II SA/Gl 1178/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. sprawy ze skarg L. S. i Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. W wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku z dnia 16 marca 2010 r. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 43 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. K. i A. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowo- gospodarczego na parceli nr [...] zlokalizowanej w R. przy ulicy [...]. W decyzji tej określił szczegółowe warunki budowy i jej nadzoru, a w uzasadnieniu stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r., który przewiduje lokalizację budynków w granicy z sąsiednimi działkami. Wobec przedłożenia całości niezbędnych i wymaganych w sprawie dokumentów, organ postanowił przychylić się do wniosku inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej działki L. i Z. S.. Podnieśli, iż nie zgadzają się z ustaleniami poczynionymi w trakcie postępowania, potwierdzającymi, iż ich płot i częściowo budynek gospodarczy postawiony jest na posesji sąsiadów. Wskazali na istniejące kamienie graniczne i wyjaśnili, że według nich przebieg tej granicy nie był zmieniony od lat. Działający w sprawie geodeci natomiast nie słuchając ich wyjaśnień, wytyczyli nowy przebieg tej granicy, nie uwzględniając kamieni granicznych. Poprzedni przebieg granicy nie był kwestionowany przez 38 lat, a w przeprowadzonym obecnie postępowaniu nie wyjaśniono, skąd właśnie taki nowy przebieg tej nowej granicy. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda [...], przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 § 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 1546, poz. 1118 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że po analizie dostępnych w sprawie dokumentów ustalił, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji sprawdził czy spełnione zostały w sprawie wymogi zawarte w art. 32 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, a po pozytywnym potwierdzeniu kompletności przedłożonych akt, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowo- gospodarczego. Podzielając to stanowisko organ odwoławczy potwierdził zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu oraz spełnienie, przez przedmiotowy projekt budowlany, wymagań określonych w art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Załączony do projektu plan zagospodarowania działki został sporządzony na kopii mapy zasadniczej przyjętej w dniu 27 lipca 2009 r. do zasobów Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. Na mapie tej zaznaczono wszystkie wymagane w art. 34 ust. 3 pkt Prawa budowlanego elementy stanowiące treść mapy zasadniczej. Zgodnie z art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego tak sporządzona mapa jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało urzędowo potwierdzone. Mapa ta, z wytyczoną granicą pomiędzy działkami inwestora i odwołujących się, jest wystarczającym, w świetle przepisów prawa, dokumentem określającym granice działek. Badanie zgodności tej mapy ze stanem rzeczywistym ma gruncie nie należy do kompetencji organu administracji architektoniczno- budowlanej. Nadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 41 Prawa budowlanego inwestor dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę zobowiązany jest do wytyczenia geodezyjnego obiektu budowlanego w terenie przez uprawnionego geodetę, również w zakresie relacji do przebiegu granic na gruncie. Odrębne, jednobrzmiące skargi na powyższą decyzję wnieśli L. S. (sygn. akt II SA/Gl 1178/10) i Z. S. (sygn. akt II SA/Gl 1179/10). Zarządzeniem z dnia 25 października 2010 r., Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządził połączyć obie sprawy celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W swoich skargach skarżący zarzucili decyzji Wojewody [...], a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na "budowie budynku garażowo- gospodarczego" na parceli nr [...] przy ulicy [...] w sytuacji, gdy sposób usytuowania na mapie geodezyjnej tego budynku przesądza o tym, iż częściowo jest on umiejscowiony na nieruchomości będącej przez zasiedzenie własnością L. i Z. S., a inwestorzy w osobach A. i I. K. nie mają do tej części gruntu tytułu własności. Podnieśli nadto, że nie wyrazili zgody na takie usytuowanie tego budynku. W tych okolicznościach skarżący wnieśli o uchylenie tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, obejmujący określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych. Do wniosku należy też dołączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co, zgodnie z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, należy rozumieć jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego. W ocenie skarżących inwestorzy takiego tytułu nie posiadają, gdyż skarżący wnieśli wnioskiem z dnia 10 września 2010 r. do Sądu Rejonowego w R. o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie nieruchomości gruntowej na działce nr [...] w R. o powierzchni 17 m², stanowiącej pas gruntu o długości 18 m i szerokości 92 cm przy granicy z działką [...]. Jako dowód dołączyli do skarg kserokopie tego wniosku. Podnieśli, iż w ich ocenie, okoliczność, iż własność nieruchomości, na której zaprojektowano częściowo budynek, przysługuje innym osobom niż inwestorzy stanowi przeszkodę wydania pozwolenia na budowę. Dodatkowo podnieśli, że na takie usytuowanie projektowanego budynku nie wyrazili zgody. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, nie widząc podstaw do zmiany tej decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. skarżący podtrzymując twierdzenia zawarte w pisemnych skargach, podkreślili, iż od około 1977 r. pomiędzy ich działką a działką inwestorów istnieje ogrodzenie i w tym właśnie miejscu przebiega granica między działkami. Nadto wyjaśnili, że w Sądzie Rejonowym w R. nie zostało jeszcze wydane żadne orzeczenie, a sprawie nie została zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium tej kontroli określa § 2 tego artykułu, wskazując, że jest ona sprawowana pod względem zgodności prawem. Uwzględniając nadto regulację zawartą w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że Sąd uwzględnia złożoną skargę, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiadają one prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza czy zostały spełnione wymogi określone w art. 32 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zakres obowiązków organu w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego określa art. 35 tej ustawy. W ramach tego postępowania organ musi dokonać szeregu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Negatywny wynik ustaleń co do tej zgodności właściwie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji w sprawie. W analizowanej sprawie okoliczności spełnienia przez inwestorów wymagań w tym zakresie są bezsporne. Inwestorzy przedłożyli organowi projekt budowlany dotyczący budowy budynku garażowo- gospodarczego na działce nr [...] w R. przy ulicy [...]. Wymieniona powyżej działka, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] z dnia [...] r., znajduje się na terenie określonym w planie symbolem C MN – czyli tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności i jednorodzinnej. Dodatkowo trzeba podkreślić, ze plan ten w § 23 ust. 3 pkt 4c dopuszcza lokalizację budynków w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi dla zabudowy wolnostojącej. Oznacza to, że planowana inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo w tym miejscu trzeba dodać, iż w świetle powyższego nie jest wymagana na takie usytuowanie przedmiotowego budynku zgoda skarżących. Następnie art. 35 ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy nakłada na organ obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji sporządzonej przez projektanta, a dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o członkostwie projektanta we właściwej izbie samorządu zawodowego. Także w tym zakresie sprawdzenie organu doprowadziło do konkluzji, że projekt zawiera wymagane załączniki, w tym przedłożone, w wyniku wykonania postanowienia Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., dodatkowe ustalenia, w tym m.in. zaopiniowanie przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkami na działkach sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Obowiązek ten wynikał z treści § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Dokonując analizy powyższego, w działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Przedłożone dokumenty stanowiły niezbędną i wymaganą w toku postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dokumentację. Trzeba przy tym podkreślić, że zgodnie z zapisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też uznając, że inwestorzy przedłożyli pełną i wymaganą dokumentację oraz wypełnili wszystkie nałożone na nich obowiązki, organ orzekł o zatwierdzeniu przełożonego projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, iż przedmiotowy, planowany budynek garażowo- gospodarczy został częściowo umiejscowiony na nieruchomości będącej przez zasiedzenie własnością skarżących, a inwestorzy nie wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Sąd nie uznał tego zgłoszonego zarzutu za zasadny. Inwestorzy przedkładając w sprawie wymagane dokumenty spełnili wszystkie wymogi prawne, w tym złożyli także oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pod rygorem odpowiedzialności karnej). W ocenie Sądu zasadnie organy uznały w swoich decyzjach, że usytuowanie planowanego obiektu nie narusza przepisów, skoro obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta R. przewiduje lokalizację obiektu w granicy działek. Organ administracyjny nie poprzestał jedynie na oświadczeniu inwestorów, ale zważywszy na treść zarzutów skarżących dążył do wyjaśnienia przebiegu granicy między działkami. Granica ta wynika z obowiązującej i przyjętej do zasobów Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. mapy, na której przygotowano projekt zagospodarowania działki. Ten ostatni dokument, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, został dołączony do przez inwestorów do złożonego projektu budowlanego. Dopiero po przedłożeniu przez inwestorów dokumentów skarżący zaczęli kwestionować przebieg uwidocznionego, na dołączonej mapie - projekcie zagospodarowania działki lub terenu, przebiegu granicy pomiędzy ich działką o Nr [...], a działką inwestorów o Nr [...]. Należy przy tym także zauważyć, że skarżący dopiero w dniu 9 września 2010r., a więc już po wydaniu kwestionowanych rozstrzygnięć (decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., a drugiej – z dnia [...] r.) złożyli do Sądu Rejonowego w R. wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości. Nie mogło to, w ocenie Sądu, wpłynąć na prawidłowość wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, które Sąd ocenia na moment orzekania organów administracyjnych. Kwestionowanie przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi działkami, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę. Zakończenie postępowania w sprawie wniosku o zasiedzenie nieruchomości i ustalenie innego przebiegu granicy pomiędzy działkami inwestorów i skarżących może stanowić dla skarżących przesłankę wznowieniową w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z przedstawionych powyżej tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.