II SA/Gl 1211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" na czynność Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych 1. uchyla zaskarżoną czynność, 2. zasądza na rzecz skarżącej od Burmistrza Miasta Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" w K. (dalej: PTUH, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Gliwicach na akt Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie odmowy uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych na terenie miasta Z. Do wydania aktu doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca w trybie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym wystąpiła z wnioskiem z wnioskiem o uzgodnienie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta Z., których właścicielem i zarządzającym jest Urząd Miasta Z., na podstawie art 32 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (dalej: u.p.t.z.) w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z I dnia [...] r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta Z. oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków (dalej: Uchwała), których właścicielem zarządzającym jest Miasto Z. Pismem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta Z. poinformował o odmowie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych na terenie Miasta Z. na linii komunikacyjnej Z. - S. - K., dla przystanków: ul. [...] - [...], ul. [...] - [...], ul. [...] - [...], ul. [...] - [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zaproponowany przez wnioskodawcę rozkład jazdy ograniczy przepustowość przystanku komunikacyjnego na ul. [...] w Z., jak również spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na tej ulicy, która jest nadmiernie obciążona. Pismem z dnia 6 września 2016r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie odmowy uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych. Podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 3, pkt. 2 u.p.t.z. poprzez przyjęcie, że proponowany rozkład jazdy ogranicza przepustowość przystanków komunikacyjnych: naruszenia 32 ust. 3 pkt. 3 tej ustawy poprzez przyjęcie, że korzystanie przez skarżącą z przedmiotowych przystanków komunikacyjnych spowoduje zagrożenie dla organizacji i bezpieczeństwa ruchu ze względu na ich lokalizację w pasie ruchu; naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów z zakresu ochrony konkurencji poprzez ograniczenie dostępu do rynku podmiotom, które chcą na nim działać. Pismem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta Z. podtrzymał swoje negatywne stanowisko w przedmiotowej sprawie. Jak twierdzi, zaproponowany rozkład jazdy ograniczy przepustowość przystanku przy ul. [...], a w konsekwencji przepustowość całej ulicy [...], co niesie za sobą zagrożenie dla organizacji mchu i bezpieczeństwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2016 r., powołując się na przepis art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zakarżonemu aktowi zarzucono: 1/ naruszenie przepisu art. 32 ust 3 pkt 2 u.p.t.z. przyjęcie, że proponowany przez skarżącą nowy rozkład jazdy ogranicza przepustowość przystanków komunikacyjnych; 2/ naruszenie przepisu art. 32 ust. 3 pkt. 3 u.p.t.z. poprzez przyjęcie, że korzystanie przez skarżącą z przystanków komunikacyjnych spowoduję zagrożenie dla organizacji i bezpieczeństwa ruchu ze względu na ich lokalizację w pasie ruchu; 3/ naruszenie przepisu art. 77 § 1k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4/ naruszenie przepisów z zakresu ochrony konkurencji poprzez ograniczenie dostępu do rynku podmiotom, które chcą na nim działać. Strona skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowego aktu oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty: Ad. 1. W ocenie skarżącej właściciel przystanku nie wykazał rzeczywistego ograniczenia przepustowości przystanku w stosunku do przepustowości istniejącej w chwili uzgadniania zasad korzystania z przystanków. Zdaniem skarżącej samo zwiększenie liczby zatrzymań nie oznacza zmniejszania przepustowości Wpływ na to mają godziny zatrzymań i przewidziany czas postoju autobusów na przystankach. Organ nie wykazał, aby przewidywane godziny zatrzymań autobusóew wnioskodawcy kolidowały z godzinami zatrzymań innych autobusów i tym samym ograniczały przepustowość tego przystanku. Ad. 2. Zdaniem skarżącej nieuzasadniona jest odmowa uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych ze względu na ich lokalizację w pasie ruchu. Przepis art 32 ust. 3 pkt. 3 ustawy o publicznym [transporcie zbiorowym przewiduje, że właściciel przystanku lub zarządzający nim, uzgadnia zasady