II SA/Gl 1191/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1. pkt 2 i pkt 3, art. 4, art. 5, art. 18, art. 21 i art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1851) a także rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1465) w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przyznał P. S. (dalej: Strona, Skarżąca) świadczenie wychowawcze na kolejne dziecko - syna – M. S. w okresie od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. 2 kwocie 500 zł miesięcznie. Pismem z dnia [...] r., Wojewoda Śląski poinformował Miejski Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w B., że w sprawie P. S. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od 1 listopada 2018 r. do końca okresu świadczeniowego - tj. do 30 września 2019 r. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji ojciec dziecka – S. S. wykonuje działalność zawodową na terenie [...] od dnia [...] października 2018 r. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji -Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] r. nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 pkt 2 i pkt 3 art. 2, art. 4, art. 5, art. 16, art. 18, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2407) a także rozporządzenia wykonawczego Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. zmienił decyzję z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie świadczenia wychowawczego i uchylił w okresie od 1 listopada 2018 r. do 9 września 2019 r. prawo do przyznanego świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego prowadzi organ właściwy. Organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawa do świadczenia wychowawczego (art. 27 ust. 1 ustawy). Dalej organ stwierdził, że w dniu 25 maja 2020 r. wpłynęło do organu pismo ze Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, na podstawie którego ustalono, że w odniesieniu do dziecka strony mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczenia wychowawczego we wskazanym okresie, gdyż ojciec dziecka podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, będąc uprawnionym do ubiegania się o świadczenia rodzinne na terenie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, podkreślając, iż jest matką samotnie wychowującą dwójkę dzieci K. i M., gdyż ich ojciec – S. S. przebywa poza granicami kraju - tj. w [...]. Dodała, że ojcu dzieci wyrokiem Sądu Okręgowego w B. ograniczone zostały prawa rodzicielskie. Dzieci od urodzenia przebywają w Polsce pod jej opieką, a ich centrum życiowym, rodzinnym i edukacyjnym jest miasto B. Wyjaśniła, że ojciec dzieci nigdy nie pobierał i nie pobiera żadnych świadczeń na dzieci na terenie [...], a jego kontakty z dziećmi są sporadyczne. W konsekwencji strona skarżąca nie zgadzając się z decyzją organu pierwszej instancji, wniosła o utrzymanie decyzji przyznającej świadczenie na syna M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1, art. 2, art. 13, 16 i art. 20 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności Kolegium stwierdziło, że na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze. Następnie, odwołując się do art. 16 ust. 1 ustawy podało, że gdy członek rodziny przebywa poza granicami Rzeczypospolitej, w państwie, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego właściwy organ przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie, który postępuje w sposób wskazany dalej w kolejnych ustępach art. 16 ustawy. W każdym przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznych, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie (art. 16 ust. 6 ustawy). Powyższe wiąże się ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia. Według art. 16 ust. 5 ustawy wojewoda wydaje decyzję zgodnie z art. 11 ustawy od dnia, w którym ustali, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia, gdyż strona podlega ustawodawstwu innego państwa. W niniejszym przypadku nastąpił przypadek konieczności zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 6 ustawy). W dniu 20 maja 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło bowiem pismo Wydziału Rodziny i Polityki Społecznej w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach, wskazujące, że w sprawie dotyczącej uprawień S. S. do świadczenia wychowawczego na M. S. na okres świadczeniowy 2018/2019 od dnia 1 listopada 2018 r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ojciec dziecka wykonuje bowiem pracę zarobkową na terenie [...] od dnia [...] października 2018 r. W ocenie Kolegium, słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że rodzi to po stronie organu obowiązek uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego, a stąd decyzję tę należy utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie okoliczności gdzie skarżąca zarobkuje i gdzie zamieszkują małoletnie dzieci, - art. 8 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji, - art. 9 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte udzielnie informacji, w tym informacji niepełnej w zakresie przyznawania świadczenia wychowawczego w Polsce, przy uwzględnieniu, że jeden rodzić mieszka i pracuje za granicą, a także ogólnikowego sporządzenia uzasadnienia bez odniesienia się do przesłanek wynikających z prawa unijnego, niewskazania zasad kolejności przyznawania świadczenia poprzez literalne jedynie wskazanie art. 68 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., - art. 11 w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek unijnych uwzględnionych przy załatwianiu sprawy, - art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 68 wymienionego powyżej Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez brak ustalenia czy i gdzie skarżąca jest aktywna zawodowo, co miało wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z przesłanych dokumentów, w tym m.in. świadectw pracy i wyroku Sądu Okręgowego, a także przesłuchanie strony skarżącej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwinęła postawione zarzuty. Podkreśliła, brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia podnoszonych w toku postępowania wątpliwości. Zwróciła też uwagę na brak wyczerpującego informowania, pouczenia i wyjaśnienia przez organ okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W jej ocenie sprawa nie została przygotowana do jej rozstrzygnięcia. Podsumowując stwierdziła, że chociaż drugi rodzic, nie sprawujący opieki nad dziećmi nie zamieszkuje w Polsce i jest zatrudniony w innym państwie, to jednak skarżąca wraz z dziećmi zamieszkiwała w okresie zasiłkowym w Polsce i to ten kraj ma pierwszeństwo w wypłacie świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19...(Dz.U. z 20202 r. , poz. 374 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja czy decyzja ją poprzedzającą wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do ich wyeliminowania w obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Podnieść należy, że świadczenia rodzinne przysługują osobom, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej (art. 1 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). W myśl definicji zawartej w przepisie art. 2 pkt 15 omawianej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, rozumieć trzeba przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1). Zawarte w powyższych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków jednoczesnego podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianami miejsca pracy lub zamieszkania. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego muszą zatem gwarantować pracownikom przemieszczającym się we Wspólnocie, osobom pozostającym na ich utrzymaniu oraz osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci utrzymanie nabytych lub będących w trakcie nabywania praw i korzyści. Aby nie doszło do nieuzasadnionego łączenia świadczeń w przypadku zbiegu prawa do zasiłków rodzinnych w myśl ustawodawstwa właściwego państwa i w myśl ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny, rozporządzenia nr 883/2004 i nr 987/2009 zawierają normy kolizyjne pozwalające rozwiązać konflikt narodowych systemów zabezpieczenia społecznego (m.in zakaz kumulacji świadczeń w art. 10 rozporządzenia wykonawczego oraz odstępstwa od tej zasady wskazane w artykułach: 67 i art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004. Kwestie te poruszają także artykuły, 58 i 60 rozporządzenia wykonawczego). Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 16 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2407). Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy, w przypadku przebywania członka rodziny poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z kolei, w myśl art. 16 ust. 6 cytowanej ustawy, w przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne, od dnia w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, mają zastosowanie. Z powyższego wynika więc, że uzyskanie przez organ pierwszej instancji informacji wojewody, że - według ustaleń tego organu - w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Stwierdzić przy tym należy, że organ pomocy społecznej nie ma swobody działania w tym zakresie, w szczególności nie jest uprawniony do badania zasadności ustaleń wojewody ani rozważania, jakie mogą być potencjalne skutki uchylenia decyzji. Organ gminy zobowiązany do zastosowania art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie dokonuje przy tym analizy przesłanek, w oparciu o które wojewoda stwierdził, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wyraźnie w wymienionym przepisie art. 16 ust. 6 ustawy wskazał, że to wojewoda (a nie jakikolwiek inny organ lub organy) samodzielnie ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Prawidłowość tego ustalenia może być poddana badaniu i ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez wojewodę decyzji w sprawie przyznania albo zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Przy czym, uchylenie decyzji przyznającej świadczenie nie niesie jeszcze ze sobą skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń rodzinnych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu - czyli na wojewodę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 633/17 (Lex nr 2328410). Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wynika, że w przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że od dnia, w którym osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, właściwym organem do orzekania w sprawie świadczeń rodzinnych jest wojewoda. Tym samym decyzja o przyznaniu świadczenia przez inny organ ( w tym przypadku przez Prezydenta Miasta B.) nie może pozostać w obrocie prawnym. W konsekwencji powyższego, nie można zarzucić orzekającym w sprawie organom naruszenia przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w szczególności art. 16 ust. 6 tej ustawy oraz zasad postępowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, co zostało podniesione w skardze. Najistotniejszym i decydującym dowodem w sprawie w kontekście zastosowania art. 16 ust. 5 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci stanowiły bowiem bezsporne ustalenia dokonane przez Wojewodę Śląskiego i ujawnione w piśmie z dnia z dnia [...] r znak [...], że S. S. - ojciec dziecka skarżącej zamieszkuje i wykonuje działalność zawodową na terenie [...] od dnia [...] października 2018 r. Stosownie zatem do postanowień art. 59 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 987/2009 w przypadku, gdy w danym miesiącu kalendarzowym zmienia się miejsce zastosowania ustawodawstwa lub kompetencja do przyznawania świadczeń rodzinnych między państwami członkowskim, bez względu na terminy płatności świadczeń rodzinnych przewidziane w ustawodawstwie tych państw członkowskich instytucja, która wypłaciła świadczenia rodzinne na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którym przyznano te świadczenia na początku tego miesiąca, wypłaca je do końca danego miesiąca. Zasadnie zatem Wojewoda przyjął, że ojciec dziecka Skarżącej od dnia 1 listopada 2018 r. w zakresie świadczeń rodzinnych podlega innemu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ma mocy przepisów wspólnotowych będąc uprawnionym na terenie [...] do ubiegania się o świadczenia w odniesieniu do członków swojej rodziny. Ustalenie powyższego zgodnie z art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych zobowiązywało Prezydenta Miasta B. do uchylenia własnej decyzji mocą, której przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na syna M.. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że oznacza to tylko, iż skarżąca nie zostanie pozbawiona ponownego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. Konsekwencją uchylenia przez Prezydenta Miasta pierwotnej decyzji w sprawie ustalenia prawa skarżącej do wymienionego świadczenia skutkować będzie przeprowadzeniem nowego postępowania w tym zakresie, ale przez właściwy organy czyli przez Wojewodę Śląskiego. W świetle przedstawionego powyżej wywodu za bezpodstawne zatem należy uznać zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jak też braku wskazania w uzasadnieniu decyzji dostatecznie jasnych i przekonujących przyczyn uchylenia decyzji przyznającej świadczenie oraz niewyjaśnienia czy doszło do zbiegu pobierania świadczeń. W świetle obowiązujących przepisów okoliczności powyższe, - tj. m.in. ustalenie czy ojciec dziecka pobierał za granicą jakiekolwiek świadczenia na dziecko, a także gdzie mieszka wychowujący i opiekujący się dzieckiem na tym etapie postępowania pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kwestie te nie mogły bowiem być badane przez Prezydenta Miasta, a to z tego względu, że nastąpiła zmiana organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 5 ustawy – organem właściwym do rozstrzygania powyższych kwestii jest obecnie Wojewoda Śląski. Odnosząc się zarzutów skargi w kwestii naruszenia przez organ art. 7, art 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, bez uwzględnienia przy załatwianiu sprawy podstawowych zasad postępowania administracyjnego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz braku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnej oceny i rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych, to należy także uznać, że są one chybione. Jak wskazano powyżej właściwe postępowanie w tym zakresie przeprowadzone zostanie dopiero przez właściwy organ. Należy bowiem podkreślić, że aby móc skutecznie podejmować działania w zakresie koordynacji, konieczne stało się wyznaczenie właściwych organów i instytucji każdego państwa członkowskiego, na których spoczywa obowiązek stosowania ustawodawstwa podlegającego koordynacji. Zaskarżona decyzja jest aktem, który nie rozstrzyga merytorycznie i nie przesądza o pozbawieniu skarżącej uprawnień przyznanych decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Nr [...]. Zaskarżona decyzja jest swego rodzaju aktem porządkującym stan faktyczny i prawny, powodującym przekazanie sprawy do rozpoznania organowi właściwemu, z uwagi na mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym oddalił skargę jako niezasadną.