie, co zdaniem Kolegium, mając na uwadze rodzaj planowanej do realizacji inwestycji - jest w pełni wystarczające. Zgodnie z tym stanowiskiem tj. pismem z dnia [...] r., nr [...] dyrektor MZD w B. uzgodnił pozytywnie projekt zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Pismem z dnia 24 października 2017 r. Wspólnota, reprezentowana przez : r. pr. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, analogicznie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ustalenie zbyt wąskiego kręgu podmiotowego stron postępowania, a w związku z powyższym doprowadzenie przez organ I i II instancji do wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a.; art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 2 w wz. z art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania złożonych przez stronę wniosków dowodowych, w tym wniosku o ocenę oddziaływania inwestycji w zakresie pogorszenia bezpieczeństwa drogowego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. ruchu drogowego; art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich wątpliwości i pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 61 ust. 6 u.p.z.p. poprzez przyjęcie zbyt małego obszaru analizy, a nadto zaniechanie wskazania w przedmiotowej decyzji, jaki obszar analizy został wzięty pod uwagę (obszar wyznaczony jakiej długości promieniem). art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że w przypadku, w którym przeprowadzenie analizy oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjne bezprzedmiotowe jest dokonanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących wpływu inwestycji na środowisko; przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprecyzyjne określenie warunków zabudowy m.in. w pkt 2.1 e) - określającego szerokość elewacji od strony frontu działki, czy też 2.1. c) poprzez nieprecyzyjne określenie wymaganej powierzchni biologicznie czynnie przy użyciu sformułowania "nie powinien być mniejszy niż..." Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek inwestora, rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji sporządzono bowiem, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji. Organ prawidłowo ocenił też, iż planowane zamierzenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, a planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W konsekwencji uprawniona osoba sporządziła projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Jak słusznie podkreśliło w tej mierze Kolegium w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa. Tym samym wobec istnienia budynków o funkcji wnioskowanej przez inwestora, pozwalających na określenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wynika również, że zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Planowana inwestycja posiada bowiem dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem, istniejące uzbrojenie przedmiotowego terenu jest wystarczające dla realizacji projektowanej wiaty, wnioskowany teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ponadto planowane zamierzenie nie narusza przepisów odrębnych. Kolegium prawidłowo oceniło też szczegółowe ustalenia zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej i ich zgodność z rozporządzeniem w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu tezy Kolegium należy podzielić, ich poprawność znajduje bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym. Odnosząc się zaś bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności akcentuje nietrafność sformułowanego w skardze zarzutu co do zbyt wąskiego określenia kręgu stron, zdaniem bowiem Wspólnoty w postępowaniu winni wziąć udział wszyscy czyich interesów może dotyczyć sprawa. Skarga nie wskazuje jednak ani jednym słowem kto zdaniem pełnomocnika został pominięty co czyni zarzut pełnomocnika gołosłownym. Nadto, jak wskazuje Kolegium, a pełnomocnik skarżących faktów tych nie zakwestionował, teren wnioskowany graniczy z działką nr [...] stanowiącą własność Gminy B., oraz z działką nr [...] stanowiącą własność odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej. Zatem w przedmiotowej sprawie brali udział właściciele działek przylegających do terenu objętego wnioskiem. Podkreślić zresztą w tym miejscu należy, że zarzut pominięcia w postępowaniu zgłosić może jedynie podmiot pominięty, nie zaś inne strony. