II SA/Gl 1185/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. B.-T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. II SA/Gl 1133/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie nieważnościowe toczyło się z wniosku S. B. T. i J. T. zam. w B. przy ul. [...] (nazywanych w dalszej części uzasadnienia skarżącymi), a przyczyną uchylenia decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. była niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku powyższego rozstrzygnięcia WSA Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. W związku z usunięciem skarżonego aktu z obrotu prawnego Prezydent Miasta B. dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla "budowy obiektu biurowo-usługowego (wykonywanie tablic reklamowych) wraz z przyłączami sieci na dz. "1", "2" obręb [...] przy ul [...] B.". Inwestorem zamierzenia jest K. F., zam. ul. [...] B. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego do organu I instancji wpłynęły cztery pisma skarżących (z dnia [...]r., [...]r., [...]r. oraz [...]r.) w których wyrażają swój sprzeciw wobec wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podnosili w nich, iż inwestycja stanowi samowolę budowlaną i jej legalizacja stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa budowlanego "i materialnego" Wskazywali również na orzeczenie tutejszego Sądu dotyczące braku zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotne było jednak to, o czym organ administracji informował skarżących, iż postępowanie toczyło się na podstawie przepisów art. 59-67 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sprawie nastąpiła bowiem zmiana stanu prawnego (poprzednie rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz utracił moc obowiązujący uprzednio miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia "budowa obiektu usługowo-biurowego (prowadzenie usług reklamowych) wraz z infrastrukturą techniczną". Decyzja ta została wydana w odniesieniu do istniejącego budynku, w ramach procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zaistniały w sprawie przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim w wyznaczonym obszarze analizowanym istnieją nieruchomości pozwalające na określenie szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co wynika z załączonej do decyzji analizy. Od decyzji odwołali się S. B. T. i J. T. W szczególności podnieśli, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie realizuje wytycznych udzielonych przez tutejszy Sąd w swym wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. W ocenie skarżących z tego ostatniego jasno wynika, iż na spornej nieruchomości mogą być lokalizowane jedynie przedsięwzięcia polegające na usługach "podstawowych" nieuciążliwych dla funkcji mieszkalnej nieruchomości. Zakwestionowali również dokonane przez organ I instancji ustalenia w zakresie występowania "dobrego sąsiedztwa". Zanegowali wreszcie sposób wyznaczenia obszaru analizowanego poprzez objęcie nim nieruchomości położonych przy ul. [...], które to nieruchomości, w ocenie skarżących, zostały zabudowane bezprawnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że sposób postępowania organu I instancji był prawidłowy a zarzuty podniesione w odwołaniu bezpodstawne. W szczególności podniosło, iż wytyczne udzielone przez WSA w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. nie mogą znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Odnosiły się one bowiem do okresu, gdy na spornym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten utracił moc w [...] r. w związku z czym prawidłowo Prezydent Miasta B. zastosował art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał również, iż planowana funkcja biurowo-usługowa budynku przy ul [...] B. nie spowoduje uciążliwości na nieruchomości skarżących. Skargę na decyzję SKO do tutejszego Sądu złożyli S. B. T. i J. T. Zarzucili organowi II instancji, iż rozstrzygając sprawę: - nie uwzględnia wytycznych WSA w Gliwicach, zawartych w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., - nie uwzględnił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność pozwolenia na budowę obiektu, którego dotyczy postępowanie, - nie uwzględnił, że w analizowanym obszarze znajdują się już obiekty wpływające niekorzystnie na zdrowie mieszkańców, - nie uwzględnił, że na planowanych obszarze znajdują się liczne obiekty zrealizowane, w ocenie skarżących, z naruszeniem prawa. Podnieśli wreszcie szereg okoliczności związanych ze swym stanem zdrowia oraz ich oceną legalności działalności Prezydenta Miasta B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą argumentację Skarżący, dodatkowym pismem z dnia [...]r. potwierdzili swą argumentację zawartą w skardze, domagając się jednocześnie ochrony Sądu przed "nielegalnymi działaniami". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie składu orzekającego postępowanie organów administracji w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla "budowy obiektu biurowo-usługowego (wykonywanie tablic reklamowych) wraz z przyłączami sieci na dz. "1", "2" obręb [...] przy ul [...] B." było prawidłowe a zarzuty podniesione przez skarżących nie są trafne. Na początku należy stwierdzić, iż podstawa prawna decyzji jest prawidłowa. Rozstrzygając o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ winien się oprzeć na przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z. 2015 r. poz. 199 – dalej jako "u.p.z.p.). W świetle art. 59 ust. 1 tego aktu "zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio". Niezasadne są zarzuty skarżących dotyczące braku uwzględnienia wskazań zawartych w Wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2013 r. Orzeczenie to zapadło odnośnie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej spornej nieruchomości, która została wydana w zupełnie innym stanie prawnym. Niezależnie od tego Sąd uznał, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był brak zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten jednak utracił moc w [...] r. Powoływanie się zatem na tezy zawarte we wspomnianym wyroku nie jest uzasadnione. Wydając ponownie decyzję (tym razem – o warunkach zabudowy) Prezydent Miasta B. powinien wyczerpać procedury oraz dokonać czynności, o których mowa w art.59-61 u.p.z.p. I w ocenie Sądu postępowanie organu I instancji było prawidłowe. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wyjaśnił przesłanki możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia "budowa obiektu biurowo-usługowego (wykonywanie tablic reklamowych) wraz z przyłączami sieci na dz. "1", "2" obręb [...] przy ul [...] B.". W szczególności dokonano w tym zakresie odpowiednich ustaleń i analiz. Skarżący nie podnoszą zresztą zarzutów co do ustalenia obszaru analizowanego (poza ogólnym stwierdzeniem, że niewłaściwie został wyznaczony). Pozostałe zarzuty podniesione w skardze, w ocenie składu orzekającego, nie zasługują na uwzględnienie. Nie dotyczą one bowiem prawnych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosi się to zarówno ogólnych sformułowań dotyczących stanu zdrowia skarżących, występowania na analizowanym obszarze obiektów budowlanych, które w ocenie S. B.-T. i J. T. zostały wybudowane z naruszeniem prawa, czy też innych działań organów miasta B. Powyższe okoliczności wskazują, iż podniesione w skardze zarzuty nie były zasadne. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.