II SA/Gl 1161/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, pięciorgiem dzieci oraz wnuczką. Skarżący nie posiada żadnego majątku, a źródłem utrzymania się jego rodziny jest uzyskiwana przezeń renta w wysokości 562 zł oraz wynagrodzenie jego małżonki ze stosunku pracy w wysokości 1392 zł. Wnioskodawca zaznaczył, że jego rodzina posiada zadłużenie w wysokości 4.200,00 zł podlegające egzekucji komorniczej. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, w tym również poziom dochodów. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy jak również treść oświadczeń strony i przesłanych przezeń dokumentów uznano, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na powyższym zaważył przede wszystkim fakt, iż rodzina wnioskodawcy uzyskuje bardzo skromne dochody, które muszą wystarczyć na pokrycie potrzeb życiowych 7 osób. Potwierdzeniem tezy o trudnym położeniu materialnym jest fakt, iż skarżący i jego małżonka korzystają ze wsparcia ze środków pomocy społecznej, które udzielna jest w rozmaitych formach: zasiłku rodzinnego, świadczenia wychowawczego, świadczeń rzeczowych, czy wreszcie dożywiania dzieci. Tego rodzaju świadczenia, przyznawane ze środków pomocy społecznej, uwarunkowane są od rzeczywistego ubóstwa, a jego weryfikacją zajmują się wyspecjalizowane organy. Wobec faktu udzielenia takiej pomocy można przyjąć, że sytuacja materialna skarżącego rzeczywiście jest ciężka, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku w całości. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.