II SA/Gl 1194/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent B. orzekł o cofnięciu od dnia [...] r. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B J. K. zam. w B. przy ul. [...], z datą od dnia [...] r. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ostateczne orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] r., gdzie stwierdzono, przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mechanicznymi wymagającymi prawa jazdy kategorii A i B. Odwołanie od tej decyzji złożył J. K., który wyraził swoje niezadowolenie z jej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia [...] r.nr [...] uchyliło skarżoną decyzję w części daty, od której cofnięto uprawienia i w tym zakresie umorzyło postępowanie. W pozostałej części utrzymało skarżoną decyzję w mocy. W ocenie SKO rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. Niezasadne było jednak cofnięcie uprawnień z dniem wydania orzeczenia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył J. K. Wniósł o "ponowne rozpatrzenie sprawy". Podniósł, że jest kierowcą od 40 lat. Przyczyną skierowania na badanie w zakresie przeciwskazań było spowodowane zatrzymaniem go w trakcie jazdy pod wpływem alkoholu. Zakwestionował wyniki badań lekarskich stwierdzając, że są one zmanipulowane. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontrolowanej decyzji jest cofnięcie J. K. uprawnień do kierowania pojazdami. Nastąpiło to na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] r., gdzie stwierdzono, przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mechanicznymi wymagającymi prawa jazdy kategorii A i B. Skarżący nie skorzystał ze swych uprawnień w zakresie możliwości odwołania się (wystąpienia o ponowne zbadanie). Powyższe okoliczności są bezsporne i nie podlegają kontroli w niniejszym postępowaniu, podobnie jak decyzja o skierowaniu na badania lekarskie, która stała się ostateczna. Biorąc pod uwagę powyższe, oraz treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 poz. 155 ze zm.). Skład orzekający uznaje, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie bowiem ze wspomnianym wyżej przepisem "Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia [...] na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem". Konstrukcja art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wskazuje jednoznacznie, iż decyzja starosty ma tu charakter związany. Inaczej mówiąc, w razie zaistnienia przewidzianej tam przesłanki, organ jest zobowiązany, działając w drodze decyzji, do cofnięcia uprawnień. W rozstrzyganej sprawie przesłanka taka wystąpiła. Zatem kontrolowaną decyzję należy uznać za zgodną z prawem. Podniesiona zaś w skardze argumentacja nie odnosi się bezpośrednio do sprawy. W szczególności sąd administracyjny nie jest władny weryfikować orzeczeń lekarskich, zwłaszcza że na taką weryfikację nie zdecydował się sam skarżący. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.