II SA/Gl 1170/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej G.K. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. W terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżąca pismem z dnia [...] r. ponownie złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych – zwolnienie od wpisu od skargi. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 12 maja 2009 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 18 maja 2009 r. Termin do przesłania formularza upływał więc w dniu 25 maja 2009 r. W wyznaczonym terminie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez skarżącą w przewidzianej przepisami formie. Tym samym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2009 r. pozostawiono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 15 czerwca 2009 r. W wyznaczonym terminie, który upływał w dniu 22 czerwca 2009 r. pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. skarżąca wniosła od powyższego zarządzenia sprzeciw, domagając się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku pomimo faktu, iż wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało jej skutecznie doręczone oraz została ona pouczona o skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.