II SA/Gl 1206/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastrzeżenia i wniosku do projektu uproszczonego planu urządzania lasu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej (SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (także organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o nieuznaniu zastrzeżeń i uwag K. K. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia 8 września 2020 r. K. K. (strona, skarżąca) złożyła uwagi i zastrzeżenia do projektów uproszczonych planów urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych zlokalizowanych na terenie gminy W. w powiecie [...], w obrębach ewidencyjnych: W., T. w zakresie zapisów dotyczących działek nr 1. i 2. położonych w W. Wniosła o wyłączenie wskazanych działek z planu i zaktualizowanie użytków. Stwierdziła, że na działkach 1 i 2 nie ma lasu, a od 2003 r., od kiedy skarżąca jest właścicielem działek, nie rosły tam jodły, ani żadne inne wieloletnie drzewa. Nie może więc być mowy o odnowieniu drzewostanu. Wskazała, że na działkach rosną jedynie samosiejki. W sytuacji, gdyby organ miał wątpliwości wniosła o przeprowadzenie z udziałem strony wizji lokalnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Starosta [...] działając na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września1991 r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.1463- dalej "ustawa"), po rozpatrzeniu zastrzeżeń i wniosków skarżącej, odmówił uznania ich za uzasadnione. SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien wyjaśnić przeznaczenie działek w planie zagospodarowania przestrzennego i wykazać stan zadrzewienia. Ponadto zobowiązało organ I instancji do ustalenia czy przedmiotowy grunt spełnia przesłanki funkcjonalne określone art. 3 pkt 1 lit. a i b ustawy - niezbędne dla dokonania tych czynności jest przeprowadzenie oględzin nieruchomości przy udziale wykonawcy uproszczonego planu urządzania lasu. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji przeprowadził w dniu [...] r. z udziałem skarżącej, przedstawicieli Nadleśnictwa W. oraz autora projektu uproszczonego planu urządzania lasu oględziny działek nr 1. i 3 w W. W trakcie oględzin ustalono, że w przypadku dziatki 1. - zapis w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu odnoszący się do gruntów leśnych na niej występujących - "wylesienie inne" jest zgodny ze stanem faktycznym. Teren ten pobawiony jest runa leśnego, podszytu czy drzewostanu, występują jedynie 3 sztuki młodych buków o znikomej wartości przyrodniczej. Natomiast na działce nr 2. stwierdzono obecność runa leśnego, podszytu oraz drzewostan. Grunt leśny tej dziatki został w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu przyłączony do wydzielenia 47-t, co jest zgodne ze stanem faktycznym stwierdzonym w trakcie oględzin. W terenie odnaleziono 3 słupki graniczne oraz potwierdzono granice użytków leśnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków na w/w działkach za pomocą urządzenia GPS. Stan faktyczny na działkach potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona w dniu oględzin tj. w dniu [...] r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie uznał zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, w zakresie zapisów dotyczących działek nr 1. i 2. położonych w W., stanowiących własność skarżącej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zapisy uproszczonego planu urządzania lasu potwierdzają stan faktyczny na działkach nr 1. i 3 w W. Są to tereny ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta W. z wyłączeniem niektórych terenów w jednostce K6ZL - tereny lasów i zadrzewień. Wskazał, że z uwagi na brak runa leśnego i podszytu na działce nr 1. przyłączenie gruntów leśnych na niej zlokalizowanych do wydzielenia 47-hx z opisem "wylesienie inne" jest zasadne ze względu na charakter gruntów sąsiednich również włączonych do tego wydzielenia. Natomiast grunt leśny na działce 3, na którym znajduje się runo leśne, podszyt oraz drzewostan wykazuje charakter zbliżony do sąsiednich gruntów leśnych włączonych do wydzielenia 47-t. Fakty te potwierdzają dołączone do akt sprawy dokumentacja fotograficzna. Przedmiotowe dziatki w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu wraz z innymi sąsiednimi dziatkami o podobnym charakterze zostały przyłączone do dwóch przylegających do siebie wydzieleń leśnych o łącznej powierzchni 5 ha i mimo, iż grunty leśne omawianych dziatek zlokalizowane są na skraju tychże wydzieleń, to stanowią one nierozerwalną całość większego kompleksu. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania i w sposób obiektywny oraz poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i ustalenia , jaki jest rzeczywisty charakter w/w działek , co mogło mieć wpływ na wynik sprawy: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego: art. 3 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowe działki stanowią las podczas gdy nie spełniają one kryteriów wskazanych w tym przepisie, niezbędnych do uznania ich za las, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; art. 21 ust.5 ustawy poprzez brak uznania zastrzeżeń i wniosków skarżącej do uproszczonego planu urządzania lasu pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, co miało wpływ na wynik sprawy; art.21 Konstytucji RP w związku art.140 K.c. poprzez ograniczenie wydaną decyzją prawa własności skarżącej, podczas gdy w niniejszej sprawie nie występują przestanki, które pozwoliłyby na ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic, co miało wpływ na wynik sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca, podobnie jak w poprzednim odwołaniu jak i piśmie skierowanym do Starosty [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r. podniosła, iż organ błędnie przyjął, że przedmiotowe działki należy uznać za las, podczas gdy brak jest ku temu przesłanek począwszy od kwestii roślinności leśnej poprzez aspekt zwartej powierzchni, kończąc na przesłankach funkcjonalnych. Podkreśliła, że w latach 2003- 2014 dziatki będące przedmiotem postępowania były usytuowane w jednostkach strukturalnych K46 MN-mieszkalnictwo o niskiej zabudowie oraz K2 RZc - tereny łąk i pastwisk, co uprawdopodabnia odmienne przeznaczenie od produkcji leśnej. Skarżąca dodała, że na działkach planuje wybudowanie domku letniskowego, zgodnie z celem ich zakupu. SKO decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wskazało na przepisy prawa, które mają zastosowanie w sprawie. Podniosło, że zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzania lasu lub uproszczonego planu urządzania lasu .Plan urządzania lasu jest podstawowym dokumentem gospodarki leśnej opracowywanym dla określonego obiektu, zawierającym opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej ( art.6 ust.1 pkt 6 ustawy). Uproszczony plan urządzania lasu jest opracowywany dla lasu o obszarze, co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej ( art. 6 ust.1 pkt 7 ustawy). Podkreśliło, że zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem, a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania. Opisało procedurę opracowania oraz cel uproszczonego planu urządzenia lasu. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy SKO wskazało, że Starosta [...] w 2019 r. zlecił wykonanie uproszczonego planu urządzania lasów stanowiących własność osób fizycznych i wspólnot gruntowych na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r., położonych na terenie gminy W. Dokument ten zawiera skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Projekt uproszczonego planu urządzania lasu został wyłożony do publicznego wglądu w Urzędzie Miejskim w W. w dniach od 17 sierpnia do 15 października 2020 r. W terminie 30 dni od daty wyłożenia uproszczonego planu urządzania lasu tj. do dnia 15 września 2020 r. zainteresowani właściciele lasów mogli składać zastrzeżenia i wnioski do projektu. Z tej możliwości skorzystała skarżąca i w dniu 14 września 2020 r. (data wpływu do organu) złożyła zastrzeżenia do uproszczonego planu urządzania lasu, wnosząc o aktualizacji użytków gruntowych i wyłączenie działek nr 1. i 2. położonych w W. z dokumentu. Wskazała także, iż w latach 2003 - 2014 działki były w jednostce strukturalnej K46MN - mieszkalnictwo o niskiej zabudowie oraz K2RZc - tereny łąk i pastwisk. Zapisy projektu uproszczonego planu urządzania lasu potwierdzają stan faktyczny stwierdzony na przedmiotowych działkach, co zostało już szczegółowo wyżej opisane. Wyjaśniło dalej, że zgodnie z art.3 ustawy lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego lub wpisany do rejestru zabytków. Dziatki nr 1. i 2. położone w W. nie stanowią rezerwatu przyrody, nie wchodzą w skład parku narodowego ani nie są wpisane do rejestru zabytków. Łącznie z sąsiednimi nieruchomościami stanowią grunty leśne o powierzchni przekraczającej 0,10 ha. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podstawowe ich przeznaczenie to lasy i zadrzewienia. Grunt leśny na działce nr 2. pokryty jest roślinnością leśną, wchodzi w skład kompleksu leśnego , który przeznaczony jest do prowadzenia gospodarki leśnej. Natomiast grunt leśny na działce 1. jest przejściowo pozbawiony roślinności leśnej, co nie wyklucza jej pojawienia się w drodze sukcesji naturalnej. Dlatego w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu prawidłowo opisany został jako " wylesienie inne" bez wskazań do produkcji leśnej. SKO nie uznało stanowiska skarżącej, iż las na jej działkach zajmuje mniej niż 0,10 ha, co skutkuje tym, iż nie mamy do czynienia z lasem w rozumieniu ustawy o lasach. W świetle bowiem art. 3 ustawy, uwzględniając cel tej ustawy należy przyjąć, że definicja "lasu" abstrahuje od kwestii własnościowych, a także geodezyjnych, w tym jego granic. Przy czym istotne jest, że nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swojego charakteru. Z art. 24 ustawy wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia do odtworzenia leśnego charakteru gruntu. Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest podstawą do przekwalifikowania gruntu leśnego na nieleśny. Zdaniem SKO nie zasługują na uznanie także pozostałe zarzuty. Stwierdziło, że organ I instancji należycie dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i wydając zaskarżoną decyzję dokonał wyczerpującego uzasadnienia i odniósł się do całości zebranego materiału oraz wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę oraz wykazał, że zachodzą przestanki do uznania, iż działki skarżącej stanowią grunty leśne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 138 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie i w sposób obiektywny oraz poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i ustalenia, jaki jest rzeczywisty charakter ww. działek, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego oraz poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że ww. działki stanowią las, podczas gdy nie spełniają one kryteriów wskazanych w tym przepisie, a niezbędnych do uznania ich za las, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 21 ust. 5 ustawy poprzez brak uznania zastrzeżeń i wniosków skarżącej do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez ograniczenie wydaną decyzją prawa własności skarżącej, podczas gdy w niniejszej sprawie nie występują przesłanki, które pozwalałyby na ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic, co miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez organ, a w wypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Sąd oraz zasądzenie od organ na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą swoich praw. W uzasadnieniu zauważyła, że SKO nie dokonało wystarczającej analizy materiału dowodowego, a przede wszystkim nie dokonało właściwej interpretacji przepisów prawa materialnego. Podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zdawkowe, natomiast co do części zarzutów SKO w ogóle się nie wypowiedziało. Zdaniem skarżącej SKO nie dokonało ponownego rozpatrzenia sprawy i nie przeprowadziło powtórnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazała, posiłkując się poglądami sądów administracyjnych, że to, iż dany grunt jest lasem w znaczeniu "ogrodniczym", nie oznacza samo przez się, że jest lasem w znaczeniu prawnym. Stwierdziła, iż niezasadne jest rozpatrywanie przedmiotowych gruntów w przeznaczenia do produkcji leśnej. Podobnie jak w odwołaniu podniosła, że w latach 2003 — 2014 działki będące przedmiotem niniejszego postępowania były usytuowane w jednostkach strukturalnych K46 MN — mieszkalnictwo o niskiej zabudowie oraz K2 RZ c — tereny łąk i pastwisk. Powyższe uprawdopodabnia, że przeznaczenie działek było (i nadal jest) odmienne aniżeli do produkcji leśnej. Wskazała, że zapisy w ewidencji gruntów nie mogą determinować, iż dany grunt widniejący w ewidencji jako "Ls" stanowi las. Ewidencja gruntów ma bowiem znaczenie informacyjne. Podobnie jak w odwołaniu podkreśliła, że planuje wybudować na będących przedmiotem postępowania działkach domek wypoczynkowy i taki był cel ich zakupu przedmiotowych nieruchomości. Zaakcentowała, że na co dzień mieszka w K., zatem zakup działek w W. był ściśle związany z planami budowlanymi. Zgodziła się z tym, że zapisy uproszczonego planu urządzenia lasu wpływają na sposób wykonywania własności jednakże podniosła, że okoliczności sprawy należy ocenić przez pryzmat przepisu art. 21 ust. 1 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego. Podkreśliła, że objęcie przedmiotowych działek uproszczonym planem urządzenia lasu uniemożliwi skarżącej realizację jej pierwotnych planów i narazi ją na szkodę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. ` Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku- Białej z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie nieuznania zastrzeżeń i uwag skarżącej do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1463 – dalej "ustawa"). Na wstępie należy wyjaśnić, że interpretując przepisy ustawy o lasach należy mieć przede wszystkim na uwadze, iż ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową (art. 1 ust. 1 ustawy), zaś przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy). Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem wskazanych w tym przepisie celów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy "uproszczony plan urządzenia lasu" to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy uproszczone plany sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Przepis art. 20 ust. 1 ustawy, stanowi, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j: Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.). W myśl art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Zasadą jest, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym prawem urządzenia lasu. Jak przy tym wynika z art. 21 ust. 4 ustawy projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy, zaś o wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. Z kolei w myśl art. 21 ust. 5 ustawy w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu, natomiast starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zgłoszonych zastrzeżeń lub wniosków. Przyjmuje się, że powyższa regulacja jest podyktowana faktem, iż uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06). Zgodnie z treścią art. 3 ustawy, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż działka nr 1. stanowi użytek o powierzchni 0,0642 ha, który zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków stanowią grunty rolne RVI o powierzchni 0,0604 i lasy LsII o pow. 0,0038 ha. Natomiast działka nr 3 stanowi użytek o powierzchni 0,0195 ha, który zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków stanowią grunty orne RVI o pow. 0,0195 ha i lasy LsII o pow. 0,0100 ha (zał. nr 2 akt adm. organu I instancji). Przedmiotowe działki znajdują się na skraju wydzieleń leśnych o powierzchni 5 ha i stanowią nierozerwalną całość większego kompleksu (zał. nr 15 akt adm. I instancji). W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że to, iż działki same w sobie mają powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha (działka 1 ma powierzchnię 0,0642, a działka 2. ma powierzchnię 0,0295), nie pozbawia ich statusu gruntu leśnego w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 0,10 ha. Wobec tego zarzut skargi w tym zakresie należało uznać za bezzasadny. Jak wynika z akt sprawy skarżąca będąca właścicielką działek nr 1. i 2. złożyła zastrzeżenia i wnioski do projektu uproszczonego plan urządzenia lasu dla lasów w zakresie zapisów dotyczących działek nr 1. i 2. położonych w W., będących własnością skarżącej domagając się ich wyłączenia uproszczonego planu urządzenia lasu. Skarżąca podkreślała, że działki zakupiła w 2003 r. celem wybudowania na nich budynku wypoczynkowego, a w latach 2003 -2013 działki znajdowały się w jednostce strukturalnej K46MN - mieszkalnictwo o niskiej zabudowie oraz K2RZc - tereny łąk i pastwisk. Twierdzenia skarżącej nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż nie mają one znaczenia w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Nie jest przy tym sporne, że aktualnie działki o nr 1 i 3 w W. są ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta W. z wyłączeniem niektórych terenów w jednostce K6ZL - tereny lasów i zadrzewień. Sąd zauważa, że uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości uwzględniania, jak tego chce skarżąca, celów zakupu nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że uproszczony plan urządzenia lasu wpływa na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem, co zostało ustanowione przez prawodawcę. Wobec powyższego za chybione uznać należy również pozostałe zarzuty podnoszone w skardze. Ponadto w ramach niniejszego postępowania nie można kwestionować danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Reasumując, złożone przez skarżącą w trybie art. 21 ust. 5 ustawy zastrzeżenia i uwagi co do zapisów projektu uproszczonego planu urządzania lasu nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku i doprowadzić - do zmiany charakteru użytków - ww. działek oraz ich wyłączenia z przedmiotowego projektu W konsekwencji też kontrolowane decyzje należy uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl)