II SA/Gl 1215/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100,00 zł ( słownie sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej Postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w łącznej wysokości 10.000,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący uchybił terminowi wyznaczonemu do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2014 r. – przesyłkę odebrał syn skarżącego jako dorosły domownik, natomiast wpis uiszczono w dniu 22 października 2014 r. a zatem z uchybieniem wyznaczonego 7 dniowego terminu. Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. ( data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatytułowanym skarga na postanowienie, skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 12 listopada 2014 r. w całości oraz o przywrócenie skarżącemu uchybionego terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu profesjonalny pełnomocnik skarżącego wskazał na okoliczności doręczenia skarżącemu wezwania z dnia 16 września 2014 r. do uiszczenia wpisu od skargi. Zaznaczył, że wezwanie to zostało skierowanie na adres będący siedzibą przedsiębiorstwa skarżącego, a przesyłkę odebrał jego syn, który nie mieszka pod wskazanym adresem i nie został upoważniony przez skarżącego do odbioru korespondencji. W ocenie pełnomocnika skarżącego, w świetle powyższych okoliczności, nie można uznać, że doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi było skuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wniesienie sformalizowanego środka prawnego jakim jest skarga kasacyjna obwarowane jest szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw skargi, jak i do jej formy. W art. 176 p.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek zaskarżenia. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 oraz 47 p.p.s.a. winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Tylko w pierwszym przypadku, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych dla pisma procesowego mogą one ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a. Niespełnienie natomiast wymogów szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. Powyższe wymogi wynikają stąd, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W konsekwencji braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 175/09 www. orzeczenia. nsa.gov.pl).). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując podstawę kasacyjną składający skargę powinien przedstawić konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym nie zawiera podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał nawet ogólnie określonych podstaw skargi kasacyjnej określonych w art. 174 p.p.s.a. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy przepisu prawa materialnego, którego naruszenia miałby się dopuścić sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej bez wskazania przepisów zarzucono, niewłaściwe doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. stawiając zarzut naruszenia prawa, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegało naruszenie przez sąd prawa materialnego czy przepisów postępowania. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego orzeczenia, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. Koniecznym natomiast elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2005 r. o sygn. akt I FSK 155/05 - LEX nr 173263; z dnia 23 maja 2006 r., o sygn. akt II GSK 18/06 - LEX nr 236385). Sąd nie może również samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. o sygn. akt GSK 10/04, publ. "Monitor Prawniczy" 2004, nr 9, s. 392). Niewskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone i na czym to naruszenie polega oznacza, że skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych, a tym samym - jako pozbawiona podstawowego elementu konstrukcyjnego - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zwrócił uczestnikowi postępowania cały uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej.