II SA/Gl 1179/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej oddala skargę. Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G. na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 6, art. 36 pkt 2 lit. o, art. 54 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 109 i art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), art. 38 i art. 39 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), art. 104, art. 108 i art. 127 Kpa oraz § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. 2018. 734) decyzją z dnia [...] r. orzeczono o skierowaniu B. S. (dalej jako skarżąca) bez jej zgody do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób psychicznie chorych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji po przytoczeniu treści art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej oraz z art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego organ stwierdził, że skierowanie skarżącej do domu pomocy społecznej było uzasadnione gdyż jest ona osobą wymagającą całodobowej specjalistycznej opieki osób drugich ze względu na pogarszający się stan zdrowia psychicznego. Ponieważ na taki pobyt nie wyrażała ona zgody to zastępującą tą zgodę wyraził sąd rodzinny – Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...]. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca kwestionując zawarte w niej orzeczenie m.in. podniosła, że jest "osobą normalną", "prześladowaną za wiarę i oczernianą", źle się czuje bo otrzymuje złe leki, nie zgadza się ponosić za pobyt w domu pomocy społecznej żadnych opłat, będzie dochodzić odszkodowania, zadośćuczynienia i specjalnej renty "za lata utracone". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na akta sprawy Kolegium stwierdziło, że skarżąca z uwagi na stan zdrowia wymaga całodobowej opieki ze strony innych osób, której nie można zapewnić w miejscu jej zamieszkania. Na skierowanie do domu pomocy społecznej nie wyraziła zgody. Zgoda taka została jednak wyrażona w postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. W wykonaniu tego postanowienia wydano też objętą odwołaniem decyzję. Z opinii lekarskiej o stanie zdrowia psychicznego skarżącej oraz z zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżąca wymaga umieszczenia jej w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO skarżąca podtrzymała twierdzenia i zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu. Podniosła, że nie jest zasadne umieszczenie jej w domu pomocy społecznej ani w szpitalu psychiatrycznym, gdyż pozostaje pod opieką jej "ukochanego E." piastującego urząd "Najwyższego Sędziego w Kościele [...]". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej z dnia 8 stycznia 2020r. wyznaczona dla skarżącej adwokat z urzędu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując twierdzenia zawarte w osobistej skardze skarżącej co do możliwości jej funkcjonowania bez pomocy osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Jak wynika z zaświadczeń lekarskich z dnia [...] r. oraz z wywiadu środowiskowego z dnia [...] r. skarżąca choruje na [...] oraz schorzenia [...], ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji w środowisku wymaga stale opieki osoby drugiej, której nie można jej zapewnić w formie usług opiekuńczych. Była wielokrotnie hospitalizowana w Szpitalu [...] w T., nie ma poczucia choroby, jest negatywnie nastawiona do leczenia. Poczynionych w tym zakresie ustaleń organów orzekających skarżąca w żaden, zasługujący na aprobatę sposób, nie podważyła. W szczególności w świetle orzeczeń lekarskich i treści wywiadu środowiskowego brak jest podstaw do przyjęcia, że nie jest ona chora psychicznie i może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu w przypadku ewentualnego przebywania w miejscu zamieszkania. Zgodnie zatem z treścią art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przysługuje jej prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Jednocześnie w takiej sytuacji z uwagi na stwierdzoną chorobę psychiczną może być do takiego domu przyjęta zgodnie z treścią art. 38 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Skoro na umieszczenie w takiej placówce skarżąca nie wyraziła zgody, to z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody wystąpił do sądu na podstawie art. 39 ust. 1 tej ustawy Dyrektor Szpitala [...] w T., w którym skarżąca przebywa. Po rozpoznaniu tego wniosku zgoda taka została wyrażona odnośnie skarżącej przez sąd opiekuńczy – Sąd Rejonowy w G. prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r. sygn. akt [...]. Oznacza to, że do skierowania skarżącej bez jej zgody do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle chorych psychicznie doszło zgodnie z decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na postawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec