II SA/Gl 1147/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku A.S. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] wydaną na podstawie art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 i art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2012 r., poz. 467 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił (powołując się na wyniki przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej i załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji) warunki zabudowy dla budowy garażu dwustanowiskowego na działkach nr [...] (k.m. [...] obręb, [...]. [...]) przy ul. [...] w K.. Określając w tej decyzji warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej stwierdził, że projektowaną inwestycję należy skomunikować z ul. [...] poprzez istniejący zjazd na teren działki, bez możliwości zmiany jego parametrów oraz spełnić warunki sprecyzowane w piśmie Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w toku postępowania dokonano wynikających z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ustawy uzgodnień, których warunki zostały w decyzji ujęte oraz, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdy chodzi o dostęp do drogi publicznej to objęty zamierzeniem inwestycyjnym teren ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...], poprzez wewnętrzną drogę dojazdową. W odwołaniu od tej decyzji M. i A. małżonkowie K. wnieśli o jej uchylenie powołując się na treść art. 227 i art. 61 pkt 4 w związku z art. 9 zd. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje żądanie stwierdzili, że decyzja ta narusza ich interes, gdyż w konsekwencji jej wydania zostanie utrudnione dla niektórych stron postępowania wykonywanie prawa do swobodnego poruszania się po drodze publicznej, w szczególności spowoduje utrudnienie wjazdu i wyjazdu oraz parkowania przed wjazdem na teren posesji nr [...]. Poinformowali także, że zakończenie ul. [...] zostało wykonane z pogwałceniem prawa, co w ich ocenie powinno być przedmiotem odrębnego postępowania. W dalszej części odwołania zarzucili, że postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone w sposób utrudniający stronom prawo do czynnego w nim udziału poprzez fakt, iż wszystkie informacje o sprawie były przez stronę otrzymywane z opóźnieniem co uniemożliwiało jej w przewidzianym prawem czasie wyrażenie swojego stanowiska. W kolejnych pismach procesowych z dnia [...] i [...] r. odwołujący się podtrzymali zastrzeżenia co do obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji z ulicą [...] jak i co do niewłaściwego ich zdaniem zakończenia tej ulicy w rejonie tej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się m. in. na treść art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy, jako zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że powołany w nim art. 227 kpa nie daje podstaw do wniesienia skargi na treść konkretnej decyzji. Dalej stwierdzono, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego też nie można podzielić twierdzenia odwołania, iż kwestionowana decyzja narusza interesy odwołujących się. Wbrew stanowisku odwołujących się zdaniem SKO mieli oni zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w tym także prawo zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Odnosząc się do uzupełnienia odwołania pismem z dnia [...] r. organ odwoławczy stwierdził, że treść tego pisma w znacznej części nie odnosi się do decyzji organu I instancji. Informacje o własności poszczególnych działek nie mają żadnego znaczenia dla prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania. Warunki zabudowy można bowiem uzyskać nawet bez zgody właściciela nieruchomości. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy pozostaje bez wpływu na stan prawny nieruchomości, a gwarancją dla właściciela, że bez jego zgody nie nastąpi zabudowa nieruchomości jest wymóg legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Także zawarta w powyższym piśmie uwaga dotycząca lokalizacji liczników energii elektrycznej nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, podobnie jak prawidłowość wykonania zakończenia ulicy [...]. Zdaniem SKO teren wskazany we wniosku inwestora ma dostęp do drogi publicznej, brak jest natomiast podstawy prawnej do odnoszenia się w decyzji o warunkach zabudowy do swobody parkowania przed wjazdem na posesję oraz do prawidłowości wykonania zatoczki w zakończeniu ulicy. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. pełnomocnik M. i A. małżonków K. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez nie zebranie w wyczerpujący sposób materiału dowodowego i tym samym nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Uzasadniając te zarzuty podniesiono, że organy obu instancji ustalając, iż istnieje możliwość skomunikowania projektowanej inwestycji z ul. [...] nie wyjaśniły czy faktyczny stan infrastruktury drogowej na tym terenie zgadza się ze stanem wynikającym z decyzji administracyjnych stanowiących podstawę budowy drogi dojazdowej. Ulica [...] zgodnie z dokumentacją projektową winna być zakończona w rejonie zjazdu na tren działki objętej sporną inwestycją zatoczką do zawracania, która faktycznie nie została wybudowana. Uniemożliwia to prawidłowe skomunikowanie inwestycji z ulicą [...] . W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi podniosło, że sprawa budowy zatoczki do zawracania oraz budowy drogi nie były przedmiotem postępowania. Niewątpliwie natomiast projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co wynika zarówno z map, z wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej (stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji) jak i z pisma Miejskiego Urzędu Ulic i Mostów w K. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Dla projektowanej inwestycji przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu w zakresie warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, której wyniki stanowią załącznik do kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie też z tą analizą zostały ustalone warunki i wymagania dla projektowanej inwestycji a Sąd nie stwierdził aby analiza ta i określone w oparciu o nią warunki zostały ustalone z naruszeniem obowiązującego w tym względzie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Takiego zarzutu strona skarżąca również nie podnosi. Kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy spełnia również zdaniem Sądu wymagania wynikające z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym względzie strona skarżąca zakwestionowała ustalenia organów w zakresie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji. Zastrzeżenia te również zdaniem Sądu nie zasługują na akceptację. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega bowiem wątpliwości, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy przez bezpośredni dostęp do ul [...] (działki nr [...]) co wynika zarówno z zalegającej w aktach organu pierwszej instancji mapy ewidencyjnej (karta 12 akt organu pierwszej instancji) jak i z powoływanego przez organy pisma uzgadniającego Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. z dnia [...] r. (karta 24 tych akt). Ulica ta na odcinku przylegającym do działek stron jest wyłożona kostką i jest ogólnie dostępna (zobacz też w tym względzie fotografie dołączone do pisma skarżących z dnia [...] r. – w aktach organu odwoławczego). Budzi zdziwienie odmienne w tym względzie stanowisko strony skarżącej gdy zważy się, że identyczny dostęp (po tych samych działkach) do drogi publicznej ma działka skarżących nr [...] oraz pozostałe zabudowane działki usytuowane przy tej części ulicy [...] Wjazdy na te działki z tej ulicy istnieją już przy tym w terenie. Faktu istnienia tego dostępu nie może w sensie prawnym niweczyć okoliczność, że z uwagi na usytuowanie wjazdu na działkę skarżących oraz wjazdu na działkę inwestorki nr [...] korzystanie z tych wjazdów może być jednocześnie utrudnione, zwłaszcza w sytuacji zaparkowania pojazdów przed bramami na posesje. Kwestia ta podobnie jak i kwestia wybudowania w tym rejonie ul. [...] zatoczki do zawracania pozostaje jednak poza przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, co zasadnie stwierdziło SKO. Inwestorka ma prawo korzystać z istniejącego już dojazdu do swojej działki po ul. [...] również w sytuacji gdy jej działka nr [...] ma dostęp również do ul. [...], zwłaszcza w sytuacji gdy objęta postępowaniem inwestycja ma być realizowana w niewielkiej odległości od pierwszej z tych ulic w sąsiedztwie jej budynku mieszkalnego. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi należało przyjąć, że sprawa została wyjaśniona i rozważona przez organy orzekające w dostateczny sposób do jej końcowego załatwienia. W tym względzie nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). sw