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147 k.p.a. na taką przesłankę może skutecznie powołać się tylko ta strona, która została pominięta w toku postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu pełnomocnika odnośnie prawidłowości określenia obszaru analizowanego Kolegium słusznie wskazało, w ślad za organem I instancji, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację już istniejącej funkcji na wnioskowanym terenie i na działkach bezpośrednio z nim sąsiadujących (na działkach nr [...] zlokalizowana jest zabudowa usługowa powstała w wyniku przekształcenia budynków przemysłowych na usługowe; z drugiej zaś strony wnioskowanego terenu tj. na działce nr [...] zlokalizowana jest zabudowa mieszkalno-usługowa). Wnioskowana zabudowa stanowi uzupełnienie funkcji mieszkalno-usługowej, znajdującej się w pasach przyległych do ul. [...]. Poza zabudową usługową, graniczącą z terenem planowanej inwestycji od północy, zlokalizowane są tereny zieleni na skarpie, wyraźnie odcinające analizowany obszar od pozostałej struktury zabudowy w tej części miasta. Zabudowa zlokalizowana poza przyjętym obszarem nie tworzy widocznych relacji przestrzennych z zabudową analizowaną. W związku z powyższym dalsze rozszerzanie obszaru analizy byłoby bezzasadne. Nie polega nadto na prawdzie twierdzenie pełnomocnika, iż decyzja nie wskazuje jaki obszar został przyjęty do analizy. Do kwestii tej obszernie odnosi się bowiem zarówno stanowiąca załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej analiza jak też obszerne w tym zakresie wywody zawarł w uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji. Skoro zaś nawet obszar analizowany potwierdził niewątpliwą obecność podobnej zabudowy do planowanej to niezrozumiałym jest domaganie się przez skarżącą by obszar ten był większy, co z oczywistych przyczyn mogłoby jedynie tym bardziej potwierdzić wyciągnięte przez organy wnioski. Sąd podziela też stanowisko Kolegium, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej w sprawie nie występowały żadne przyczyny skłaniające do powołania biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ze względu na charakter decyzji wydawanej w sprawie warunków zabudowy, przy spełnieniu warunku art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. dotyczącym dostępu do drogi publicznej bez znaczenia jest kwestia natężenia ruchu drogi, bowiem nie bada się na tym etapie procesu inwestycyjnego warunków technicznych. Skoro teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, to nie jest możliwa odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na bezpieczeństwo drogowe. Słusznie też Kolegium podkreśla, że stosownie do art. 84 k.p.a. organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie konieczność powołania biegłego nie wystąpiła także z tego powodu, iż kwestia ewentualnego zwiększenia ruchu drogowego stanowiła przedmiot oceny Miejskiego Zarządu Dróg w B. Odnosząc się do kolejnego zarzutu należy stwierdzić, podzielając w tej mierze stanowisko Kolegium, że określenie w pkt 2.1e) zaskarżonej decyzji tj. szerokości elewacji od strony frontu działki zostało ustalone w oparciu o § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z kolei względem określenia w pkt 2.1.c) zaskarżonej decyzji udziału powierzchni biologicznie czynnej Kolegium słusznie zauważa, że z treści przepisów u.p.z.p. nie wynika metoda ustalania tego parametru. Notabene określenie parametru tego jako minimalny, co pozwala na jego w praktyce zwiększenie, niewątpliwie jest korzystne dla otoczenia. W kolejnej kwestii dotyczącej zbadania wpływu planowanej inwestycji na środowisko Kolegium poprawnie podkreśliło, że planowana inwestycja nie jest uwzględniona ani w § 2 ust. 1 ani w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla myjni samochodowej nie wydaje się zatem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego nie jest możliwe przeprowadzenie żądanej przez pełnomocnika strony procedury oceny oddziaływania na środowisko. Nadto zaskarżona decyzja w punkcie trzecim obliguje inwestora do spełnienia warunków wynikających z przepisów odrębnych, w tym dotyczących ochrony środowiska. Ponadto w pkt 2.2 zaskarżonej decyzji przewidziano wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a w pkt 2.7 określono także warunek poszanowania interesów osób trzecich. Sąd nie dopatrzył się także ani w zaskarżonej decyzji ani też w rozstrzygnięciu decyzję tę poprzedzającym sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. Prowadzone przez organy postępowanie wbrew twierdzeniom skargi prowadzone było wnikliwie, wykazało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a wydana przez organ zaskarżona decyzja, klarownie uzasadniona, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Wobec powyższych uwag zaskarżoną decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy za zgodną z obowiązującym prawem. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369.) orzekł jak w sentencji.