II SA/Gl 1199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant referent Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z. K. i P. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie braku zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę. Działając na podstawie art. 65 k.p.a., Komendant Powiatowy Policji w T., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] przekazał wniosek Z. K. i P. K. z dnia 21 lipca 2010r Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. Postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia, zostało doręczone jedną przesyłką na adres wnioskodawców i odebrane osobiście przez Z. K. 6 sierpnia 2010 r. Pismo stron z 12 sierpnia 2010 r., zawierające m. in. zażalenie na postanowienie nr [...], zostało złożone osobiście przez P. K. w siedzibie organu I instancji w dniu 16 sierpnia 2010 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W podstawie prawnej podał przepis art. 134 i 141 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu natomiast wyjaśnił, że wobec doręczenia stronom rozstrzygnięcia organu I instancji 6 sierpnia 2010 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, określony w art. 141 § 2 k.p.a., upłynął 13 sierpnia 2010 r. Zażalenie, złożone w organie 16 sierpnia 2010 r., zostało wobec powyższego wniesione z uchybieniem terminu. Jednocześnie strony nie wyjaśniły przyczyn uchybienia terminowi i nie zwróciły się o jego przywrócenie. Okoliczności te sprzeciwiają się rozpatrzeniu zażalenia i uzasadniają wydanie postanowienia o jego wniesieniu z uchybieniem terminu. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili, że organ odwoławczy wadliwie obliczył upływ terminu do wniesienia zażalenia, niezasadnie doliczając do okresu dwa dni wolne od pracy – sobotę 7 sierpnia i niedzielę 8 sierpnia 2010 r. Bieg terminu do wniesienia zażalenia nie mógł się rozpocząć w dni wolne, rozpoczął się dopiero 9 sierpnia 2010 r. i upłynął 16 sierpnia 2010 r. Zażalenie wobec powyższego zostało wniesione w terminie. Skarga zawiera nadto zarzuty dotyczące zasadności samego przekazania wniosku do innego organu. Skarżący w skardze potwierdzili, że otrzymali rozstrzygnięcie organu I instancji 6 sierpnia 2010 r. a zażalenie złożyli 16 sierpnia 2010 r. Podnieśli także, że 7 dniowy termin do złożenia zażalenia jest zbyt krótki i ogranicza prawa stron, w tym dochodzenia odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i zastosowany sposób obliczenia biegu termin. Wskazał, że obliczenie to nastąpiło zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., a dni wolne od pracy mają znaczenie jedynie dla ustalenia upływu końca terminu, zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie kwestia zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego, że zażalenie na postanowienie organu I instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Bezsporne są przy tym tak istotne dla sprawy okoliczności, jak data doręczenia stronom postanowienia organu I instancji (6 sierpnia 2010 r.) i data złożenia zażalenia osobiście przez stronę w siedzibie organu (16 sierpnia 2010 r.). Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Długość tego terminu jest ustalona aktem rangi ustawowej, skorelowana z długością terminu do składania zażaleń w innych procedurach, w tym sądowych i Sąd nie dostrzega podstaw do poddawania w wątpliwość konstytucyjności przyjętego rozwiązania ustawowego. Ocena skarżących, że okres ten jest zbyt krótki, nie ma wpływu na konieczność uwzględnienia przepisów przez organy prowadzące w sprawie postępowanie. Kodeks postępowania administracyjnego reguluje sprawę liczenia terminów w rozdziale 10. W odniesieniu do terminu określonego w dniach, zastosowanie znajduje art. 57 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zdarzeniem, które jest początkiem terminu w niniejszej sprawie jest doręczenie stronom postanowienia organu I instancji. Miało ono miejsce w dniu 6 sierpnia 2010 r. (piątek). Dnia tego nie uwzględnia się zatem przy obliczaniu terminu, liczenie siedmiu dni rozpoczyna dzień kolejny, 7 sierpnia. Dzień 13 sierpnia 2010 r. (piątek) jest ostatnim dniem liczonego terminu. Należy zwrócić uwagę skarżących, że przepisy kodeksu nie przewidują, aby dni wolne od pracy miały modyfikujący wpływ na rozpoczęcie lub bieg terminu. Kodeks przewiduje jedynie w art. 57 § 4, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Sytuacja taka w sprawie nie miała jednak miejsca. Stanowisko zaprezentowane przez skarżących w skardze nie znajduje zatem potwierdzenia w przepisach prawa. Organ odwoławczy prawidłowo obliczył bieg terminu i wobec braku wniosku o jego przywrócenie, wydał postanowienie na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Upływ terminu do wniesienia zażalenia czyni rozstrzygnięcie organu I instancji ostatecznym i w takiej sytuacji rozpoznanie zwykłego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy jest niedopuszczalne, prowadziłoby bowiem do wydania aktu obarczonego wadą nieważności. Jednocześnie Sąd zauważa, że organ I instancji winien doręczyć wydane przez siebie postanowienie każdej ze stron odrębnie. Rozstrzygnięcie dotyczy dwóch osób, samodzielnie występujących w postępowaniu i mających w nim status strony. Praktyka polegająca na doręczaniu współmałżonkom jednej przesyłki nie jest prawidłowa i może prowadzić do wątpliwości w ustaleniu daty jej doręczenia. Uchybienie to związane jest z naruszeniem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie każde jednak uchybienie przez organ przepisom procedury, uzasadnia uchylenie przez sąd kontrolowanego rozstrzygnięcia. Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdza naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku nie było kwestionowane przez strony, że przesyłka dotarła do nich w jednej dacie, formułowane zarzuty bazowały na zupełnie innych argumentach. Sąd zwraca także uwagę, że sprostowanie omyłki w dacie miesięcznej zaskarżonego postanowienia powinno przybrać formę, o jakiej mowa w art. 113 § 1 k.p.a., nie zaś polegać na odręcznej korekcie, jak to ma miejsce na egzemplarzu postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, znajdującym się w aktach administracyjnych. Ponieważ jednak data miesięczna wydania tego postanowienia nie budzi wątpliwości, także to uchybienie nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie podane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.