II SA/Gl 1186/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Na podstawie zarządzeń z dnia 30 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego jej odpisu oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały wysłane skarżącemu na adres wskazany w skardze, tj. ul. [...], [...] G. i doręczone w dniu 15 grudnia 2016 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 22 grudnia 2016 r. skarżący uiścił wpis sądowy, nie uzupełnił natomiast braku formalnego skargi. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę. W dniu 13 marca 2017 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia". W jego uzasadnieniu wskazał, że po odebraniu pisma Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. wzywającego do uzupełnienia braku formalnego był przekonany, że dotyczy ono tylko uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Dalej skarżący przyznał, iż popełnił błąd nie informując Sądu o zmianie adresu zamieszkania. Dlatego też korespondencja docierała do niego z opóźnieniem lub była zatrzymywana przez jego syna, którego chce wymeldować. Pismo to z uwagi na jego treść zostało potraktowane przez Sąd jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, o czym skarżący został poinformowany. Na wezwanie Sądu skarżący oświadczył w piśmie z dnia 28 marca 2017 r., że postanowienie Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. zostało mu przekazane przez syna w dniu 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Przede wszystkim to na niej ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. , sygn. akt II GZ 66/09). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, iż w jednej przesyłce skierowanej do skarżącego z datą 9 grudnia 2016 r., odebranej w dniu 15 grudnia 2016 r. zawarte były dwa odrębne pisma: odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi. Oba wezwania zostały objęte terminem siedmiodniowym. Tymczasem skarżący zareagował jedynie na wezwanie do uiszczenia wpisu, uiszczając w wyznaczonym terminie wpis. Nie uzupełnił natomiast braku formalnego skargi. Tego rodzaju uchybienie zdaniem Sądu należy uznać za posiadające znamiona winy polegającej na braku szczególnej staranności. Wskazać również należy, że skarżący wskazał w skardze jako adres do doręczeń: ul. [...], [...] G. i w konsekwencji Sąd doręczał korespondencję na ww. adres. Jedocześnie zwrócić należy uwagę, że skarżący został pouczony o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie swego miejsca zamieszkania (art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a.). Do obowiązków skarżącego należy dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności pod adresem wskazanym w skardze. Strona nie przebywająca pod adresem wskazanym jako adres do doręczeń, wykazując należytą staranność w prowadzeniu własnych spraw, powinna o tym fakcie powiadomić Sąd podając aktualny adres do doręczeń, czego skarżący nie uczynił. Tym samym skoro skarżący nie zachował staranności to jego postępowanie świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji o braku przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.