II SA/Gl 1162/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi I.F. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] (dalej też jako Starosta) decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz inwestorów J. F., I. F., M. B. i G. B. (dalej też jako inwestorzy) pozwolenia na budowę zespołu dziesięciu budynków rekreacji indywidulanej z wewnętrznymi instalacjami, czterech zbiorników na nieczystości ciekłe, dwóch zbiorników na wody opadowe oraz murów oporowych w S.u na działce o nr ewid. 1 obręb 0001 S. gm. S.. W związku ze złożonymi przez strony postępowania w trybie art. 127a Kpa oświadczeniami o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, w/w decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] (dalej też jako PINB) w dniu 17 maja 2018 r. poinformował Starostę, że wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie budowy na działce nr 1 w S. przy ul. [...] dziesięciu budynków o konstrukcji szkieletowej bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Dodatkowo PINB pismami z dnia 24 maja 2018 r., znak [...] oraz z dnia 29 października 2018 r., znak [...] zwrócił się do Wojewody Śląskiego (dalej też jako Wojewoda) z wnioskiem o stwierdzenie w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważności w/w decyzji Starosty jako wydanej z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, zwanej też dalej Prawem budowlanym lub P.b.), stanowiących, że "Nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1". Wojewoda po analizie akt sprawy stwierdził, że Starosta [...] w dniu wydawania w/w decyzji o pozwoleniu na budowę tj. w dniu [...] r. nie posiadał żadnych informacji o fakcie rozpoczęcia przedmiotowej inwestycji i okoliczność ta nie może być przesłanką do sugerowanego przez PINB stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 Kpa. Świadczy to zaś o wystąpieniu przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa - zgodnie z którą "w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Stanowisko takie Wojewoda przekazał pismem znak [...] z dnia [...] r. zarówno do PINB jak i do Starosty, którego równocześnie zobowiązał do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego jego ostateczną w/w decyzją nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na rzecz inwestorów pozwolenia na budowę. W konsekwencji Starosta postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie m.in. art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, które następnie zawiesił postanowieniem z dnia [...] r. w związku z toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach (dalej też jako WSA) postępowaniem ze skargi jednego z inwestorów na wydane w toku postępowania legalizacyjnego przez PINB postanowienie z dnia [...] r. o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z realizacją spornej inwestycji. Wyrokiem WSA z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 751/18 w/w postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zostało uchylone. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe i po jego przeprowadzeniu decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił ostateczną decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., znak [...] o pozwoleniu na budowę zespołu dziesięciu budynków rekreacji indywidulanej z wewnętrznymi instalacjami, czterech zbiorników na nieczystości ciekłe, dwóch zbiorników na wody opadowe oraz murów oporowych w S. na działce o nr ewid. 1 obręb 0001 S. gm. S. oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zadania inwestycyjnego. Jako podstawę decyzji wskazał art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W jej uzasadnieniu argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że "fakt zrealizowania robót budowlanych z naruszeniem art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, powoduje, iż nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji". W tym względzie powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej realizacji budowy, dla której objęte postępowaniem wznowieniowym pozwolenie na budowę zostało wydane, przekazanej przez PINB w dniu [...] r. oraz na protokół kontroli przeprowadzonej na budowie w dniu [...] r. przez pracowników PINB, zgodnie z którym na działce nr 1 "prowadzona jest budowa dziewięciu (9) budynków. Stan zaawansowania robót: 9 budynków zadaszonych, trwają prace elewacyjne. Dziesiąty budynek - w trakcie montażu więźby dachowej. Większość ma zamontowaną stolarkę okienną. Wykonano dokumentację zdjęciową." Materiał ten pozwala zdaniem Starosty na ustalenie, że inwestorzy rozpoczęli roboty budowlane z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bo przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, o czym organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem pozwolenia nie wiedział. Uzyskane w tym przedmiocie po wydaniu pozwolenia wiadomości stanowiły nowe okoliczności i nowe dowody nieznane przed jego wydaniem. Wyczerpuje to podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jednocześnie stanowi podstawę do odmowy wydania w postępowaniu wznowieniowym pozwolenia na budowę z uwagi na treść art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 tego aktu prawnego. Nadto Starosta stwierdził, że w sprawie nie zaistniały określone w art. 145 § 1 i § 2 Kpa negatywne przesłanki do uchylenia pozwolenia na budowę. Ustalając, że roboty budowlane zostały rozpoczęte przed wydaniem pozwolenia na budowę Starosta powołał się też na stanowisko zawarte w tym względzie przez WSA w powołanym wyżej wyroku, sygn. akt II SA/Gl 751/18, którym na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), uznał się związany. W wyroku tym Sąd ten stwierdził zaś, że "Bezsporne w rozstrzyganej sprawie jest, iż roboty budowlane na działce nr 2 w S. rozpoczęły się przed uzyskaniem przez inwestorów pozwolenia na budowę. Świadczy o tym dokumentacja fotograficzna sporządzona przez pracowników Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. w lutym 2018 r. Dnia [...] r. zostały również przeprowadzone oględziny terenu przez organ nadzoru budowlanego, które wykazały znaczny stan zaawansowania robót. W tym samym dniu zostało wydane pozwolenie na realizację przedmiotowego zamierzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, iż przedmiotowe budynki zostały zrealizowane jako samowola budowlana. Tym samym zasadne byłby wszczęcie postępowania legalizacyjnego". Od powyższej decyzji dwoma odrębnymi pismami z dnia 11 marca 2020 r. o tożsamej treści, odwołali się inwestorzy I. F. i G. B. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kwestionując decyzję Starosty wnieśli o "przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego stosownie do art. 136 § 3 Kpa w zakresie prawidłowości dokumentu protokołu kontroli sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], mającego dokumentować przeprowadzenie kontroli robót budowlanych objętych inwestycją, opatrzonego datą [...] r., jak również daty sporządzenia załączonej do tego dokumentu dokumentacji fotograficznej". Wojewoda Śląski odwołań tych nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję Starosty utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania oraz po zrelacjonowaniu treści art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że przed wydaniem pozwolenia na budowę związane z realizacją inwestycji roboty budowlane zostały rozpoczęte, o czym organ wydający to pozwolenie nie wiedział. Co do wcześniejszego rozpoczęcia robót budowlanych również Wojewoda powołała się m.in. na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 751/18. Podtrzymał też stanowisko Starosty, że w niniejszym postępowaniu organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do kwestionowania działań organów nadzoru budowlanego, w tym do badania prawidłowości sporządzenia przez pracowników PINB protokołu z kontroli budowy przeprowadzonej w dniu [...] r. W skardze na powyższą decyzję Wojewody do sądu administracyjnego, reprezentowany przez radcę prawnego I. F. (jeden z inwestorów, dalej jako skarżący) wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, względnie o ich uchylenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana: 1) z mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności oraz do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji naruszeniem, tj. art. 7 w zw. z art. 76 § 3 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez uznanie za dowód sporządzonego niezgodnie z prawem dokumentu w postaci protokołu kontroli sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], opatrzonego datą [...] r., przy jednoczesnym uznaniu, że rozpoznanie dowodów potwierdzających wadliwość w/w dokumentu pozostaje poza właściwością organów administracji architektoniczno-budowlanej, pomimo przeprowadzenia tych dowodów przez ten organ; 2) z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1, art. 76 § 3 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji za prawidłowe, w sytuacji gdy akta postępowania zawierają dowody świadczące o sformułowaniu rozstrzygnięcia z bezpodstawnym uznaniem braku właściwości do przeprowadzania określonych dowodów; 3) z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, tj. art. 153 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i uzasadnienie przedmiotowych rozstrzygnięć stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt: II SA/GI 751/18, w sytuacji gdy wyrok ten został wydany przed ujawnieniem okoliczności ustalonych w przedmiotowym postępowaniu; 4) z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 Kpa, poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec spełnienia ustawowych przesłanek, tj. wydania przez ww. organ decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, polegającym na oparciu rozstrzygnięcia o dokument w postaci protokołu kontroli sporządzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], opatrzonego datą [...] r. za sporządzony zgodnie z prawem, w sytuacji zalegania w aktach sprawy dowodów świadczących o wadliwości tego dokumentu; 5) z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 Kpa, polegające na braku przeprowadzenia dowodów na okoliczność okresu czasu niezbędnego do wzniesienia przedmiotowych budynków oraz potwierdzenia ich tożsamości z konstrukcjami uwidocznionymi na fotografiach zalegających w aktach niniejszego postępowania; 6) z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 10 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i brak zapewnienia stronom możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ewentualnie b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik. Sprawy, tj. art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 15zzzzzn pkt 1 Ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej też jako ustawa o COVID-19) poprzez jego niezastosowanie i brak zapewnienia stronom możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań pomimo braku zrzeczenia się przez wszystkie strony w/w uprawnień; 7) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15zzzzzn pkt 2 Ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronom udostępnienia akt sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną na adres wskazany w rejestrze danych kontaktowych, o którym mowa w art. 20j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne lub inny adres elektroniczny wskazany przez strony, 8) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 Kpa poprzez doręczenie decyzji organu drugiej instancji z pominięciem ustanowionych w przedmiotowym postępowaniu pełnomocników stron. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano okoliczność, że z naruszeniem treści art. 40 § 2 Kpa zaskarżona decyzja zamiast ustanowionym pełnomocnikom, została doręczona bezpośrednio niektórym stronom oraz z naruszeniem treści art. 10 § 1 Kpa i wskazanych przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 nie zapewniono stronom czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, w tym nie zapewniono im udostepnienia akt za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nadto zaakcentowano wadliwość oparcia się przez organy na treści wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 751/18 oraz na protokole kontroli przeprowadzonej na budowie w dniu [...] r. przez inspektorów PINB dla Powiatu [...], jako sporządzonego zdaniem skarżącego z naruszeniem treści art. 81a ust. 3 P.b. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał jednoznaczną podstawę do ustalenia, że roboty budowlane związane z realizacją objętej postępowaniem inwestycji zostały rozpoczęte przed wydaniem przez Starostę [...] pozwolenia na budowę z dnia [...] r., które uzyskało przymiot ostateczności z dniem 29 maja 2018 r. Wynika to w oczywisty zdaniem Sądu sposób zarówno z protokołu kontroli przeprowadzonej na budowie przez inspektorów PINB dla Powiatu [...]w dniu [...] r. oraz z dokumentacji zdjęciowej sporządzonej w terenie przez przedstawicieli Zarządu Województwa [...] w dniu [...] r. W świetle tych dowodów nie może ulegać wątpliwości, że w dacie ich sporządzenia, tj. przed wydaniem pozwolenia na budowę, roboty budowlane związane z realizacją objętej tym pozwoleniem inwestycji, nie tylko zostały rozpoczęte, ale były znacznie zaawansowane i w konsekwencji musiały być prowadzone od dłuższego czasu. Przemawia za tym jednoznacznie chociażby posadowienie budynków na monolitycznych betonowych fundamentach. Zastrzeżenia skarżącego do ich treści są mało zrozumiałe, nie zostały w żaden sposób bliżej sprecyzowane, tym samym brak jest nawet możliwości bliżej się do nich odnieść. W szczególności skarżący w żaden sposób nie zanegował autentyczności powyższych dokumentów. Nie powołał też żadnych dowodów, które ewentualnie tą autentyczność by podważały (gdyby przyjąć, że takie stanowisko skarżący zajmuje). Zgodnie z art. 71 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za sprzeczne z prawem nie może być zaś uznane dopuszczenie dowodu z autentycznych fotografii, obrazujących stan zaawansowania robót w danej, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy dacie. Zdaniem Sądu skarżący nie podważył też w żaden sposób legalności czynności kontrolnych PINB w dniu [...] r. objętych treścią sporządzonego wówczas protokołu (k. 5 akt PINB). Z dokumentu tego wynika, że kontrola została przeprowadzona w obecności powołanego w nim dorosłego świadka, który swoim podpisem okoliczności te potwierdził oraz zobowiązał się powiadomić o fakcie przeprowadzonej kontroli inwestorów. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w tym względzie bardziej wiarygodne i tym samym udowodnione jest twierdzenie tego świadka, że faktycznie w czynnościach kontrolnych nie brał udziału. Niezależnie od tego skarżący nie sprecyzował, na czym ten prawidłowy jego zdaniem udział świadka w czynnościach kontrolnych miałby polegać, gdy weźmie się pod uwagę, że czynności kontrolne sprowadzały się w rzeczywistości do sporządzenia dokumentacji fotograficznej, której autentyczności, jak już wyżej wskazano, skarżący w żaden sposób nie podważył. Sam fakt przeprowadzenia kontroli nie został też w zeznaniach tego świadka, złożonych w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 31 akt organu pierwszej instancji), zanegowany. Niezależnie od tego należy podnieść, że fakt wybudowania objętych postępowaniem budynków (w stadium wynikającym z powołanych wyżej fotografii) w ramach samowoli budowlanej, a więc przed wydaniem pozwolenia na budowę, został przesądzony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 751/18. Wyrażoną w tym wyroku oceną prawną, dotyczącą przecież tej samej inwestycji, organy orzekające były zatem związane na podstawie art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), przy wydawaniu orzeczeń w niniejszej sprawie. Wyrażone w powyższym wyroku stanowisko zostało nadto podtrzymane w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 721/20. W tym względzie niezrozumiały jest też zarzut skargi jakoby "wyrok sygn. akt II SA/Gl 751/18 został wydany przed ujawnieniem okoliczności ustalonych w przedstawionym postępowaniu." Skoro jednocześnie nie zostało podważone ustalenie, że o rozpoczęciu robót budowlanych przed wydaniem pozwolenia na budowę w dniu [...] r. Starosta [...] nie wiedział, to zaistniała określona w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa podstawa do wznowienia postępowania zakończonego tym pozwoleniem i do wydania w toku postępowania wznowieniowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa decyzji o uchyleniu objętego postępowaniem pozwolenia na budowę i o odmowie jego wydania w zw. z treścią obowiązującego w czasie orzekania przez organy obu instancji art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego i art. 28 ust. 1 tego Prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c, podstawą uchylenia przez Sąd zaskarżonego orzeczenia jest wydanie go z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu (skarżący zresztą wpływu takiego nie sprecyzował i nie wykazał) nie mogło zaś mieć w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy naruszenie przez Wojewodę treści art. 10 § 1 i art. 40 § 2 Kpa, w sytuacji gdy skarga została wniesiona w terminie i nie zostały w niej zgłoszone nowe dowody, których przeprowadzenie mogłoby na taki wpływ wskazywać. Takiego wpływu skarżący nie wykazał również w związku z zarzucanym naruszeniem przepisów ustawy COVID-19. Wbrew bowiem jego twierdzeniom, sprawa została wyjaśniona w dostateczny sposób do jej końcowego załatwienia. Z akt administracyjnych nie wynika też, aby skarżący zwracał się do organu odwoławczego o udostepnienie mu akt sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nie zostało też w żaden sposób sprecyzowane, jaki ewentualny wpływ na wynik sprawy miałoby ewentualne naruszenie tych przepisów. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr