II SA/Gl 1166/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] A.D. – reprezentowany przez adwokata J.Ś. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie wskazała jednakże żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przychylenie się do złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Przekonanie strony o wadliwości zaskarżonego aktu nie może, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a., być uznane za dostateczną podstawę do uznania, że zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu przemawiającego za uwzględnieniem jego wniosku. W szczególności nie uprawdopodobnił na czym konkretnie, w jego sytuacji miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że wspomniana wyżej decyzja SKO w K. spowoduje dla skarżącego konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.