II SA/Gl 119/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku J. D. (dalej jako skarżący) z dnia [...] r. o ustalenie na jego rzecz, w związku z jego synem B. D., świadczenia wychowawczego, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. (dalej jako organ lub organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] r., znak [...] orzeczono o odmowie przyznania tego świadczenia. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 10 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm., zwanej też dalej ustawą lub u.p.p.w.d) oraz art. 104 Kpa. W jej uzasadnieniu organ, po przytoczeniu treści art. 4 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy stwierdził, że skarżącemu wnioskowane świadczenia nie przysługuje, gdyż jego młodszy syn B. D. z nim nie zamieszkuje i nie pozostaje na jego utrzymaniu. Zgodnie bowiem z dołączonym do akt postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...], skarżącemu ograniczono nad synem władzę rodzicielską i powierzono go dziadkom D. i M. D. Według oświadczenia skarżącego i jego matki D. D., małoletni B. w dalszym ciągu pozostaje pod opieką babci i stale z nią zamieszkuje. Nie zamieszkuje zatem wspólnie ze skarżącym i nie pozostaje na jego utrzymaniu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że on jest opiekunem prawnym syna B., ponosi też wydatki związane z jego wychowaniem i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium, po przytoczeniu treści art. 4 ust. 1, ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podniosło, że skarżący posiada ograniczoną władzę rodzicielską, nie sprawuje opieki nad dzieckiem, które "pozostaje pod opieką dziadków, z którymi zamieszkuje i którzy go wychowują". Nie spełnia on zatem przesłanki ustawowej z art. 4 ustawy. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł o jej uchylenie i przyznanie mu wnioskowanego świadczenia. Decyzję SKO uznał za krzywdzącą. Podniósł, że przyznane świadczenie zostałoby w całości przeznaczone na zaspokojenie podstawowych i niezbędnych potrzeb syna, których on nie jest w stanie na odpowiednim poziomie mu zapewnić. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Jak to jednoznacznie wynika z treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d., matce lub ojcu świadczenie wychowawcze na dziecko przysługuje, jeżeli wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki lub ojca. Taka zaś sytuacja odnośnie skarżącego i jego małoletniego syna B. nie ma zaś w niniejszej sprawie miejsca. Jak wynika bowiem z niezakwestionowanych przez skarżącego ustaleń organów, w tym z jego twierdzeń oraz twierdzeń jego matki D. D., małoletni B. D. zamieszkuje wspólnie z babcią, a nie ze skarżącym. Babcia też (a nie jak to błędnie przyjęło SKO - dziadkowie małoletniego) sprawuje nad nim codzienną pieczę, zajmuje się jego wychowaniem oraz zaspokajaniem jego codziennych potrzeb. W świetle treści tego przepisu nie ma znaczenia, czy skarżący (w tym względzie brak jest bowiem ustaleń organów) przyczynia się ewentualnie częściowo do zaspokajania potrzeb materialnych syna. Wbrew treści odwołania, skarżący jako ojciec małoletniego B. nie może być też uznany za jego opiekuna prawnego w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy. Wymaga przy tym podkreślenia, że małoletni B. zamieszkuje wraz z babcią, która go wychowuje i sprawuje nad nim pieczę od 2007 r. w oparciu o postanowienie sądu rodzinnego – Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. W związku z treścią dołączonego do skargi, a skierowanego do SKO, pisma matki skarżącego z dnia 15 grudnia 2020 r. należy jedynie podnieść, że z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy Sąd nie jest uprawniony rozstrzygać kwestii, czy w zaistniałym w niej stanie faktycznym świadczenie wychowawcze powinno być przyznane matce skarżącego. Mając powyższe na uwadze, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr