II SA/Gl 115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. B. L. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na postanowienie tego organu z dnia [...]r. nr [...] uchylające postanowienie Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r. nr [...], w którym udzielono informacji co do treści decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej oraz umorzył postępowanie organu I instancji. Zarządzeniami z dnia 21 lutego 2013 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a ponadto zobowiązał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te, jak wynika z akt sprawy doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 marca 2013 r., a zatem termin do uczynienia zadość powyższym zobowiązaniom upłynął bezskutecznie w dniu 13 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Nadto zgodnie art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W myśl z kolei art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścił i nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej B. L. przed tut. Sądem lub sądami administracyjnymi. Na marginesie wskazać należy, że z informacji nadesłanej przez organ w piśmie z dnia 9 kwietnia 2013 r. wynika, że pełnomocnictwo takie nie zostało również złożone do akt administracyjnych. W konsekwencji powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.