II SA/Gl 1209/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy R. M. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W druku wniosku skarżący zaznaczył, że wraz z żoną i małoletnią córką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku mieszkalnym w lokalu o pow. 68 m2 (współwłasność budynku w ½). Skarżący podkreślił, że nie posiada żadnych innych nieruchomości, oszczędności papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest uzyskiwane przezeń świadczenie emerytalne w kwocie 2945 zł brutto miesięcznie oraz wynagrodzenie za pracę jego małżonki w wysokości 2200 zł netto miesięcznie – co zostało ustalono w oparciu o nadesłane wcześniej dokumenty a także analizę akt w innych sprawach toczących się z udziałem skarżącego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący dwukrotnie występował o przyznanie prawa pomocy – najpierw o zwolnienie od kosztów sądowych w całości a następnie o ustanowienie adwokata z urzędu. Pierwszy z wniosków został częściowo uwzględniony – skarżącego zwolniono z wpisu od skargi w kwocie przekraczającej 100 zł (vide postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 października 2014 r.), drugi natomiast został oddalony (por. postanowienie referendarza z dnia 19 grudnia 2014 r.). Oznacza to, że w okresie ostatniego półrocza sytuacja materialna strony była przedmiotem wszechstronnej analizy, która niewątpliwie ma wpływ na ocenę aktualnie rozpoznawanego wniosku. Przede wszystkim wskazać trzeba, że skarżący nie podał jakiejkolwiek nowej okoliczności, która pozwoliłaby zmienić stanowisko odnośnie możliwości poniesienia przezeń wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Analogicznie, jak miało to miejsce w obu poprzednich postanowieniach wskazać trzeba, że jego sytuacja nie jest zła, a tylko w takim przypadku uzasadnionym byłoby przychylenie się do złożonego wniosku. Podkreślić trzeba, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co aktualnie wnosi skarżący, jest możliwe wówczas, gdy strona wykaże, iż przy najdalej idących wysiłkach nie jest w stanie zabezpieczyć środków na poniesienie kosztów sądowych oraz skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Tego rodzaju konstatacji nie sposób poczynić w stosunku do osoby, której trzyosobowa rodzina dysponuje stałymi źródłami dochodu w wysokości około 5000 zł netto miesięcznie. Odnotowania wymaga fakt, że po otrzymaniu postanowienia z dnia 19 grudnia 2014 r. odmawiającego ustanowienia dla skarżącego adwokata z urzędu skarżący na własną rękę znalazł pełnomocnika, który reprezentował go na rozprawie przed Sądem. Oznacza to, że R. M. ma możliwość skorzystania z usług fachowego pełnomocnika, który będzie w stanie sporządzić skargę kasacyjną od wyroku tut. Sadu z dnia 13 marca 2015 r. Zarazem skarżący nadal twierdzi, że pomoc dzieciom z poprzednich związków małżeńskich winna mieć pierwszeństwo przed uiszczeniem opłat o charakterze publicznoprawnym, do których zaliczają się opłaty sądowe. W istocie więc oczekuje, że to ze środków publicznych finansowane będzie pokrycie jego prywatnych zobowiązań, z których nie ma zamiaru nawet czasowo zrezygnować. Trudno więc w takiej sytuacji stwierdzić, że wnioskodawca znajduje się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym, które uzasadniałoby ewentualne przychylenie się do jego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.