korzystania z przystanku, jeżeli zaproponowany rozkład jazdy nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu. Skarżąca podkreśliła, że samo wskazanie na lokalizację przystanku w pasie ruchu nie jest wystarczające dla odmowy uzgodnienia zasad Skorzystania z przystanków. Przystanek przy ul. [...] w Z. zlokalizowany jest w [pasie ruchu od dawna, a jego lokalizacja, czy też organizacja ruchu nie uległy zmianie. Od lat korzystają z niego inni przewoźnicy i nie stanowiło to dotychczas przeszkody. Wykorzystywany jest przez linie miejskie, a inni przewoźnicy korzystają z niego od lat. Zarządzający nie wykazał aby dalsze korzystanie z tego przystanku spowodowało zagrożenie dla organizacji i bezpieczeństwa w ruchu. W pasie ruchu, na którym położony jest wymieniony przystanek i miejscu jego usytuowania również nie zaszły zmiany, które spowodowałyby zagrożenie dla organizacji i bezpieczeństwa ruchu. W postępowaniu o uzgodnienie, okoliczności te nie zostały wykazane. Również w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń organ nie odniósł się do przedmiotowego zarzutu, stwierdzając jedynie, iż twierdzenia skarżącej w tym zakresie są niezasadne. Brak wykazania, że w wypadku uzgodnienia zasad korzystania z przystanku (zaistniałaby wymieniona przesłanka zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu czyni odmowę pozbawioną podstaw). Ad. 3. Skarżąca podkreśla, że postępowanie uregulowane w u..p.t.z. toczy się wedle specyficznych zasad, jednak nie zwalnia to organu od przestrzegania ogólnych zasad wyrażonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa (art. 7 i 8 k.p.a.). Ponieważ uzgodnienie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych przedsiębiorcy z właścicielem lub zarządzającym tymi obiektami wprowadza dla użytkowników drogi konkretne obowiązki w zakresie i sposobie korzystania z niej, zwłaszcza dla uczestników ruchu lokalnego, postępowanie zmierzające do uzgodnienia zasad korzystania z konkretnych przystanków w proponowanym rozkładzie jazdy powinno być przeprowadzone w taki sposób, aby dokonane uzgodnienia odpowiadały zamierzonym celom i były poprzedzone wszechstronną analizą wszystkich okoliczności zwłaszcza wtedy, gdy rozważeniu podlegają okoliczności ograniczenia przepustowości przystanków komunikacyjnych, [zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie zabrakło takiej analizy. Ad. 4. Zdaniem skarżącej atrakcyjna lokalizacja przystanku przy ul. [...] i możliwość pozyskania dużej liczby pasażerów skłania do wniosku, iż rzeczywistą przyczyną odmowy uzgodnienia może być przesłanka pozaustawowa tj. zamiar wyeliminowania konkurentów przewoźnika miejskiego. W świetle orzecznictwa Sądu Ochrony Konkurencji, sam fakt ewentualnej dużej liczby zatrzymań pojazdów różnych przewoźników na przystankach również nie może usprawiedliwiać ograniczenia dostępu do rynku podmiotom, które chcą na nim działać, natomiast kwestia obciążenia przystanków i płynności ruchu powinna być rozwiązywana poprzez właściwą koordynacje rozkładów jazdy, która "ma służyć jedynie przeciwdziałaniu sytuacjom kolizyjnym, np. koncentrowaniu się zbyt wielu ofert przewozowych na tej samej trasie w jednym czasie, nie może zatem stanowić mechanizmu ingerowania w prowadzoną przez przewoźników działalność gospodarcza w formie decyzji stanowczych. W konsekwencji nie udzielenie zgody na korzystanie z przystanków, kiedy gmina w tym zakresie zajmuje pozycje dominującą, należy uznać za nadużycie tej pozycji bowiem bezpośrednio przeciwdziała ukształtowaniu racjonalnej konkurencji, (vide: Decyzja lUOKiK z 17 listopada 2011, nr RKR 46/2011). Przekazując skargę do Sądu przy odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma odniósł się do zarzutów zawartych w skardze. Ad.1 i 2. W akcie o odmowie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych zlokalizowanych na terenie Miasta Z. wskazano na lokalizację przystanku na ulicy [...] w pasie ruchu, jako przyczynę uzasadniającą odmowę. Przystanek przy ul. [...] nie jest zlokalizowany w pasie ruchu lecz w pasie drogi co stanowi zasadniczą różnicę. w 2012 r. została wybudowana obwodnica centrum Z. (droga wojewódzka nr [...]) umożliwiająca ruch pojazdów z kierunku B., S. i K. z ominięciem ulic [...] i [...]. Założeniem budowy obwodnicy było rozładowanie natężenia ruchu na ul. [...] i [...] w Z., co udało się osiągnąć. Jednakże, w 2015 r. w związku z przebudową [...] Rynku i zmianą organizacji ruchu (Rynek został całkowicie wyłączony z ruchu) ponownie znacznie wzrosło natężenie ruchu na ulicy [...]. Z tego powodu została zaproponowana skarżącej alternatywna trasa dojazdu do Dworca Autobusowego w Z. przez ulicę [...] bądź obwodnicę tj. drogę wojewódzką nr [...] z ominięciem zakorkowanej ul. [...], z której skarżąca nie skorzystała. Z tej przyczyny Burmistrz Miasta Z. ponownie odmówił uzgodnienia zasad korzystania z przystanków na terenie Miasta Z. pismem z dn. [...]r. z uwagi na okoliczności wskazane w pierwotnej odmowie, tj. ograniczenie przez zaproponowanie rozkładu jazdy - konkretnie w odniesieniu do jednego z zaproponowanych przystanków przy ul. [...], jego przepustowości, a w konsekwencji przepustowości całej ulicy [...], co niesie za sobą zagrożenie dla organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa. Ad. 3. Zarzut naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, należy uznać za bezzasadny z uwagi na fakt zgromadzenia przez organ odpowiedniego, materiału dowodowego tj. analizy zatrzymań prowadzonej dla przystanku "[...]" przy ul. [...] w Z. pojazdów wykonujących publiczny transport zbiorowy oraz jego rzetelnego rozpatrzenia przy wydawaniu odmowy uzgodnienia, co zostało przedstawione Skarżącej w trakcie wizyty w Urzędzie Miejskim w Z. oraz w odpowiedzi z dn. [...] r. na wezwanie do usunięcia nruszeń prawa w zakresie odmowy uzgodnienia zasad j korzystania z przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta Z. Ad. 4 Podobnie zarzut bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów z zakresu ochrony konkurencji poprzez ograniczenie dostępu do rynku podmiotom, które chcą na nim działać z uwagi na fakt, iż Burmistrz Miasta Z. zakwestionował Skarżącej rozkład jazdy tylko w zakresie korzystania z przystanku "[...]" przy ul. [...] w Z. Pozostałe przystanki wymienione w załączonym do wniosku rozkładzie jazdy zostałyby uzgodnione pozytywnie w przypadku złożenia przez Skarżącą nowego wniosku zawierającego w rozkładzie jazdy przystanki udostępnione dla przewoźników w uchwale Rady Miejskiej [...] z dn. [...] r. w sprawie określania przystanków komunikacyjnych na terenie Miasta Z. oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków, których właścicielem i zarządzającym jest Miasto Z. z wyłączeniem przystanku "[...]" nr [...] i [...] przy ul. [...] w Z. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.t.z., jednostka samorządu terytorialnego może wprowadzać ograniczenia o charakterze podmiotowym w zakresie korzystania ze stanowiących przedmiot jej własności przystanków komunikacyjnych. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r. (ii GSK 518/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) obejmuje orzekanie w sprawach skarg nie tylko na decyzje lub postanowienia, lecz również na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny oraz dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot nie powiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (vide: postanowienie NSA z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1867, dalej: u.p.t.z.) organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega między innymi na określeniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnianych dla operatorów i przewoźników oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów, a określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania z tych obiektów następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast w świetle art. 32 ust. 1 cyt. ustawy przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 (zamiar wykonywania przewozu niebędącego przewozem o charakterze użyteczności publicznej w celu uzyskania potwierdzenia zgłoszenia przewozu) przedsiębiorca powinien uzgodnić zasady korzystania z przystanków komunikacyjnych położonych w granicach miast i dworców z właścicielem tych obiektów lub ich zarządzającym. Właściciel przystanku komunikacyjnego położonego w granicach administracyjnych miast lub dworca albo zarządzający tymi obiektami, uzgadnia zasady korzystania z tych obiektów w przypadku, gdy proponowany rozkład jazdy nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców i nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu (ust. 2 i 3 art. 32 ustawy). Potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych położonych w granicach administracyjnych miast i dworców dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi wymagane jest do dołączenia do zgłoszenia o zamiarze wykonywania przewozu osób w zakresie publicznego transportu zbiorowego niebędącego przewozem o charakterze użyteczności publicznej (art. 30 ust. 3 pkt 3 ustawy). Stosownie do art. 32 ust. 3 pkt. 1 u.p.t.z.,właściciel przystanku komunikacyjnego położonego w granicach administracyjnych miast lub dworca albo zarządzający tymi obiektami, uzgadnia zasady korzystania z tych obiektów w przypadku, gdy proponowany rozkład jazdy zawiera przystanki komunikacyjne lub dworce: a) o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7, b) wskazane w uchwale, o której mowa w art. 15 ust. 2; W myśl art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt. 6 u.p.t.z., określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla operatorów i przewoźników, następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Jak wynika z powyższych przepisów, to uzgodnienie, dokonywane przez podmiot administracji publicznej, w ramach wykonywania zadań publicznych, trzeba traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dotyczy on bowiem bezpośrednio obowiązków przewoźnika, wynikających z przepisów u.p.t.z. Akt taki może być, w związku z tym, poddany kontroli sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności skargi na akty administracji publicznej jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie tryb powyższy został zachowany (art. 52 § 3 p.p.s.a.).Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa co skutkowało następnie skargą do sądu. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu w ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżony akt narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Przepisy art. 33 ust. 3 pkt. 2 i 3 ustawy przewidują, że uzgodnienie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych następuje w przypadku, gdy proponowany rozkład jazdy: nie ograniczy przepustowości przystanków komunikacyjnych lub dworców i nie spowoduje zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu. Burmistrz Miasta Z. odmówił uzgodnienia powołując się na jedną i drugą okoliczność, a więc ze względu na ograniczenie przepustowości przystanków zlokalizowanych przy ul. [...] ([...] nr [...] i [...]) oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na tej ulicy. Nie wyjaśnił jednak, a powinien to uczynić, na czym polegałoby ograniczenie przepustowości, skoro w świetle załączonych dokumentów (analiza przystanków) na wskazanych przystankach w ciągu dnia zatrzymuje się ponad 100 pojazdów (na każdym z nich), zaś skarżąca przedłożyła projekt zatrzymań na dobę: 12 i 15 (od poniedziałku do piątku ( 9 i 12 w sobotę, 10 i 13 w niedzielę). Szczegółowo należałoby przedstawić jakie są granice przepustowości, czy zwiększenie liczby zatrzymań rzeczywiście ta przepustowość ogranicza. Nie wyjaśniono także jakie zagrożenie dla ruchu na ulicy [...] stwarza zwiększona ilość zatrzymań na wskazanych przystankach, poza ogólną konstatacją, że tak właśnie jest. Sąd podkreśla, na co zwrócono już uwagę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2014 III SA/Wr 786/13 (zob. CBOSA; LEX nr 1568553), że postępowanie uregulowane w ustawie o publicznym transporcie zbiorowym toczy się wedle specyficznych zasad, jednak nie zwalnia to organu od przestrzegania ogólnych zasad wyrażonych w kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa (art. 7 i 8 k.p.a.). Ponieważ uzgodnienie zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych przedsiębiorcy z właścicielem lub zarządzającym tymi obiektami wprowadza dla użytkowników drogi konkretne obowiązki w zakresie i sposobie korzystania z niej, zwłaszcza dla uczestników ruchu lokalnego, postępowanie zmierzające do uzgodnienia zasad korzystania z konkretnych przystanków w proponowanym rozkładzie jazdy winno być przeprowadzone w taki sposób, aby dokonane uzgodnienia odpowiadały zamierzonym celom i były poprzedzone wszechstronną analizą wszystkich okoliczności zwłaszcza wtedy, gdy rozważeniu podlegają okoliczności ograniczenia przepustowości przystanków komunikacyjnych, zagrożenia dla organizacji lub bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem Sądu, takiej właśnie analizy zabrakło w przedmiotowej sprawie, co nie pozwala ocenić, czy odmowa uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacji miejskiej przedsiębiorcy - przewoźnikowi pozwoli na realne osiągnięcie zamierzonego przez organ celu, jakim jest eliminowanie niebezpieczeństwa dla uczestników ruchu drogowego oraz zagrożenia dla przepustowości przystanków, a to przesłanek kluczowych z punktu widzenia interesu publicznego. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania Sądu i zdecyduje, bez zbędnej zwłoki, o zasadności uzgodnienia zasad korzystania z przystanków w zaproponowanym przez stronę skarżącą rozkładzie jazdy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 146 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji (pt. 1) . O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2).