II SA/Gl 1156/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. A. i A. A. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...]., nakazał A.A. i A.A., będących właścicielami obiektu, usunięcie nieprawidłowości związanych z nienależytym stanem technicznym gnojownika, zlokalizowanego na działce o nr. ewid. [...] w miejscowości P., przy ul. [...], poprzez: 1/ zwentylowanie szczelnego zbiornika na gnojówkę poprzez wykonanie odpowietrzenia zbiornika, wyprowadzonego na wysokość wynoszącą co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu, 2/ w celu zapewnienia szczelności gnojownika, wymurowanie w części odkrytej gnojownika służącej do składowania i kompostownia obornika, brakującej, szczelnej ściany poprzecznej o grubości 0,25 m, długości 2,35 m i wysokości 0,70 m, powiązanej konstrukcyjnie ze ścianą podłużną gnojownika oraz ze ścianą budynku inwentarskiego przy zachowaniu długości zbiornika wynoszącej 15,50 m długości gnojownika łącznie ze zbiornikiem na gnojówkę, 3/ wykonanie izolacji pionowej ścian kompostownika stanowiącego część otwartą gnojownika łącznie z izolacją dna kompostownika poprzez wykonanie warstwy izolacyjnej przy użyciu środków hydroizolacyjnych typu lepiki, masy asfaltowe, masy żywiczne itp. lub papy termozgrzewalnej Termin wykonania w/w robót budowlanych ustalono do dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że początkowo organ I instancji prowadził postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) rozstrzygnięciem z [...] r. uchylił jednak decyzję PINB z [...] r., o treści analogicznej jak rozstrzygnięcie ww. i umorzył postępowanie. Zdaniem organu odwoławczego, stosowanie przepisu przejściowego art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, jest możliwe jedynie w sytuacji, w której mamy do czynienia z samowolą budowlaną, o jakiej mowa w tym przepisie (tj. art. 48 nowego pr. bud.). W tym przypadku, do ewentualnej samowoli należałoby stosować Prawo budowlane z 1974 r., jednakowoż zgromadzone w sprawie dowody, w tym pozwolenie na budowę obiektu inwentarskiego z [...] r., nie pozwalają na ustalenie, czy sporny gnojownik wraz ze zbiornikiem na gnojówkę, został wybudowany na podstawie pozwolenia. Wskazując na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych ŚWINB przyjął, że niedysponowanie przez inwestora niezbędną dokumentacją nie może przesądzać o istnieniu samowoli budowlanej, głównie ze względu na brak obowiązku przechowywania pozwolenia budowlanego przez inwestora po rządami Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na właściwy w tym przypadku tryb postępowania, związany z utrzymaniem obiektów odpowiednim stanie technicznym, określony w art. 66 pr. bud. Organ I instancji dostosował się do tych zleceń, biorąc pod uwagę następujące okoliczności. W trakcie oględzin obiektu, przeprowadzonych w dniu [...]. ustalono, że szerokość gnojownika wynosi 2,35m, a jego łączna długość 17,5 m, w tym długość zbiornika otwartego /kompostownika/ wynosi 14,5 m. Długość zamkniętego zbiornika na nieczystości płynne o głębokości -1,5 m wynosi natomiast 3 m. Obiekt ten przylega bezpośrednio do tylnej ściany zewnętrznej budynku inwentarskiego. Część otwarta gnojownika, przeznaczona do składowania i kompostowania obornika, ograniczona jest z trzech stron ściankami betonowymi i posiada szczelne dno w postaci płyty betonowej. Podczas kontroli stwierdzono, że ww. część gnojownika - kompostownik od strony północno-wschodniej nie ma jednej ścianki, oddzielającej kompostownik od przyległego terenu. Natomiast szczelny zbiornik na gnojówkę, którego wymiary podano wyżej, ma nieprzepuszczalne betonowe dno i ściany oraz przykrycie z płyty żelbetowej, w której wykonany jest prostokątny otwór do opróżniania zbiornika o wym. 0,7 m x 0,85 m, przykryty pokrywą z blachy aluminiowej. Zbiornik ten nie ma odpowietrzenia komory. W trakcie oględzin w zbiorniku znajdowały się nieczystości płynne - zbiornik nie był opróżniony. Badania dna zbiornika dokonano przy użyciu pręta metalowego. Pomiary dokonane w zakresie usytuowania przedmiotowego gnojownika wykazały, że zlokalizowany on jest w odległości 2,5 m od linii przebiegu zrealizowanego pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...] ogrodzenia, wykonanego z płyt prefabrykowanych, pełnych. Ponadto ustalono, że odległość otworów okiennych w budynku mieszkalnym, należącym do sąsiadów, w stosunku do linii przebiegu ogrodzenia międzysąsiedzkiego wynosi 8,8 m. Całkowita więc odległość przedmiotowego gnojownika od otworów okiennych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na sąsiedniej działce wynosi: 2,5 m+8,8 m, co łącznie daje odległość wynoszącą 1 1,3 m. Dokonując oceny pod względem zgodności realizacji z przepisami techniczno-budowlanymi oraz utrzymaniem obiektu w należytym stanie technicznym, organ I instancji poczynił następujące ustalenia. Przedmiotowy gnojownik ze względu na jego konstrukcję można podzielić na dwie części. W jednej części gnojownika gromadzone są nieczystości płynne, w drugiej zaś części znajduje się płyta do składowania i kompostowania obornika. W odniesieniu do przepisów techniczno-budowlanych dotyczących budowy i lokalizacji tego typu obiektów wskazać, że w okresie powstania spornego gnojownika obowiązywały przepisy Rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1961r., nr 38, poz. 196). Przepisy te stanowiły, że zbiorniki do gromadzenia nieczystości płynnych, jak np. doły ustępowe, gnojowniki itp. urządzenia, podlegają okresowemu opróżnianiu. Zgodnie z § 56 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia gnojowniki, doły kompostowe itp. zbiorniki na ścieki powinny posiadać nieprzepuszczalne dno i ściany. Dodatkowo doły zbiorcze tj. zbiorniki, do których nieczystości płynne doprowadzane są za pomocą instalacji kanalizacyjnej oraz doły ustępowe tj. zbiorniki, na których ustawia się ustępy nie spłukiwane i do których nieczystości płynne są wlewane bezpośrednio, powinny posiadać ściany i dno nieprzepuszczalne oraz izolowane od ścian budynku, a także powinny być przesklepione lub przykryte płytą żelbetową, zwentylowane z pozostawieniem otworu do czyszczenia zaopatrzonego w podwójne - szczelne zamknięcia. Wobec tego, w odniesieniu do części zbiornika przeznaczonej na nieczystości płynne, nie został spełniony jedynie wymóg dotyczący wentylowania zbiornika. Organ zauważył, że także obecnie obowiązujące przepisy techniczno- budowlane, zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. § 35 przewidują wymóg odpowietrzenia wyprowadzonego co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu. Niezgodność ta dotyczy braku zapewnienia komorze, w której gromadzi się gnojowica, odpowiedniego odpowietrzenia, co w konsekwencji stanowi o możliwości wystąpienia podczas użytkowania gnojownika realnego zagrożenia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Wszelkie roboty związane z użytkowaniem zbiornika tj. opróżnianiem zbiornika czy z przeprowadzaniem bieżącej konserwacji, z uwagi na brak wykonanej wentylacji zbiornika przyczynić się mogą do zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Powodem takiego stanu rzeczy są zachodzące w przedmiotowym zbiorniku procesy biologiczne (fermentacja) i chemiczne (synteza i rozkład), w wyniku których wydzielają się szkodliwe dla człowieka gazy, m.in. amoniak, dwutlenek siarki, metan, tlenek i dwutlenek węgla oraz ozon. Odnośnie drugiej części przedmiotowego gnojownika, którą stanowi otwarty zbiornik, przeznaczony do gromadzenia i kompostowania obornika, nie został zachowany wymóg dotyczący szczelności. Powodem takiego stanu rzeczy jest fakt, że zbiornik został pozbawiony ścianki, która winna ograniczać ten zbiornik od przyległego terenu własnej posesji, jak posesji sąsiedniej. Ścianka ta stanowiłaby brakującą przegrodę zabezpieczającą przed przedostawaniem się nieczystości pochodzenia zwierzęcego na zewnątrz zbiornika. Jest to niezgodne z § 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 1961 r., zgodnie z którym gnojowniki, doły kompostowe itp. zbiorniki na ścieki powinny posiadać nieprzepuszczalne dno i ściany. Zdaniem organu, zważywszy na tak ustalony stan faktyczny sprawy oraz postanowienia art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr. bud. konieczne jest zatem "zwentylowanie" zbiornika na gnojówkę, wybudowanie brakującej ściany w części odkrytej oraz wykonanie wewnętrznej warstwy izolacyjnej ścian zbiornika. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły strony, reprezentowane przez pełnomocnika. W odwołaniu tym podniesiono zarzuty dotyczące niewyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy i błędne zastosowanie w konsekwencji art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr. bud. ŚWINB decyzją z [...] r. [...] uchylił rozstrzygnięcie PINB w K. i orzekł merytorycznie, identycznie jak organ I instancji, wskazując jedynie na inna podstawę materialnoprawną (art. 66 ust. 1 pkt. 3 pr. bud.) oraz zmieniając decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku (robót). W uzasadnieniu, biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, wyjaśnił, iż nakazane roboty mają przede wszystkim charakter naprawczy, a celem art. 66 ust. 1 pkt. 3 pr. bud. jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania obiektu. Wobec czego w sytuacji stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego decyzja organu nadzoru budowlanego może zobowiązywać do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych robót budowlanych koniecznych do zapewnienia stanu technicznego zgodnego z przepisami prawa. W skardze z [...] r. A.A. i A.A., reprezentowani przez pełnomocnika, podnieśli zarzuty dotyczące naruszeń prawa materialnego i procesowego. Naruszenia prawa materialnego odnoszą do art. 66 ust. 1 pkt 3 pr. bud. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zostało wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a nadto, iż stwierdzone przez organ "uchybienia" są skutkiem niewłaściwego użytkowania obiektu. Z kolei naruszenia przepisów postępowania dotyczą: 1/ art. 8 k.p.a. poprzez prowadzanie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów Państwa. 2/ art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie przez organ administracji wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wskazanych w uzasadnieniu niniejszego pisma oraz błędne, odbiegające od treści materiału dowodowego ustalenie, że gnojownik którego szczelność była niejednokrotnie sprawdzana przez właściwe organy tj. PINB w K. (protokół oględzin i kontroli z dnia [...] r.) oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (protokół z kontroli sanitarnej z [...] r.) - wymaga wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu jego uszczelnienia; 3/ art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę przez organ administracji materiału dowodowego z pominięciem kwestii istotnych dla uznania prawidłowości wydanej decyzji, w tym również bezpodstawnego przyjęcia, iż stan techniczny przedmiotowego obiektu wskazuje na konieczność wykonania określonych robót budowlanych w celu uszczelnienia gnojownika, podczas gdy całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, w tym protokołów kontrolnych nie potwierdza stanowiska organu. 4/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający na weryfikację powodów zastosowania przez organ podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, a także brak wskazania dowodów, na których się oparł uznając, iż przedmiotowy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym oraz przyczyn, z powodu których innym odmówił mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi wskazują przede wszystkim na to, że przepis art. 66 ust. 1 pr. bud., ze względu na zamieszczenie go w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane pt. "Utrzymanie obiektów budowlanych", może być zastosowany jedynie do nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu. Skarżący kwestionują nałożenie obowiązku "zwentylowania" zbiornika na nieczystości płynne, bowiem w jego tylnej części znajduje się ustęp, w którego rogu zainstalowana jest rura prowadząca od zbiornika do dachu. Ponadto otwór w nieużytkowanym ustępie stanowi samoczynną wentylację. Zdaniem skarżących ściany gnojownika są szczelne, stąd nie znajduje uzasadnienia nakaz wykonania izolacji pionowej. W trakcie kontroli PINB przeprowadzonej w dniu [...] r. stwierdzono dobry stan gnojownika oraz jego szczelność. Niezrozumiały jest dla nich także nakaz wykonana dodatkowej ściany gnojownika, podczas gdy ze wszystkich stron jest on izolowany od gruntu. Od strony południowej ściana rzeczywiście nie jest prostopadła do ścianek bocznych, ale została zamontowana w taki sposób, że umożliwia dostęp do gnojownika (stanowi wjazd do niego), natomiast wybudowana jest w sposób, że obornik nie wydostaje się na zewnątrz. Zbiornik na gnojowicę znajduje się po stronie południowej, co ze względu na naturalne pochylenie terenu zapewnia spływ nieczystości w tym kierunku. Skarżący zwracają także uwagę na to, że ustalenia organów czynione w przedmiotowej sprawie zostały oparte na materiałach zgromadzonych we wcześniejszych etapach postępowania, dotyczącego jednak innej sprawy (kwestii legalności obiektu). Natomiast to postępowanie wymagało zbadania sprawy w zupełnie innym zakresie. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie mimo tego, że organ odwoławczy naruszył prawo materialne, jednak nie w takim stopniu, aby miało to wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, wydanie decyzji nakazującej wykonanie robót w niej określonych, znajduje pełne uzasadnienie. Nie budzi większych wątpliwości, że sporny obiekt nie odpowiada wymogom techniczno-budowlanym, obowiązującym w okresie jego realizacji, jak i obecnie. Obiekt ten składa się z dwu części: pierwsza – to zamknięty zbiornik na nieczystości płynne (ciekłe); druga – otwarty zbiornik, przeznaczony do gromadzenia i kompostowania obornika (gnojownik, płyta do składowania obornika). Zgodnie z § 56 ust. 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1961r., nr 38, poz. 196, dalej: rozporządzenie z 1961 r.), doły zbiorcze, tj. zbiorniki, do których nieczystości płynne doprowadzane są za pomocą instalacji kanalizacyjnej, oraz doły ustępowe, tj. zbiorniki, na których ustawia się ustępy nie spłukiwane i do których nieczystości płynne są wlewane bezpośrednio, powinny posiadać ściany i dno nieprzepuszczalne oraz izolowane od ścian budynku, a także powinny być przesklepione lub przykryte płytą żelbetową, zwentyIowane, z pozostawieniem otworu do czyszczenia zaopatrzonego w podwójne, szczelne zamknięcia. Bardziej precyzyjnie wymóg "zwentylowania" określono w § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. z 2015 r., poz. 1442, rozporządzenie z 2002 r.), stanowiąc, iż zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanalizacyjne i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu." Jeśli chodzi o otwarty zbiornik przeznaczony do gromadzenia i kompostowania obornika, to stosownie do § 56 ust. 3 rozporządzenia z 1961 r. gnojowniki, doły kompostowe itp. zbiorniki na ścieki powinny posiadać nieprzepuszczalne dno i ściany. Analogiczny wymóg zawiera § 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej i z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. z 2014 r., poz. 81): płyty do składowania obornika powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne. Wymogi dotyczących warunków technicznych, określone w rozporządzeniach, a więc w aktach powszechnie obowiązujących podejmowanych przez organy administracji publicznej centralnego szczebla konstruowane są z myślą o zapewnieniu (ochronie) pewnych podstawowych wartości, w szczególności takich jak życie i zdrowie ludzi, bezpieczeństwo, porządek publiczny, ochrona środowiska czy mienia. W ocenie Sądu, w konieczności ochrony tego rodzaju wartości należy upatrywać materialnych podstaw do podjęcia decyzji nakazującej dostosowanie obiektu do wymogów technicznych w trybie art. 66 pr. bud. Przepis art. 66 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Podjęcia decyzji przewidującej usunięcie nieprawidłowości ustawodawca nie wiążę z istniejącym stanem zagrożenia, ale z potencjalną możliwością pojawienia się takiego zagrożenia (może zgrażać). Zatem samo uzasadnione przypuszczenie, że zagrożenie może się pojawić jest wystarczające do wydania nakazu. Organ I instancji zwracał uwagę na zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, wiążące się z brakiem odpowiedniego odpowietrzenia zbiornika na nieczystości płynne. Zważając na wynikający z warunków technicznych wymóg "zwentylowania", a także wiedzę organu nadzoru budowlanego w tym zakresie, zagrożenie takie trzeba uznać za uzasadnione. Podobnie rzecz się ma z otwartym zbiornikiem, co do którego z warunków technicznych wynika obowiązek posiadania nieprzepuszczalnych ścian i dna. Niespełnienie tego wymogu (warunku technicznego) może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi, być może i ich życia oraz mienia, a z całą pewnością stanowi zagrożenie dla środowiska. Wracając do art. 66 ust. 1 pr. bud., trzeba zauważyć, że w pkt. 3 ustawodawca odwołuje się do "nieodpowiedniego stanu technicznego" obiektu, traktowanego jako samodzielna przesłanka wydania decyzji nakazowej. Nie ma oczywiście przeszkód, aby podstawą materialnoprawna decyzji nakazowej była więcej, niż jedna przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt. 1-4 pr. bud., zwłaszcza w sytuacji, kiedy łączą się one w sposób logiczny. W tym przypadku, ze względu na naruszenie warunków technicznych, a tym samym nieodpowiedni stan techniczny obu części obiektu, stwarza on zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, a także mienia i środowiska. Zatem w jego podstawie prawnej należało powołać art. 66 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt. 3 pr. bud., skoro stan faktyczny sprawy odpowiada jednocześnie hipotezie norm tam zawartych. Sąd nie podzielił zarzutów podnoszonych w skardze. Naruszenia prawa materialnego, tam wskazane, odnoszą do art. 66 ust. 1 pkt 3 pr. bud. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy nie zostało wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a nadto, iż stwierdzone przez organ "uchybienia" są skutkiem niewłaściwego użytkowania obiektu. Można mieć pewne wątpliwości w tej kwestii, jednakowoż poczynione ustalenia należy odnieść do konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy. W sytuacji, w której nie stwierdzono samowoli budowlanej, a więc nie jest możliwe wdrożenie jednego z trybów legalizacyjnych przewidzianych w Prawie budowalnym z 1974 r. bądź w nowej ustawie z 1994 r., a jednocześnie zachodzi potencjalne zagrożenie dóbr podlegających ochronie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. ze względu na naruszenie warunków techniczono-budowlanych, uznać trzeba za dopuszczalne (konieczne) zastosowanie środka (nakazu) przewidzianego w tym przepisie. W innym bowiem przypadku nie byłoby możliwe usunięcie stwierdzonych uchybień i tym samym usunięcie zagrożenia (zagrożeń). Ponadto, problem ten pojawił się na etapie eksploatacji obiektu, a nie w trakcie jego realizacji. W istocie rzeczy wiąże się zatem z jego utrzymaniem, a nie z budową. Nie można zgodzić się z argumentem skarżących dotyczącym faktycznego "zwentylowania" zbiornika na nieczystości płynne, poprzez "samoczynną wentylację". Zabieg "zwentylowania" powinien być celowy (a nie przypadkowy), a ponadto musi odpowiadać określonym standardom. Według rozporządzenia z 2002 r. ma to być "odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu", czego w rzeczywistości nie ma. Wbrew twierdzeniom skarżących, podczas oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu [...] r. nie stwierdzono uszczelnienia ścian, a jedynie dna gnojownika (z protokołu: "....posiada szczelne dno i w chwili oględzin znajdował się w nim obornik.", mimo problemów z odczytaniem pierwszej części zdania jest niewątpliwe, że to stwierdzenie mogło dotyczyć jedynie gnojownika – zbiornika przeznaczonego do gromadzenia i kompostowania obornika). Stąd w decyzji nałożono obowiązek wykonania izolacji pionowej tylko ścian gnojownika ( bez dna). Jeśli chodzi o nakaz wykonania dodatkowej "szczelnej" ściany gnojownika to sami skarżący przyznają, że taka nie istnieje. Nawet jeśliby uznać, że taka funkcję (czwartej ściany) spełnia wjazd, to z całą pewnością nie jest on połączony w taki sposób z pozostałymi ścianami, aby zapewnić szczelność. W decyzji nie chodzi tyle o samą ścianę, co właśnie o "szczelną" ścianę. Nie są uzasadnione zarzuty natury procesowej. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności został prawidłowo wyjaśnione. Nie zachodziły żadne przeszkody, o ile stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, aby w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wykorzystać materiały zgromadzone w trakcie wcześniej prowadzonych postępowań, prowadzonych na innych podstawach materialnoprawnych, w istocie jednak co do zbliżonych (analogicznych) stanów faktycznych (problem usunięcia naruszeń przepisów prawa budowlanego w zakresie warunków technicznych). Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi