II SA/Gl 1201/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i K. S. na decyzję Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Burmistrz P. zezwolił na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi gminnej [...] ul. [...] nr działki [...] do zaplecza firmy znajdującej się na działce nr [...] w P. Decyzja ta zawierała pouczenie, że przysługuje od niej stronie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 dni od daty jego doręczenia. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez A. S. i K. S. W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. uznał ją za niezasadną wyjaśniając, że postanowieniem z dnia [...] r. odmówił skarżącym wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia lokalizacji zjazdu publicznego z drogi gminnej, zakończonego decyzją z dnia [...] r., nr [...], bowiem stronami postępowania w przypadku budowy zjazdu jest wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntu przyległego do drogi, do którego ma zostać wykonany zjazd, a zatem skarżący nie mają statusu strony w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Burmistrza P. jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa odwołanie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja Burmistrza P. zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania. Strona skarżąca nie skorzystała jednak z prawa wniesienia odwołania, tym samym nie wyczerpała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, środków zaskarżenia. Złożenie zatem skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku w postępowania administracyjnego nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...]. W tym względzie za aktualny należy uznać pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 1998r., sygn. akt l SA 413/97 (Lex nr 44541), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania. Przy czym jak już wspomniano wyżej skargę można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji, po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.