II SA/Gl 1195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 27 października 2016 r. M. W. złożyła w siedzibie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Następnie, w dniu 31 października 2016 r. skarżąca nadała za pośrednictwem organu odwoławczego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Wskazała, że przesyłkę zawierająca zaskarżoną decyzję odebrała jej trzynastoletnia córka, która przekazała ten dokument skarżącej dopiero kilka dni później podając odmienną datę odbioru niż rzeczywista. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy powyższa przesyłka została przesłana na adres podany przez skarżącą w odwołaniu, gdzie doręczyciel wskazał, że przesyłkę odebrała M. W. w dniu 26 września 2016 r. Osoba odbierająca przesyłkę potwierdzała zaś odbiór nieczytelnym podpisem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Organ podkreślił, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki widnieje podpis M. W. Uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 Ppsa). Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy, choć skarżąca nie wskazała daty ustania przyczyny uchybienia uznać należy, że zgłoszony przez skarżącą wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Skarżąca w dacie wniesienia skargi, tj. 28 października 2016 r. pozostawała w błędnym przeświadczeniu, że czynności tej dokonała w terminie. Dopiero po tej dacie mogła zatem ustać przyczyna uniemożliwiająca jej terminowe wniesienie skargi, zaś wniosek został złożony w dniu 31 października 2016 r. Nadto, sam termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 26 października 2016 r., zatem dopiero dnia następnego skarżąca mogła uchybić temu terminowi, co oznacza, że również licząc od tej daty skarżąca dochowała 7 dniowy termin do złożenia wniosku z art. 87 § 1 Ppsa.. Ponadto, skarżąca wnosząc skargę dokonała uchybionej czynności procesowej, ocenie Sądu podlegały natomiast wskazane przez nią okoliczności wskazujące na brak jej winy w niedopełnieniu w terminie tej czynności. Dokonując powyższej oceny Sąd miał na względzie, że zgodnie z regulacją art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej zwanej Kpa) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jak wskazuje art. 43 Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Treść tego ostatniego przepisu wyraźnie wskazuje, że za skuteczne może być uznane jedynie doręczenie pisma dorosłemu domownikowi strony. Jeżeli osoba, do rąk której dokonano doręczenia, nie spełnia wymogów wskazanych w tym przepisie – to znaczy albo nie jest osobą dorosłą, albo nie jest domownikiem strony, to doręczenie nie może być uznane za skuteczne, a co za tym idzie nie wywołuje ono skutków prawnych w stosunku do strony. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, zgodnie z wyjaśnieniami skarżącej została odebrana przez jej małoletnią córkę. Jak wskazano na wstępie w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru spornej przesyłki na którym widnieje nieczytelny podpis odbiorcy oraz adnotacja doręczyciela, że odbiór nastąpił przez adresata przesyłki. Wbrew twierdzeniom organu nie można w sposób jednoznaczny przyjąć, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru został złożony przez skarżącą. Doświadczenie życiowe wskazuje, że doręczyciel w miejscu zamieszkania adresata nie legitymuje go dokumentem potwierdzającym tożsamość. Nie można wykluczyć, że odbiór przesyłki mogła poświadczyć również osoba nie będąca jej adresatem. Skarżąca podjęła próbę uchylenia się od negatywnych skutków uznania za skutecznie doręczenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., czego konsekwencją było uchybienie przez nią terminowi do wniesienia na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego. Wskazaną przez nią okoliczność odbioru przesyłki przez małoletnią córkę Sąd uznał za wystarczającą do uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu powyższego terminu. Wszak trzynastoletnia córka nie jest dorosłym domownikiem skarżącej. Stwierdzenie nieprawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji bez wątpienia wskazuje na brak winy skarżącej w uchybieniu i daje podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia na tę decyzję skargi. Podkreślić wymaga, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności, aczkolwiek mająca charakter wyjątkowy w stosunku do wyrażonej w art. 85 Ppsa zasady, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, ma umożliwić uwolnienie się przez stronę od negatywnych skutków uchybienia i tym samym zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zatem mając na względzie konstytucyjną zasadę prawa do sądu należało przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi, w oparciu o regulację art. 86 § 1 Ppsa.