II SA/Gl 121/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] roku, znak [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.), w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z poźn. zm. – dalej p.b.), po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego z wniosku D. M. reprezentowanego przez pełnomocnika, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. M. pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję dotyczącą budowy 10 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej z garażami, położonych na parceli nr 1, 2, 3 przy ul. [...] w T. oraz obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez parcele nr 4,5 i 6. W uzasadnieniu decyzji podano m. in., że ww. decyzja stała się ostateczna w dniu [...] r. Pełnomocnik wnioskodawcy jako przyczyny wznowienia postępowania wskazał przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy, powołując się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie wskazał konkretnie jaki nowy dowód lub jaka nowa istotna dla sprawy okoliczność faktyczna nieznana organowi w dacie wydania decyzji wyszła na jaw. Cała argumentacja skupiła się na okolicznościach, które miały miejsce dopiero po wydaniu decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] i które dotyczyły kwestii związanych ze złożeniem przez jego mandanta odwołania od ww. decyzji. Wojewoda pismem z dnia 27 marca 2019 r., skierowanym do wnioskodawcy, poinformował go, że nie odnotował wpływu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. nr [...] i nie prowadził, ani nie prowadzi postępowania odwoławczego w ww. sprawie. Z uwagi na powyższe nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawca został też zawiadomiony o wszczęciu postępowania w ww. sprawie pismem z dnia 22 maja 2018 r., zapoznał się z dokumentacją projektową (notatka służbowa z dnia 14 czerwca 2018 r.), zgłosił swoje uwagi do ww. inwestycji w piśmie z dnia 20 czerwca 2018 r., na które otrzymał odpowiedź z urzędu z dnia 10 lipca 2018 r. Następnie został zawiadomiony pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r. o zebraniu dowodów oraz otrzymał ww. decyzję. Z uwagi na powyższe nie ulega zatem wątpliwości, iż pełnomocnik wnioskodawcy w niniejszej sprawie nie wykazał zaistnienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odwołanie od decyzji złożył m. in. pełnomocnik D. M., zaskarżając ją w całości. Zarzucono: 1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1 p.b., poprzez niezapewnienie odwołującemu możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło w sposób oczywisty podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji, podczas gdy w sprawie wykazano przesłanki, iż odwołujący bez własnej winy pozbawiony został uczestnictwa w postępowaniu; 2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący; 3) naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez nieodniesienie się przez organ I instancji do zarzutów zawartych we wniosku, a w szczególności w zakresie ustalenia rzeczywistej zawartości (ilości oraz rodzaju przesłanych dokumentów) kierowanej korespondencji odwołującego z dnia 19 października 2018 r. oraz brakiem ustalenia rozbieżności w zakresie opisywania dokumentacji wpływającej do Urzędu Miejskiego w T.; 4) naruszenie art. 19 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie wiążących dla organu I instancji okoliczności, które powinien on wziąć w pierwszej kolejności pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy o wznowienie postępowania, a dotyczących obowiązkowego zbadania swej właściwości. Naruszenie tego przepisu powoduje bowiem, iż zachodzi przypadek nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.; 5) naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne ograniczenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyłącznie do pobieżnego ustalenia podstaw wznowienia, z wyłączeniem rozpoznania sprawy administracyjnej, co stanowi rażące naruszenie prawa; 6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewystarczające i szczątkowe uzasadnienie wydanej decyzji. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] roku, znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie wznowieniowe przeprowadzone przez organ I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji podano m. in., że D. M. w dniu 4 kwietnia 2019 r. wystąpił do Prezydenta Miasta T. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta T. , chociaż - jak twierdzi - w ustawowym terminie wniósł do organu pierwszoinstancyjnego odwołanie od tej decyzji. D. M. twierdzi również, że jego odwołanie nie zostało przekazane do rozpatrzenia organowi odwoławczemu, co uznał za okoliczność w sposób rażący naruszającą prawo oraz wypełniającą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 5 k.p.a. W ocenie Wojewody okoliczność ewentualnego niezawinionego przez stronę braku udziału w postępowaniu (w tym również w postępowaniu odwoławczym) rzeczywiście stanowić może przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W analizowanym przypadku nie przeprowadzono jednak postępowania odwoławczego zakończonego decyzją ostateczną, a wnioskodawca zakwestionował decyzję pierwszoinstancyjną. Decyzja Prezydenta Miasta T. o pozwoleniu na budowę obarczona byłaby wadą uzasadniającą wznowienie zakończonego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyby D. M. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, brał w tym postępowaniu czynny udział na prawach strony, a decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę została mu doręczona. Zatem, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zaistniała w stosunku do odwołującego się. Z kolei pozostałe argumenty skarżącego o tendencyjnym działaniu organu I instancji na szkodę strony, poprzez nieprzekazanie wniesionego przez niego odwołania organowi odwoławczemu nie wypełniają również przesłanek wznowienia postępowania, określonych art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Przesłanki te dotyczą okoliczności, które mogły doprowadzić do wydania decyzji wadliwej, a zatem zasadniczo musiałyby zaistnieć przed wydaniem tej decyzji. Tymczasem wnioskodawca, wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie ww. przepisów, powołał jedynie okoliczności, których zaistnienia nie potwierdzają żadne dowody, tj.: okoliczność złożenia przez siebie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę oraz okoliczność nieprzekazania tego odwołania przez organ I instancji do rozpatrzenia organowi odwoławczemu. Opisane wyżej okoliczności (nawet gdyby zostały udowodnione przez skarżącego), nastąpiłyby już po wydaniu decyzji zakwestionowanej przez stronę, a zatem w żaden sposób nie mogły wpłynąć na jej treść. Organ I instancji wskazuje, że w ogóle nie odnotował wpływu odwołania, o którym pisze strona. Organ nie ma podstaw, aby uznać, że odwołanie faktycznie zostało wniesione. Bardziej prawdopodobnym zdarzeniem było pomylenie przez stronę dokumentów, które włożyła do koperty wysłanej do Urzędu Miasta. Stąd strona nie wniosła w sprawie głównej odwołania w przysługującym terminie. Skargę na decyzję Wojewody złożył D. M., zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 77§1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i art. 149 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności oraz przyjęcie niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego sprawy dokonanego przez organ pierwszej instancji, jako podstawy do orzekania i poczynienie tym samym błędnych wniosków, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania; 2) art. 7 k.p.a., poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz szczegółowo sprecyzowanych w jej uzasadnieniu, a w szczególności: – w zakresie podstaw faktycznych przyjęcia - bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego oraz wbrew zasadnym wątpliwościom zgłaszanym przez skarżącego - iż w przesłanej listem poleconym za potwierdzeniem odbioru korespondencji z dnia 19 października 2018 r. nie było odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., a skarżący rzekomo przesłał jedynie dwa historyczne dokumenty; – w zakresie braku ustalenia rzeczywistej zawartości, w tym ilości oraz rodzaju przesłanych dokumentów w korespondencji skarżącego z dnia 19 października 2018 r., wobec jednoznacznego wskazania w piśmie z dnia 25 marca 2019 r. przez Organ I instancji nieprawdy, iż w przesyłce znajdowało się wyłącznie jedno pismo, a to skarga z dnia 30 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; – braku ustalenia przyczyn rozbieżności pomiędzy twierdzeniami przedstawianymi przez skarżącego (który osobiście przeprowadził postępowanie wyjaśniające w Urzędzie) a Organem I instancji w zakresie sposobu przyjęcia korespondencji, jej obiegu i zaewidencjonowania w systemie [...] w Urzędzie Miasta T. (którego zapis wskazuje na ewidentną ingerencję osób trzecich); – braku zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 63 § 2 k.p.a., zobowiązującego do wyjaśnienia przez organ administracji rzeczywistych intencji strony - o ile jak twierdzi Organ I instancji - korespondencja z dnia 19 października 2018 r. nie zawierała odwołania, a inne dokumenty (jak się okazało po wszczęciu przez skarżącego własnego postępowania wyjaśniającego - dwa dokumenty), z których treści z łatwością można było ustalić przedmiot postępowania, w którym uczestniczy skarżący oraz termin, w którym upływa możliwość złożenia przez niego odwołania. Powyższe wydaje się być tym bardziej zasadnym, że skarżący w organie I instancji prowadził w tym czasie jedno postępowanie; – braku odniesienia się do zarzutu skarżącego o naruszeniu przez organ I instancji przepisu art. 19 k.p.a. w związku z art. 150 § 2 k.p.a., obligującego do obowiązkowego zbadania swej właściwości przed rozpatrzeniem wniosku o wznowienie postępowania. Powyższe wydaje się być o tyle istotnym skoro w sprawie prowadzone jest postępowanie prokuratorskie z wniosku skarżącego o przestępstwo przeciwko dokumentom z art. 271 i 276 Kodeksu karnego (sygn. akt spraw [...] i [...]), w którego rozpatrzeniu uczestniczy Rzecznik Praw Obywatelskich; 3) art. 8 § 1 k.p.a. i 9 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organy postępowania z rażącym naruszeniem jego zasad, tj. w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Organy obu instancji nie próbowały w swym postępowaniu wyjaśnić wątpliwości zgłaszanych we wniosku o wznowienie postępowania, jak i odwołaniu od decyzji. Organy obu instancji bowiem nie rozważyły przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego (przesłuchania żony, z którą skarżący przesyłał odwołanie, dokonania sprawdzenia kwestionowanej zasadnie tabeli stanowiącej historię obiegu dokumentów, e-mail z dnia przesłania odwołania, tj. 19 października 2018 r. do ośmiu sąsiadów), a tym samym nie podjęły jakiejkolwiek próby wyjaśnienia wątpliwości przedstawionych przez skarżącego. Organy obu instancji natomiast autorytarnie stwierdziły, że skarżący za pośrednictwem Poczty Polskiej (w terminie uprawniającym do wniesienia odwołania) przesłał dwa historyczne dokumenty, a organ I instancji zasadnie, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego pozostawił je bez rozpatrzenia ad acta. 4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., 81 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1 p.b., poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowiło w sposób oczywisty podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, kiedy skarżący w sposób oczywisty wykazał, iż bez własnej winy pozbawiony został uczestnictwa w postępowaniu. 5) naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, iż przesłanka przewidziana w tym przepisie nie zaistniała w stosunku do skarżącego, albowiem brał on w tym postępowaniu czynny udział na prawach strony, a decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę została mu doręczona; 6) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., z uwagi na brak uzasadnienia w treści decyzji faktycznych i prawnych podstaw przyjęcia przez organ II instancji, jako niewiarygodnych, a nawet nleuprawdopodobnionych okoliczności wskazanych i popartych konkretnymi dowodami przez skarżącego (przedstawienie dowodu przyjęcia przez Urząd Miasta T. przesyłki z dnia 19 października 2018 r., wnioskowane na tę okoliczność przesłuchanie żony wspólnie wysyłającej ze skarżącym korespondencję, złożenie odpisu historii obiegu dokumentów z zastrzeżeniami) i uznanie za wiarygodnych twierdzeń organu I instancji, pomimo zgłoszenia przez skarżącego wielu okoliczności poddających w wątpliwość prawdziwość twierdzeń organu I instancji (wskazanie nieprawdy w piśmie z dnia 25 marca 2019 r., iż do urzędu wpłynęło jedno pismo, wskazywane wątpliwości co do otrzymanej przez skarżącego historii obiegu dokumentów, z której wynika, iż doszło do nieuprawnionej zmiany formatu daty i czasu wprowadzania dokumentów w "jednej sekundzie"). Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem uchybień, jakich się dopuścił organ wydający decyzję, zobowiązując tenże organ do działań zgodnych z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wskazać należy w pierwszej kolejności, że Sąd w niniejszym postępowaniu rozpatruje jedynie kwestię przesłanek wznowienia postępowania w sprawie wydania ww. decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Stąd przedmiotem oceny może być jedynie ocena wystąpienia, bądź braku, okoliczności wskazanych w art. 145 i nast. k.p.a. Sąd nie ma uprawnień, by wypowiadać się w kwestiach przekraczających te granice, a w szczególności w zakresie, w którym winny być prowadzone, bądź są prowadzone odrębne postępowania. Treść skargi zawiera szereg zarzutów i podnosi wiele okoliczności, które nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jako że przekraczają granice wyznaczone w art. 145 k.p.a. Dotyczy to w szczególności kwestii takich, jak ewentualne zagubienie dokumentu w organie, czy doszło do popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom bądź urzędniczego, jaka była ewentualna treść brakującego dokumentu, itp. Sam skarżący przyznał, że prowadzone są postępowania prokuratorskie, zatem do organów ścigania należy wyjaśnienie tego rodzaju kwestii. Ma rację Wojewoda, że w analizowanym przypadku (bez względu na przyczyny) nie przeprowadzono postępowania odwoławczego zakończonego decyzją ostateczną. Z kolei decyzja Prezydenta Miasta T. o pozwoleniu na budowę obarczona byłaby wadą uzasadniającą wznowienie zakończonego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyby skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, brał w tym postępowaniu czynny udział na prawach strony, a ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została mu doręczona. Z kolei argumenty skarżącego dotyczące nieprzekazania wniesionego przez niego odwołania organowi odwoławczemu nie wypełniają przesłanek wznowienia postępowania, określonych art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. (ani też innych). Przesłanki te dotyczą okoliczności, które mogły doprowadzić do wydania decyzji wadliwej, a zatem musiałyby zaistnieć przed wydaniem tej decyzji. Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy, że organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania co do zasady jest ten organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc ten, który prowadził postępowanie i orzekał w danej sprawie jako ostatni. Organy ustaliły na tym etapie, że skoro odwołanie w sprawie głównej nie wpłynęło, to decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Postępowania karne nie wykazały póki co, że doszło do jakiegokolwiek przestępstwa, np. w postaci ukrycia dokumentu (odwołania), bądź zniszczenia go. Wskazać również należy, że przez działalność organu, o której mowa w art. 150 §2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogły godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. We wszystkich innych przypadkach organem właściwym do wznowienia postępowania jest, stosownie do art. 150 k.p.a., organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (M. Jaśkowska i in., Komentarz do art. 150 k.p.a., LEX-el., teza 10; podobnie wyrok NSA z 10 kwietnia 2011 r., I OSK 1401/10). Jeżeli po wszczęciu postępowania wznowieniowego organ stwierdzi, że nie jest właściwy w sprawie, a zatem postępowanie jest prowadzone przed organem niewłaściwym – powinien umorzyć postępowanie i przekazać sprawę organowi właściwemu (M. Jaśkowska i in., Komentarz do art. 150 k.p.a., LEX-el., teza 13). "Organ właściwy do wznowienia traci swe uprawnienia w tym zakresie na rzecz organu wyższego stopnia, ale jedynie w przypadku, gdy przyczyny wznowienia leżą po stronie tego organu, a więc gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpiła wadliwość postępowania, wymieniona w art. 145 §1 k.p.a." (Cz. Martysz, Komentarz do art. 150 k.p.a., LEX-el., teza 2). W niniejszej sprawie nie stwierdzono wystąpienia żadnych przesłanek wznowieniowych, zatem brak było podstaw do ewentualnej zmiany właściwości organu. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1978/06, "W przypadku, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, winien umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji." W doktrynie podnosi się z kolei: "(...) rodzajem decyzji jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia. Wchodzą tu w grę przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Taka sytuacja zachodzi, gdy np. organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności takiego postępowania." (M. Jaśkowska, Komentarz do art. 151 k.p.a., Lex-el., teza 7). Skoro Skarżący twierdzi, że złożył odwołanie w terminie, to tym samym potwierdza, że brak było podstaw do wznowienia postępowania. Jeśli jego argumenty potwierdzą się w postępowaniu karnym i zostanie tam ustalone, że odwołanie takie (o treści, na którą się on powołuje) faktycznie wpłynęło, a zostało np. zagubione, bądź zniszczone, otwarta pozostanie kwestia rozpatrzenia go przed właściwym organem (tym bardziej, że jego treść skarżący zachował). Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 9, 10, 19, art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 63 § 2 k.p.a., 77 §1, 80, 105, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 2, 145, 150, 151 k.p.a., art. 28 ust. 1 p.b., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.