II SA/Gl 1171/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na postanowienie S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 listopada 2008 r. reprezentujący skarżącego J.M. radca prawny M.K. wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Dla usunięcia braków wskazany został (w pouczeniu zamieszczonym w wezwaniu) 7-dniowy termin od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zwrócono się do pełnomocnika skarżącego z zapytaniem, czy w związku z postanowieniem S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...)r., nr (...) uwzględniającym skargę w całości, strona skarżąca podtrzymuje wniesioną skargę. Wezwanie to jak wynika z akt sprawy doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) r. W terminie wyznaczonym, który upływał bezskutecznie w dniu (...) (tj. w piątek) skarżący nie uzupełnił wskazanych braków skargi. Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Nadto w świetle art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei zgodnie z treścią art. 215 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, niepodpisanie skargi czy też niedołączenie pełnomocnictwa procesowego stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Braki takie podlegają usunięciu w sposób przewidziany w tym przepisie, zaś ich nieusunięcie w terminie siedmiodniowym, w przypadku gdy wniesione pismo procesowe jest skargą, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania profesjonalnego pełnomocnika skarżącego o usunięcie braków formalnych skargi z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzone braki nie zostały usunięte w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwań tj. od dnia (...) r. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wypada zaznaczyć, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, Lex nr 335007).