II SA/Gl 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, wydania uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. W dniu 8 kwietnia 2014 roku wpłynął do organu I instancji sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. z dnia 4 kwietnia 2014 roku dotyczący wydania decyzji (decyzja Starosty [...] z dnia [...] roku) w sytuacji niespełnienia przez T. K. ustawowych wymagań dla uzyskania prawa jazdy kategorii "C+E". Zdaniem Prokuratora decyzja, której wniosek dotyczy, została m. in. wydana w oparciu o poświadczające nieprawdę zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego nr [...] z dnia [...] roku oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] roku. W związku z tym Prokurator na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 2 kpa wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] roku i jej uchylenie oraz wydanie nowej merytorycznej decyzji w sprawie. Do wniosku Prokurator dołączył wyciąg z aktu oskarżenia z dnia [...] roku przeciwko S. T. (autor zaświadczenia z [...] roku) i M. S. (autor orzeczenia lekarskiego nr [...]) zawartego w aktach Sądu Rejonowego w B., III Wydział Karny – sygn. [...] oraz kserokopię protokołu przesłuchania w charakterze świadka T. K. (obecnego skarżącego). Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] roku wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem T. K. prawa jazdy nr [...] kategorii "C+E". Wznowienie nastąpiło na podstawie art. 149 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa w związku z art. 11 ust. 1 pkt 2a i 3 oraz art. 23 ust. 2 i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. nr 30, poz. 151). W uzasadnieniu organ podał, że wpłynął do niego wniosek w dniu 25 września 2006 roku T. K. o wydanie prawa jazdy kategorii "C+E". Do wniosku były załączone dokumenty wymagane art. 90 ust. 1 ustawy z 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, w tym orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] roku wystawione przez M. S. oraz zaświadczenie potwierdzające ukończenie szkolenia podstawowego nr [...] z dnia [...] roku wystawione przez S. T. Następnie opisano pismo Prokuratora z dnia 4 kwietnia 2014 roku. Powołując się na to pismo organ stwierdził, że T. K. w chwili składania wniosku nie spełniał wszystkich wymaganych przepisami warunków do otrzymania prawa jazdy. Naruszone bowiem zostały przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, a mianowicie art. 115 ust. 1 pkt 3 i art. 122 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, które odpowiadają przepisom obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami – art. 23 ust. 2 i art. 75 ust. 1 pkt 1. Zdaniem organu w sprawie zaistniała przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o wydaniu uprawnień, bowiem dowody na których oparł się organ wydając decyzję okazały się fałszywe. Następnie decyzją z dnia [...] roku Starosta [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 108 § 1 kpa, a także art. 11 ust. 1 pkt 2 litera a i pkt 3 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 roku, nr 30, poz. 151) orzekł: 1) uchylić decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku w sprawie wydania T. K. prawa jazdy kategorii "B+E" oraz "C+E", numer [...], 2) odmówić wydania T. K. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii "B+E" oraz "C+E", 3) uzyskana kategoria "B, C, T" zachowuje ważność pod warunkiem złożenia wniosku wraz z opłatą za wydanie prawa jazdy wyłącznie z tą kategorią, 4) niniejszej decyzji nadać rygor natychmiastowej wykonalności – zwrot posiadanego prawa jazdy do Starostwa Powiatowego w C. w trybie natychmiastowym. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie prawomocnej decyzji prawo jazdy zostało przez T. K. odebrane w dniu 7 listopada 2006 roku, a następnie opisał sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B. z dnia 4 kwietnia 2014 roku. Podał, że we wznowionym postępowaniu dokonał weryfikacji dokumentów (orzeczenie lekarskie z dnia [...] roku i zaświadczenie potwierdzające ukończenie szkolenia podstawowego z dnia [...] roku) pod kątem zgodności z art. 90 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym i w toku tego postępowania na podstawie wyciągu z aktu oskarżenia z dnia [...] roku przeciwko S. T. i M. S., a także protokołu przesłuchania T. K. z dnia 5 kwietnia 2012 roku stwierdził, że T. K. nie poddał się obowiązkowemu badaniu lekarskiemu (art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, § 2 ust. 1 i § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku, § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 roku). T. K. nie uczestniczył także w szkoleniu teoretycznym osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi (art. 125 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym). Te fakty to jest nieuczestniczenie w szkoleniu teoretycznym oraz niepoddanie się wymaganemu badaniu lekarskiemu uchybiają art. 90 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa o ruchu drogowym, a także wyczerpują znamiona art. 145 § 1 pkt 1 kpa i art. 145 § 2 kpa zezwalającego na wznowienie postępowania również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organ uzasadnił także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że osoba która nie odbyła odpowiedniego szkolenia oraz nie posiada orzeczenia lekarskiego w przedmiocie braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wyczerpuje znamiona określone w art. 108 § 1 kpa, a zastosowanie tego przepisu jest konieczne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia ludzkiego lub zagrożenia powstania poważnej szkody interesu społecznego. Wreszcie organ odnosząc się do pkt 1 swojej decyzji stwierdził, że kategoria "B+E" została uzyskana przy wydaniu kategorii "C+E" zgodnie z obowiązującymi w dniu 25 września 2006 roku przepisami, a w związku z tym, że uchylono decyzję co do wydania prawa jazdy kategorii "C+E" oczywistym jest, że strona nie może posiadać również kategorię "B+E". Odwołanie od tej decyzji złożył T. K. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w odwołaniu na okoliczność, że brał udział w zajęciach teoretycznych poszerzających wiedzę w zakresie ruchu drogowego wymaganych dla otrzymanej kategorii oraz posiadanych badań lekarskich. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 2, 145 § 1 pkt 1, 145 § 2, 149 § 2, 7, 9, 10, 77 i 107 kpa oraz art. 108 § 1 kpa. Z odwołania wynika, że w ocenie skarżącego brak było podstaw do wznowienia postępowania bowiem postępowanie przeciwko S. T. i M. S. nie zostało prawomocnie zakończone, a także iż podstawą do wydania decyzji mógł być tylko art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Odwołujący się twierdził także, że doszło do naruszenia art. 108 § 1 kpa bowiem nie wykazał organ przesłanki "niezbędności", która wskazywałaby na zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego. Wreszcie odwołujący się wskazywał na naruszenie przez organ I instancji zasad postępowania dowodowego. Podkreślono, że odwołujący się posiada od dłuższego czasu kategorie "B, C, T", a w związku z tym i wiedzę dotyczącą przepisów o ruchu drogowym, co zostało potwierdzone egzaminem na kategorię "C+E", a posiadanie przez odwołującego się tych kategorii nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu podało, że T. K. na mocy decyzji ostatecznej z [...] roku otrzymał uprawnienia do kierowania i prawo jazdy to potwierdzające – kategorii "B+E" i "C+E" ponieważ wówczas spełnia wymogi prawa. Dopiero na skutek sprzeciwu Prokuratora z 2014 roku okazało się, że w 2006 roku T. K. nie spełniał dwóch wymogów wyliczonych w art. 90 Prawa o ruchu drogowym: z pkt 2 i 3. Orzeczenie lekarskie o zdolności do kierowania pojazdami (wymóg określony w pkt 2 art. 90 Prawa o ruchu drogowym) oraz zaświadczenie o odbyciu wymaganego szkolenia okazały się nieprawdziwe, wydane też zostały te dwa dokumenty w wyniku przestępstw, które popełnili M. S. i S. T. Dowody na popełnienie tych przestępstw są wystarczające w rozumieniu art. 145 § 2 kpa – by już przed wyrokiem karnym uznać, że zostały one popełnione, a także, że doszło do sfałszowania dwóch dokumentów. W związku z tym nie ma uzasadnienia kwestionowanie zastosowania art. 145 § 2 kpa z uwagi na brak "oczywistości". To, że te dokumenty potwierdzały nieprawdę wynika z zeznań samego T. K. z dnia 5 kwietnia 2012 roku (w dniu 3 lipca 2014 roku T. K. odmówił złożenia zeznań). Zdaniem Kolegium ewidentne jest także zagrożenie zdrowia i życia ludzkiego bowiem tak należy kwalifikować potencjalne zagrożenie stwarzane przez kierującego o nieznanym (w momencie wznowienia) stanie zdrowia, jak i nieprzeszkolonego należycie. Zdaniem organu nie doszło też do konwalidacji braków o odbyciu odpowiednich szkoleń na kategorię "C+E" poprzez odbycie szkolenia okresowego przewidzianego jako dodatkowe dla już wcześniej przeszkolonych kierowców wykonujących ten zawód. Jest ono bowiem odbywane na zasadach ustawy o transporcie i nie ma na celu opanowanie tej samej wiedzy. W ocenie organu odwoławczego T. K. nie spełniał warunków do otrzymania prawa jazdy w 2006 roku, ani nie spełnia ich obecnie. W efekcie wznowienia należy stwierdzić, że wydanie prawa jazdy w 2006 roku było obarczone wadą wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa bowiem fałszywym dowodem były złożone wtedy dwa dokumenty (pkt 2 i pkt 3 art. 90 Prawa o ruchu drogowym). Natomiast art. 146 § 2 kpa możnaby zastosować tylko wtedy gdyby obecnie złożono wszystkie brakujące dokumenty. Zdaniem Kolegium do skonwalidowania braków z 2006 roku doszło tylko przez złożenie właściwego orzeczenia lekarskiego, co oznacza, że odpowiedni stan zdrowia strony nie budzi zastrzeżeń. Nie ma to jednak wpływu na kontrolowaną decyzję bowiem wszystkie warunki wydania uprawnień do kierowania i prawa jazdy muszą być spełnione łącznie. Obecnie wymogi uzyskania uprawnień do kierowania określa art. 11 ustawy o kierujących pojazdami. W świetle tego przepisu należy stwierdzić, że T. K. nie odbył wymaganego szkolenia (art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami), a strona nie posiada dowodu na odbycie "szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii" i dlatego w oparciu o art. 146 § 2 kpa nie można pozostawić w mocy decyzji dotychczasowej. Skład Kolegium zauważył także, że decyzja organu I instancji nie została w pełni poprawnie sformułowana, co w szczególności dotyczy punktu 3 stanowiącego w istocie pouczenie o skutkach wydanego rozstrzygnięcia. Pozostawienie w mocy uprawnień do kierowania kat. B, C i T następuje ex lege, natomiast potwierdzenie ich w nowym dokumencie prawa jazdy i konieczność wydania go na nowym druku wynika ze względów technicznych, a w rezultacie pkt 3 decyzji organu I instancji należy rozumieć jako warunek ich potwierdzenia nowym drukiem prawa jazdy, jeżeli o to strona wystąpi. Ponieważ dla istoty rozstrzygnięcia I instancji wyżej omawiana kwestia nie ma większego znaczenia Kolegium pozostawiło bez zmian pkt 3 decyzji I instancji. Organ podzielił natomiast stanowisko organu I instancji w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności i wskazanego sposobu jego wykonania, chociaż zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie w tym przedmiocie jest zbyt lakoniczne. Nadto wskazano, że już po wydaniu decyzji przez organ I instancji zapadł nieprawomocny wyrok I K 1234/13 stwierdzający sfałszowanie wcześniej wymienionych dokumentów. Skargę na decyzję ostateczną z dnia [...] roku złożył T. K.. Domagał się w niej uchylenia decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymania wykonania decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucał naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 151 § 1 pkt 2 kpa i art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a także naruszenie art. 9 i 10 kpa, 7, 77 i 75 w zw. z art. 149 § 2 kpa, art. 15 kpa, 107 § 1 kpa. Uzasadnienie skargi co do istoty powtarza zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu. Wskazano też, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji wyłącznie na podstawie ustaleń poczynionych przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, nawiązując do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. T. K. w piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 roku – dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji – opisał swoje dotychczasowe zatrudnienie jako kierowcę samochodu ciężarowego w firmie "A" i wskazał, że ta praca stanowi źródło utrzymania jego i jego rodziny. Podkreślił, że prawa jazdy kategorii "B+E" i "C+E" są mu konieczne do wykonywania zawodu, a wykonanie decyzji oznacza dla niego zwolnienie z pracy. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 roku WSA w Gliwicach (k. 52 akt sądowych) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, wydaną w postępowaniu wznowionym utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, także wydaną w postępowaniu wznowionym, uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku w oparciu o którą wydano skarżącemu prawa jazdy kategorii "B+E" i "C+E" i odmówiono wydania T. K. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii "B+E". Wprawdzie na postanowienie o wznowieniu postępowania (tutaj postanowienie z dnia [...] roku) zażalenie nie przysługuje, jednakże zgodnie z art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. W ocenie Sądu skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze podnosił zarzut bezzasadnego wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] roku. O podniesieniu tego zarzutu świadczy też wymienienie w podstawie prawnej decyzji ostatecznej art. 145 § 2 kpa, jak i uzasadnienie tej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 2 kpa z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem Sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu publicznego. Z przepisu tego wynika możliwość wznowienia postępowania (z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2) również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody. W rozpoznawanej sprawie do wznowienia postępowania doszło z urzędu, w oparciu o wniosek Prokuratora przed orzeczeniem Sądu stwierdzającym okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, postanowieniem z dnia [...] roku. Niewątpliwie w postanowieniu o wznowieniu wykazano okoliczności, które przed wyrokiem Sądu uprawniały organ do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] roku mimo, że skarżący w tym czasie nie spełniał wymagań dla uzyskania prawa jazdy kategorii "C+E" (art. 90 ust. 1 i pkt 3) określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym z 1997 roku. Istotnie w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] roku nie wskazano art. 145 § 2 kpa, który uzależnia wznowienie postępowania (przed orzeczeniem Sądu) od jego niezbędności w celu uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jednakże w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu przepis art. 145 § 2 został przywołany wraz z jego treścią. Jeżeli nawet uznać, że to postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa (art. 145 § 2 kpa) to naruszenie to należy uznać za nieistotne tym bardziej, że art. 145 § 2 kpa został powołany w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu a jego zastosowanie potwierdzone nieprawomocnym wyrokiem Sądu. Niebagatelne także znaczenie ma przesłuchanie T. K. w dniu 5 kwietnia 2012 roku, w którym to zeznaniu T. K. potwierdził fakt, że nie uczestniczył w żadnych zajęciach teoretycznych (zaświadczenie potwierdzające ukończenie szkolenia podstawowego – tutaj zaświadczenie [...] z dnia [...] roku wystawione przez S. T.) oraz fakt, że był wprawdzie badany przez lekarza, ale w ramach tych badań został skierowany do specjalisty w celu wykonania konsultacji okulistycznej (orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych nr [...] z dnia [...] roku wystawione przez M. S.). W dacie wydawania decyzji z dnia [...] roku do wniosku zostały dołączone wszystkie dokumenty wymagane art. 90 Prawa o ruchu drogowym (wtedy obowiązującego). Dopiero na skutek wniosku Prokuratora z dnia 4 kwietnia 2014 roku organ wydający decyzję z dnia [...] roku uzyskał informację sfałszowania dowodów wymaganych obowiązującym art. 90 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w postaci zaświadczenia potwierdzającego ukończenie szkolenia podstawowego z [...] roku i orzeczenia lekarskiego z [...] roku (wyciąg z aktu oskarżenia, a także protokół przesłuchania skarżącego z dnia 5 kwietnia 2012 roku). Z powyższego wynika, że wydając decyzję z dnia [...] roku organ w sposób uzasadniony pozostawał w przekonaniu, że wszystkie wymagane prawem warunki do jej wydania zostały spełnione. Dopiero na skutek sprzeciwu Prokuratora doszło do wznowienia postępowania m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Ten ostatni przepis stanowi o tym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Nie może budzić w tej sprawie wątpliwości (co zostało potwierdzone w postanowieniu o wznowieniu postępowania oraz w decyzjach organów obu instancji, że przesłanką wznowienia postępowania była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, a nie przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5. Ten ostatni przepis wskazuje bowiem na podstawę wznowienia w postaci "istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję". Niewątpliwie sfałszowanie dokumentów określonych w art. 90 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa o ruchu drogowym, a więc przesłanka (podstawa) z art. 145 § 1 pkt 1 kpa zaistniała dopiero w momencie wpływu sprzeciwu Prokuratora do organu, a nawet w momencie wznowienia postępowania przez organ właśnie z tego powodu. Trzeba w tym miejscu wskazać, że w ocenie Sądu twierdzenia skarżącego, że do wznowienia postępowania mogło dojść tylko przy przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 kpa pozostaje w sprzeczności z zarzutami i twierdzeniami samego skarżącego (w zakresie art. 145 § 2 kpa). W związku z tym, wobec niezłożenia prawdziwych dokumentów przez skarżącego dla uzyskania prawa jazdy na podstawie decyzji z dnia [...] roku organ orzekający zasadnie uchylił tę decyzję. Trzeba w tym miejscu wyraźnie wskazać, że przeszkodą do jej uchylenia nie był art. 146 kpa. Obecnie pod rządami ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) także nie ma możliwości wydania żadnego dokumentu, a to z uwagi na treść art. 11 ust. 1 pkt 2 litera a, ust. 1 pkt 3 w związku art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Skarżący bowiem w dalszym ciągu nie odbył wymaganego szkolenia, a szkolenia okresowe przewidziane jako dodatkowe dla już wcześniej przeszkolonych kierowców (tutaj nie mieści się skarżący) odbywały się na zasadach odrębnych, a mianowicie ustawy o transporcie drogowym i nie miały na celu opanowanie tej samej wiedzy. Skoro zatem wszystkie warunki określone w ustawie o kierujących pojazdami do wydania uprawnień do kierowania pojazdami muszą być spełnione łącznie, to nie istniała możliwość odmowy uchylenia decyzji z powołaniem się na art. 146 § 2 kpa. W sprawie jest bowiem bezsporne, że skarżący w dalszym ciągu nie odbył wymaganego szkolenia. Za zasadne Sąd natomiast uważa nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ze względów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa to znaczy, że organy stwierdziły podstawę do uchylenia decyzji z dnia [...] roku i podstawę do wydania nowej decyzji i z tego powodu Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ppsa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Ta ostatnia decyzja nie w całości odpowiada art. 151 § 1 pkt 2 kpa (chodzi o pkt 3 decyzji organu I instancji) jednakże Sąd podziela – dokonaną w tym zakresie ocenę organu odwoławczego – to uchybienie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. sw