II SA/Gl 1191/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. sp.k. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "A" Sp. z o.o. Sp. Komandytową w M. (zwaną dalej Spółką bądź skarżącą) karę pieniężną w kwocie: 15.000,00 zł, z uwagi na wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym (przekraczającym zarówno dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową, jak i dopuszczalną masę całkowitą). Jak wskazał organ I instancji w dniu 14 czerwca 2016 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] pomiędzy miejscowościami D., a W. zatrzymano bowiem do kontroli pojazd członowy, którym kierował J. Z., wykonujący krajowy przejazd drogowy na trasie M. – W. z ładunkiem piasku. Nadawcą była ww. Spółka. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 14 czerwca 2016 r. Decyzja wydana została na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 1137, z późn. zm. zwanej dalej p.r.d.). W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Spółka podniosła, iż dochowała należytej staranności podczas wykonywania załadunku, a tylko czynniki zewnętrzne miały wpływ na zmianę rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Przekroczenie dopuszczalnych wartości było spowodowane dotankowaniem paliwa przez kierowcę po wyjeździe pojazdu z miejsca załadunku, co sprawia, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszeń. Spółka wniosła o ponowne, szczegółowe i wnikliwe rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu wskazał m.in., że stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, bądź zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, a także pod warunkiem przestrzegania warunków określonych w ww. zezwoleniu. Jak stanowi art. 64d ww. ustawy zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd; podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Organ wskazał, że podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę J. Z., z którego zeznań wynika, że nadawcą i załadowcą ładunku na kontrolowany pojazd była skarżąca Spółka. Po załadunku pojazd nie był ważony zarówno pod względem rzeczywistej masy całkowitej, jak i nacisków na poszczególne osie pojazdu. Wbrew treści odwołania po załadunku kierowca nie dotankowywał żadnego paliwa i nie doładował dodatkowego ładunku, towar pochodził tylko z jednej firmy. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm: nacisk 11,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 3,6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 45 %), rzeczywista masa całkowita pojazdu 40,15 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 0,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,37 %), podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Stosownie do art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. 2015, poz. 802). Droga wojewódzka nr [...] została zaliczona do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, wymierza się za brak zezwolenia kategorii VII, w przypadku gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20% w wysokości 15 000 zł. GITD wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 26 marca 2010 r. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W 10C/II o nr fabrycznych 856833 i 856842. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w Poznaniu dnia 17 listopada 2014 r. na podstawie Dyrektywy Rady 90/384/EWG zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. z okresem ważności na okres trzech lat. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. 2004, Nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] dnia 14 czerwca 2016 r. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego stwierdza, iż w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie stanowią one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Warto zauważyć, iż sama strona w treści odwołania nie kwestionuje, że dokonała załadunku pisaku na kontrolowany pojazd członowy. Tym samym występuje ona jednocześnie zarówno w roli nadawcy, jak i załadowcy. Organ odwoławczy podkreślił, że jakkolwiek strona nie ma możliwości ani uprawnień dotyczących wyboru i kontroli środka transportu, którym ładunek jest przemieszczany poza terenem załadunku, wydania towaru, to bezsprzecznym jest, iż powinna zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku wydanego towaru nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm, czego zaniechała. Nadto kontrolowany pojazd członowy był nienormatywny na wszystkich kategoriach dróg publicznych z uwagi na wielkość nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu (11,6 t), jak i przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona jako nadawca towaru, miała wpływ, godziła się na powstanie stwierdzonych naruszeń. Kontrola wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, co miało bezpośrednie przełożenie na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Wysokość nakładanych kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w art. 140ab ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Pismem z dnia 17 października 2016 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi, naruszenie art. 140 aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie art. 77 § 1 k.p.a oraz 80 k.p.a. W uzasadnieniu Spółka podniosła, iż model wagi SAW10 C/II jest to waga, która umożliwia dokonanie pomiaru nacisku na oś. Istniała jednak praktyka polegająca na sumowaniu zmierzonych nacisków na oś i stwierdzaniu w ten sposób całkowitej masy pojazdu. Podejście to zostało skrytykowane jako niemiarodajne przez Główny Urząd Miar, Najwyższą Izbę Kontroli, producentów wag, czy w końcu w orzecznictwie sądów administracyjnych (Spółka przytoczyła stosowne tezy). Także analiza instrukcji do wagi wskazuje, zdaniem Spółki, na ograniczenia w tej procedurze. Sumowanie bowiem nacisków na oś może wprawdzie służyć do określenia masy całkowitej pojazdu, ale tylko wtedy, gdy ważony jest pojazd dwu, lub trzyosiowy. W wypadku, gdy ważony pojazd ma więcej osi, taka operacja jest niemożliwa, nawet przy użyciu grupy 6 wag SAW 10 C/II. W ocenie skarżącej ważenie masy całkowitej zostało wykonane w sposób nieprawidłowy, w związku z czym organ nie posiadał materiału dowodowego, który uzasadniał nałożenie kary za przeważenie. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do głównego zarzutu strony GITD przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2280/11 zgodnie z którym "użyte w sprawie wagi nieautomatyczne umożliwiały określenie masy będącej podstawą obliczenia kar. Wagi te mogły więc służyć zarówno do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, jak również do pomiaru nacisku osi." Nieaktualne jest nadto stanowisko Głównego Urzędu Miar zacytowane w skardze, gdyż zgodnie z pismem tego organu z dnia 1 czerwca 2016 r. nie ma prawnych przeszkód do dokonywania wagami SAW pomiarów rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1467) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wymierzającą Spółce karę 15.000,00 zł. W sposób szczegółowy, przekonujący, poparty dowodami, organy wykazały stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, a zaskarżona decyzja jest obszernie, szczegółowo uzasadniona, i zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Wskazać w tym miejscu należy, że w wyniku przeprowadzonego w trakcie kontroli ważenia pojazdu stwierdzono, iż rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 41,05 t. Wynik ten został pomniejszony o maksymalne dopuszczalne błędy pomiarowe dla wag oraz stanowiska pomiarowego dla każdej osi o 2% i zaokrąglony do 0,1 t i wyniósł 40,15 t w związku z powyższym stwierdzono przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej o 0,15 t względem dopuszczalnej normy określonej na 40 t. W wyniku ww. ważenia stwierdzono także, iż rzeczywisty nacisk osi napędowej pojazdu członowego wyniósł 11,9 t. Wynik ten został pomniejszony o maksymalne dopuszczalne błędy pomiarowe dla wag oraz stanowiska pomiarowego dla każdej osi o 2% i zaokrąglony do 0,1 t i wyniósł 11,6 t w związku z powyższym stwierdzono przekroczenie rzeczywistego nacisku na oś napędową o 3,6 t względem dopuszczalnej normy określonej na 8 t. tj. o 45%. Droga wojewódzka nr [...] została bowiem, przywołanym już wyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r., zaliczona do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t. Oba pomiary skorygowane zostały zatem współczynnikiem uwzględniającym ewentualne błędy pomiarowe, Przypomnieć zatem trzeba, co szczegółowo omówiły obydwa orzekające w sprawie organy, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a także przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Jak stanowi art. 64d ww. ustawy zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Bezspornym jest, iż zezwolenia takiego przedmiotowy pojazd nie posiadał. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd; podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę J. Z., z którego zeznań wynika, że załadowcą ładunku na kontrolowany pojazd była skarżąca Spółka. Po załadunku pojazd nie był ważony zarówno pod względem rzeczywistej masy całkowitej, jak i nacisków na poszczególne osie pojazdu. Po załadunku kierowca nie dotankowywał żadnego paliwa i nie doładował dodatkowego ładunku. Stosownie nadto do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: a) 500,00 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, 2.000,00 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie, z uwagi na 45% przekroczenie nacisku osi kara pieniężna wyniosła zatem 15.000,00 złotych. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd podziela przekonanie organów o dopuszczalności dokonania oceny masy pojazdu na podstawie wyników uzyskanych w trakcie ważenia. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 26 marca 2010 r. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W 10C/II o nr fabrycznych 856833 i 856842. Jak wskazał GITD wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w Poznaniu dnia 17 listopada 2014 r. na podstawie Dyrektywy Rady 90/384/EWG zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. z okresem ważności na okres trzech lat. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że kierowca ważonego pojazdu został pouczony przed rozpoczęciem ważenia o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu i prawach przysługujących w czasie kontroli, w jego obecności dokonano odczytu wskazań przyrządów pomiarowych i okazano mu zarówno świadectwa legalizacji, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów, miał też możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji. Powyższe zostało przez kierowcę potwierdzone podpisaniem protokołu kontroli wraz z załącznikiem bez zastrzeżeń. Kierowca nie podnosił jakichkolwiek wątpliwości co do okoliczności, w jakich ważenia dokonano ani też co do wskazań przyrządów pomiarowych. Nie żądał również ponownego ważenia. Okoliczności te, jak również dołączone do akt administracyjnych świadectwo homologacji i dołączona do akt instrukcja, podlegające analizie orzekających w sprawie organów, zdaniem Sądu, w odróżnieniu od wątpliwości pojawiających się w odniesieniu zwłaszcza do starszych modeli wag, nie świadczą o tym by uzyskane wyniki mogły być niewiarygodne i by przedmiotowymi wagami organ kontroli nie mógł się posłużyć. Żaden też przepis prawa nie stoi na przeszkodzie pomiarowi, który został przeprowadzony. Słusznie organ przywołał w tej mierze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2280/11, trafnie też wskazał nieaktualność przywołanego w skardze stanowiska Głównego Urzędu Miar. W odniesieniu do instrukcji obsługi wagi należy jeszcze zauważyć, że uzasadniając twierdzenia skargi pełnomocnik Spółki przywołuje treść pkt 2.2.2 podczas gdy w dołączonej do akt instrukcji punktu takiego w ogóle nie ma. Analiza natomiast całości tekstu instrukcji nie dowodzi by producent nie dopuścił możliwości dokonania zastosowaną przez organ techniką pomiarów przedmiotowego pojazdu. Zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że nie tylko kierowca, pouczony o przysługujących uprawnieniach, nie kwestionował dokonanych pomiarów i nie domagał się ich powtórzenia, co notabene w chwili obecnej z przyczyn oczywistych nie byłoby już możliwe, ale także skarżąca Spółka w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej pomiarów tych ani jednym słowem nie podważała. Przeciwnie, akceptując wynik ważenia Spółka wskazywała jedynie, iż stwierdzone przekroczenie mogło być skutkiem dodatkowego dotankowania pojazdu przez kierowcę, czemu notabene zaprzeczył w swoim zeznaniu kierowca.. Zarzuty zaś co do sposobu ważenia wyartykułowane zostały dopiero w skardze. Podzielić należy nadto przekonanie organów, iż Spółka będąc jednocześnie nadawcą i załadowcą winna była zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku wydanego towaru nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm, czego zaniechała. Kontrolowany bowiem pojazd członowy był nienormatywny na wszystkich kategoriach dróg publicznych z uwagi na wielkość nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu (11,6 t), jak i przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. W konsekwencji w pełni podzielić należy przekonanie organów, iż Spółka jako nadawca towaru, miała wpływ i tym samym niejako godziła się na powstanie stwierdzonych naruszeń. Nie podjęła bowiem żadnych czynności celem weryfikacji masy pojazdu z ładunkiem, m.in. pojazd nie został po załadunku zważony. Trafnie w tej mierze GITD podkreślił, że załadowca zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, dopuszczalnej masy całkowitej czy też okoliczności dokonywania załadunku. Spółka, znając trasę przejazdu z miejsca załadunku prze drodze wojewódzkiej nr [...] do miejsca rozładunku przy drodze wojewódzkiej nr [...], winna była dopilnować, aby ilość ładunku nie powodowała przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. W konsekwencji podzielić należy przekonanie organów, iż zastosowanie w sprawie art. 140aa ust 4 pkt 1 p.r.d. (umorzenie postępowania w razie stwierdzenia, że podmiot dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia) było prawnie niedopuszczalne. W konsekwencji poprawnie organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną, poprawnie też GITD utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Decyzja o nałożeniu kary ma bowiem charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone było właściwie, wykazało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a zaskarżona decyzja została obszernie uzasadniona, zawierając wszystkie wymagane przepisami elementy. Zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 75, 77, 80 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP uznać należy zatem za niezasadne. Niezasadnym był także zarzut niezastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. albowiem jak wskazano powyżej Spółka, będąca jednocześnie nadawcą i załadowcą niewątpliwie miała wpływ na powstanie naruszeń. Bez znaczenia w tej mierze pozostaje argument, podniesiony w trakcie rozprawy przed tut. Sądem przez pełnomocnika Spółki, iż przewóz dotyczył ładunku podzielnego, okoliczność ta byłaby bowiem istotna jedynie w przypadku gdyby jedynym przejawem nienormatywności pojazdu było przekroczenie nacisku na osie, podczas gdy w niniejszej sprawie przekroczona została także masa pojazdu, a tym samym zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. jest niedopuszczalne. Bez znaczenia z kolei dla ustalenia wysokości kary pozostaje także argument, iż przekroczenie masy całkowitej było nieznaczne. Wobec stwierdzenia bowiem, oprócz tego przekroczenia, także 45% przekroczenia nacisku na oś, wysokość kary zgodnie z normami cytowanymi powyżej musiała wynieść 15.000,00 zł. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.