II SA/Gl 1181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. M.C. i R. K., działający przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy rozstrzygniecie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta C. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. z dnia [...]r., nr [...], którym wymierzono skarżącym prowadzącym działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej karę w wysokości 54 907,20 zł (pięćdziesiąt cztery tysiące dziewięćset siedem złotych i dwadzieścia groszy) za zajęcie pasa drogowego. W skargach wniesionych w osobnych pismach zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) podnosząc, że zapłata tak wysokiej kary może wpłynąć negatywnie na funkcjonowanie prowadzonego przez skarżących przedsiębiorstwa i naruszyć płynność finansową spółki cywilnej. Przy piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik skarżących nadesłała dodatkowe dokumenty celem potwierdzenia zasadności wniosku. Z przedstawionego oświadczenia M. C. i R. K., potwierdzonego częściowo kopią wyciągu z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za miesiąc grudzień 2012 r., wynika, że prowadzona przez skarżących spółka cywilna poprzedni rok obrotowy zakończyła stratą w wysokości 126 018,21 zł (sto dwadzieścia sześć tysięcy osiemnaście złotych i dwadzieścia jeden groszy), natomiast w pierwszym kwartale działalność ta przyniosła stratę w wysokości 23 346,47 zł (dwadzieścia trzy tysiące trzysta czterdzieści sześć złotych i czterdzieści siedem groszy). W aktach sprawy znajduje się również nadesłana przez stronę kopia tytułu wykonawczego z dnia [...]r. oraz kopia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości – fiata [...] o numerze rejestracyjnym [...], pozostawionego pod dozorem skarżącego M.C. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie odniosło się do wniosku strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, zatem ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania wskazanych przez stronę aktów, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane uiszczeniem przez skarżących wymierzonej kary pieniężnej, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uchylenia decyzji organów administracyjnych zapłata ta nie powinna być dokonywana. W ocenie Sądu pełnomocnik M. C. i R. K. nie przedstawiła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu sam fakt istnienia obowiązku zapłaty kary pieniężnej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. Nawet wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadza się do egzekucji należności pieniężnej, realizowanej zgodnie z zasadami określonymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie zobowiązany ma zagwarantowane odpowiednie środki ochrony prawnej, natomiast wyegzekwowane nienależnie kwoty podlegać będą zwrotowi. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej powołała się na obecną sytuację finansową prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej w postaci spółki cywilnej, przedstawiając dane dotyczące wyniku finansowego za 2012 r. oraz za I kwartał 2013 r., a także na wynikające z wykonania decyzji negatywne konsekwencje dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Przedstawiono również dokument potwierdzający fakt wszczęcia egzekucji. Z akt sprawy nie wynika natomiast, jaki jest stan majątku nieruchomego i ruchomego przedsiębiorstwa czy stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych, a te dane - a nie tylko strata osiągana przez przedsiębiorstwo - pozwoliłyby na całościową ocenę możliwości lub jej braku zapłaty wymierzonej kary. Podkreślenia wymaga dodatkowo, że wspólnicy spółki cywilnej odpowiadają za zobowiązania powstałe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą całym swoim majątkiem, co oznacza, że do uznania zasadności wniosku niezbędna jest również analiza sytuacji majątkowej wspólników. Kwestie te natomiast zostały zupełnie pominięte przez wnioskodawcę. Również sam fakt wszczęcia egzekucji nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez wskazania, jakie konkretnie szkody czy trudne do odwrócenia skutki mogą powstać w wyniku jej prowadzenia przez organ. W związku z powyższym zdaniem Sądu twierdzenia pełnomocnika są zbyt ogólne, aby można było ocenić sytuację finansową skarżących i prowadzonej przez nich działalności pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.