II SA/Gl 1209/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.F. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykonania ostatecznej decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z małżonkiem zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 120 m2 i wartości około 180.000,00 zł. Ani skarżąca ani jej małżonek nie posiadają żadnego innego majątku, a źródłem ich utrzymania się są świadczenia rentowe w łącznej wysokości 2780 zł. Skarżąca powołała się w druku formularza na zły stan zdrowia jej oraz jej małżonka i związane z tym wysokie koszty leczenia i rehabilitacji. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała szereg dokumentów (przede wszystkim wyciągi z rachunków bankowych dokumentujące wysokość uzyskiwanych dochodów oraz niektóre wydatki. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Analiza sytuacji materialnej strony prowadzi do wniosku, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na powyższym, zaważyła przede wszystkim ocena sytuacji osobistej i materialnej strony i jej małżonka. Dołączona do skargi dokumentacja medyczna oraz faktury za lekarstwa wskazują bowiem na to, że znaczącym obciążeniem dla budżetu domowego strony jest zakup niezbędnych lekarstw oraz usług medycznych. Strona co prawda nie nadesłała wszystkich faktur dokumentujących wydatki w tym zakresie, nie mniej jednak już te przedstawione pozwalają zorientować się, że wydatki tego typu mogą pochłaniać nawet 1/3 budżetu strony (czyli kwoty 2700 zł) – vide faktura z [...] r. opiewająca na 753 zł. Jeżeli wiec nie są to wszystkie faktury, a nie ma powodów by uznać, że strona mija się z prawdą w tym zakresie, to uznać trzeba, że wydatki na leczenie stanowią zasadniczy trzon wydatków przeznaczanych na utrzymanie się. Stan zdrowia małżonka skarżącej został zresztą obficie udokumentowany, co dostatecznie uwiarygodnia jej twierdzenia w tej kwestii. Trzeba też zauważyć że skarżąca nadsyłając dokumenty na wezwanie referendarza sądowego uprawdopodobniła część pozostałych wydatków, co do których, zarówno względem ich wysokości jak i zasadności nie można mieć zastrzeżeń. W konsekwencji do dyspozycji strony i jej małżonka pozostaje około 1000 zł, co uzasadnia przychylenie się do złożonego wniosku, zwłaszcza w obliczu faktu, że stan zdrowia małżonka skarżącej może być powodem innych, nieplanowanych wydatków. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.