II SA/Gl 1232/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości i wejścia na nieruchomość oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z nr [...] r. [...] uchylająca w całości rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. z [...]r. [...]. w sprawie ograniczenia Z. i K. P. sposobu korzystania z nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr 1, o powierzchni 0,0381 ha (zapisanej w księdze wieczystej [...]), będącej w ich użytkowaniu wieczystym oraz z nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr 2 o pow. 0,0038 ha (zapisanej w księdze wieczystej [...]) stanowiącej ich współwłasność, poprzez zezwolenie "A" Spółce z o. o. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej 2xDN 800 w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2xDN600 ze zmianą średnicy na 2xDN 800 od komory [...] do komory [...] w rejonie ul. [...] i [...] w C., S. i K.". Wojewoda [...] jednocześnie odmówił ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości w opisany sposób. Skarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...]r., uzupełnionym pismami: z [...]r., z [...]r., z [...]r., z [...]r. oraz z [...]r. Spółka "A" z siedzibą w K. zwróciła się do Prezydenta Miasta C., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości i zezwolenie wnioskodawczyni na założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej 2xDN 800 w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2xDN600 ze zmianą średnicy na 2xDN 800 od komory [...] do komory [...] w rejonie ul. [...] i [...] w C., S .i K.". Wskazała, że fragment sieci mający przechodzić przez przedmiotowe nieruchomości stanowi część zasilania Magistrali [...] oraz [...] ze źródła "B". Ponadto, planowane przedsięwzięcie ma charakter inwestycji celu publicznego i jest związane z zaplanowanym zmniejszeniem mocy wytwórczej "C". Dzięki jej realizacji możliwe będzie połączenie Magistrali [...] (zlokalizowanej w S.) oraz Magistrali [...] na zasilanie pochodzącego z Elektrociepłowni "B". Modyfikacja przebiegu nitki ciepłowniczej, planowana w ramach tego przedsięwzięcia, ma na celu zmniejszenie jej oddziaływania na ww. nieruchomości, bowiem jej przebieg został przesunięty, w stosunku do istniejącego na nich ciepłociągu, w stronę granicy działek i przeprowadzony równolegle do niego, co zmniejszy stopień oddziaływania projektowanych urządzeń przesyłowych na funkcjonowanie nieruchomości. Zmiana technologii urządzeń przesyłowych (z rur tradycyjnych na rury tzw. preizolowane) zapewnia długi, w praktyce około 30 letni, okres bezawaryjnego użytkowania przedmiotowych urządzeń przesyłowych, co jest równoznaczne z brakiem konieczności interwencji i prowadzenia w tym okresie prac budowlanych (związanych przykładowo z koniecznością usuwania awarii urządzeń przesyłowych) na przedmiotowych nieruchomościach. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 124 ust. 1 u.g.n., wobec tego, że rokowania ze stronami o wyrażenie zgody na przebudowanie oraz lokalizację na ich nieruchomościach ww. linii przesyłowej nie przyniosły pozytywnego rezultatu. W treści wniosku wskazano także, że strefa kontrolna działki nr 1 wyniesie 37,5 m2 (na etapie eksploatacji) oraz 56 m2 (na etapie budowy), a działki nr 2 - 5,5 m2 (na etapie eksploatacji) oraz 11 m2 (na etapie budowy), natomiast długość gazociągu na działce nr 1 wyniesie 10,5 m, a na działce nr 2 - 1,5 m, co zostało zobrazowane na załączonej do wniosku mapie w skali 1:500. Prezydent Miasta C. ww. decyzją z [...] r., działając na podstawie art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 7; art. 112 ust. 1ust. 3 oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., ograniczył odwołującym sposób korzystania z ww. nieruchomości poprzez zezwolenie Spółce "A" z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie na nich opisanych wyżej urządzeń przesyłowych. W pkt 2 sentencji decyzji wskazano, że zezwolenia udziela się na okres 28 dni licząc od dnia rozpoczęcia robót, które to winny się rozpocząć najpóźniej w terminie 1 miesiąca od dnia, kiedy decyzja ta stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że projektowana budowa spełnia wymogi celu publicznego i ma charakter przedsięwzięcia o znaczeniu ponadlokalnym oraz jest niezbędna z punktu widzenia prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania systemu przesyłowego, w związku z zaplanowanym zmniejszeniem mocy wytwórczych "C". Poinformowano ponadto, że w ocenie Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej planowane zamierzenie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C. położonego w rejonie ul. [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta, C. nr [...] z [...]r. (pismo Wydziału z [...]. w aktach sprawy). Wobec tego oraz z uwagi na brak zgody stron na realizację na ich nieruchomościach ww. inwestycji, w ocenie organu I instancji, w przedmiotowej sprawie uzasadnione było wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od tej decyzji odwołanie złożyły strony, reprezentowane przez pełnomocnika, podnosząc zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez przyjęcie, że Spółka "A", przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ww. ustawy, przeprowadziła z nimi rokowania. W ocenie odwołujących rokowania, od których uzależnione jest wydanie decyzji zezwalającej na wykonanie inwestycji objętej wnioskiem Spółki "A", nigdy nie zostały przeprowadzone. Trudno jest bowiem za takowe uznać techniczne spotkanie, na którym osoby obecne nie były upoważnione do reprezentowania wnioskodawczyni tj. Spółki "A", w szczególności w zakresie ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego z tytułu umożliwienia posadowienia na ich nieruchomościach rzeczonego ciepłociągu oraz przeprowadzenia prac z tym związanych. Również pisma z [...]r. oraz z [...]r., kierowane do odwołujących, a zawierające ofertę Spółki "A", która mogła zostać przez nich przyjęta lub odrzuconą, nie spełniają, w ich ocenie, wymogu przeprowadzenia rokowań. Ze względu na sformułowanie przez ustawodawcę wymogu prowadzenia rokowań nie są one bowiem wystarczające. Istotą rokowań jest określenie przez obie strony warunków umowy, a nie przedstawienie jednostronnie przygotowanej treści umowy, którą właściciel nieruchomości może podpisać. Zdaniem odwołujących, działania Spółki "A" w zakresie prowadzenia rokowań były jedynie działaniami pozornymi i jako takie nie mogą stanowić przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ww. ustawy. Przepis ten jest bowiem prawnym mechanizmem umożliwiającym tzw. quasi wywłaszczenie, ponieważ jego konstrukcja oparta jest na założeniu władczej ingerencji organu w prawo własności z zastrzeżeniem możliwości uzyskaniu ekwiwalentnego odszkodowania. Wnieśli zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] ww. decyzją z [...] r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości w opisany sposób. Jak wskazał w uzasadnieniu, przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Działki nr 1 i nr 2 objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C., położonego w rejonie ul. [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta C. nr [...]r. z [...]r. (Dz. Urz. Województwa [...] z [...]r., poz. [...]). Zgodnie z tym planem, części działek, na których planowany jest ciepłociąg, zlokalizowane są na obszarze o symbolu 38MN5, którego przeznaczeniem podstawowe to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś przeznaczeniem dopuszczalnym jest budowa garaży jako uzupełnienie zabudowy oraz nieuciążliwe usługi wbudowane w budynki mieszkalne. Zdaniem Wojewody, obowiązujący plan miejscowy, na wskazanych przez inwestora częściach działek nr 1 i nr 2, nie przewiduje lokalizacji celu publicznego w postaci ciepłociągu. Opisane w § 16 ust. 3 pkt 2 ustalenie zasad budowy i przebudowy sieci infrastruktury technicznej, czy też stanowisko Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta C., zawarte w piśmie z [...]r., nie są wystarczające, aby w oparciu o nie uznać, iż planowana inwestycja jest zgodna z planem, a co za tym idzie wydać na tej podstawie zezwolenie. W planie tym nie ujęto przebiegu nowej linii ciepłociągu, zatem brak określenia terenu jako przeznaczonego pod inwestycję celu publicznego. Natomiast użyte w planie określenie "infrastruktura techniczna" odnosi się do infrastruktury związanej z podstawowym przeznaczeniem terenu mieszkaniowym oraz dopuszczalnym (budowa garaży). Zmiana dotychczasowego przebiegu sieci ciepłowniczej, która jest związana z utrzymaniem zakontraktowanych przez Spółkę "A" dostaw energii cieplnej nie stanowi natomiast bezpośredniej obsługi zagospodarowania terenu. Wojewoda podkreśla, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4a i pkt 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, granice terenu rozmieszczenia planowanych inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym (a taki charakter ma planowana inwestycja) muszą znaleźć uwidocznienie w planie miejscowym. Brak wskazania takich granic nie zezwala zatem na realizację na danym terenie inwestycji celu publicznego. Z uwagi bowiem na szczególny charakter decyzji wydawanej w trybie z art. 124 ust. 1 ww. ustawy przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należy interpretować ściśle z tym przepisem, czyli ograniczenie ma nastąpić zgodnie z planem miejscowym. Plan taki, aby dawał podstawę do zastosowania ww. przepisu musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać. Inaczej mówiąc, koniecznym jest by konkretny przepis planu miejscowego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być realizowany inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego (vide wyroki: WSA w Rzeszowie z 29 marca 2012 r. sygn. akt II SA.Rz 3/12 oraz WSA w Gliwicach z 14 stycznia 201 Sr. sygn. akt II SA/GI 1011/14, z 2 lipca 2015r. sygn. akt II SA/GI 123/15, z 22 października 2015r. sygn. akt II SA/GI 364/15, oraz z 30 marca 2016r. sygn. akt II SA/GI 1167/15). W skardze z 21 listopada 2016 r. pełnomocnik "A" sp. z o.o. podnosi zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym: 1) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i w rezultacie uznaniu, iż ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124, ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. jest zgodne z planem miejscowym tylko wtedy, kiedy konkretny przepis planu I miejscowego wskazuje, że na określonej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny; 2) art. 15 ust. 3 pkt 4a u.p.z.p. w zw. z art. 124 u.g.n. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że z przepisów tych wynika bezwzględny wymóg zamieszczania w planie miejscowym wszystkich szczegółowych danych, co do przebiegu na poszczególnych nieruchomościach gruntowych sieci infrastruktury technicznej, jako warunku, od którego spełnienia uzależniona została możliwość wydania decyzji określonych w art. 124 ust 1 u.g.n.; 3) art. 143 ust. 2 u.g.n. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 6 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta C. dla części obszaru Gminy C. położonego w rejonie ul. [...] (dalej również jako: m.p.z.p.) oraz §11 i § 16 m.p.z.p. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż określenie "infrastruktura techniczna" użyte w treści m.p.z.p. odnosi się wyłącznie do infrastruktury związanej z podstawowym przeznaczeniem terenu oraz dopuszczalnym; 4) art. 124 ust 1 u.g.n. w zw. z § 18 pkt 6 b m.p.z.p.; § 11 pkt 1 b m.p.z.p. oraz § 16 ust 1 pkt 7 m.p.z.p., a także § 16 ust 3 pkt 1 i 2 m.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym; 5) § 7 ust 2 m.p.z.p. przez jego niezastosowanie i uznanie,-że m.p.z.p. na działkach nr 815/5; 2 nie przewiduje lokalizacji celu publicznego w postaci sieci ciepłowniczej 2 x Dn 800; 6) § 7 ust 2 m.p.z.p. w zw. z art. 15 ust 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. polegające na uznaniu, iż w miejscowym planie brak jest wskazania granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, pomimo wyraźnego określenia, iż inwestycje celu publicznego mogą występować na całym obszarze objętym niniejszym planem. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szczegółowo uzasadnił wskazane wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1247), dalej u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. (ust. 3). Z powyższej regulacji wynika, że wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, że przedmiotowa inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu nowej nitki kanałowej sieci ciepłowniczej jest inwestycją celu publicznego. Potwierdza to art. 6 pkt 2 u.g.n., w którym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, z uwagi na szczególny, zbliżony do rozstrzygnięcia o wywłaszczeniu, charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należy interpretować ściśle. W przepisie tym ustawodawca posłużył się określeniem, iż ograniczenie ma nastąpić "zgodnie z planem miejscowym". Normę tę należy odczytywać w powiązaniu z treścią art. 112 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, wywłaszczenie (a także ograniczenie korzystania z nieruchomości) możliwe jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Z takiego sformułowania przepisu wynika jasno, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Koniecznym jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r. I OSK 1704/15, CBOSA). Z prawidłowych i niezakwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że działki nr 1 i 2), przez które ma przebiegać nowa linia ciepłownicza, położone są na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r.(dalej: mpzp). Zgodnie z ustaleniami tego planu, części działek, na których planowany jest ciepłociąg, zlokalizowane są na obszarze o symbolu "38 MN5", którego przeznaczeniem podstawowym są tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś przeznaczeniem dopuszczalnym jest budowa garaży jako uzupełnienie zabudowy oraz nieuciążliwe usługi wbudowane w budynki mieszkalne. 2012 r., poz. 3138). W § 8 pkt. 4 mpzp przewiduje, iż na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi wraz z zagospodarowaniem zgodnym z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym, o ile nie jest to zabronione w dalszej części uchwały oraz przepisami odrębnymi mogą występować obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Stosownie do § 16 ust 1 pkt. 5 planu, zaopatrzenie w ciepło ma odbywać się z "sieci z dala czynnej lub z kotłowni lokalnych" Najbliższe sieci ciepłownicze przebiegają po północnej stronie ulicy [...]. W myśl zaś § 16 ust. 3 "ustala się zasady, budowy i przebudowy sieci infrastruktury technicznej: sieci uzbrojenia terenu należy prowadzić w liniach rozgraniczających ulic (pkt.1); dopuszcza się prowadzenie sieci infrastruktury technicznej inaczej niż określono w pkt.1) jeżeli jest to technicznie uzasadnione i nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu." Jak zatem wynika z postanowień planu miejscowego przytoczonych wyżej, co do zasady nowa sieć ciepłownicza powinna być posadowiona w pasie drogowym, natomiast wyjątkowo może zostać ulokowana poza pasem drogowym, w tym na nieruchomościach należących do osób fizycznych, przy zachowaniu dwu warunków: po pierwsze – będzie to technicznie uzasadnione; po wtóre - nie spowoduje to ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu. Drugi z tych warunków nie jest zbyt jasno sprecyzowany, ale nie ulega wątpliwości, że chodzi o to, aby inwestycja publiczna nie kolidowała z przeznaczeniem nieruchomości określonym w szczególności w mpzp. Skoro przedmiotowe działki znajdują się na obszarze, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to niewątpliwie zlokalizowanie na nich planowanej inwestycji spowoduje ograniczenie uprawnień właścicieli, w tym w odniesieniu do możliwości zabudowy. Koliduje to z przeznaczeniem nieruchomości określonym w mpzp. Wobec tego, już ta okoliczność powoduje, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należących do skarżących byłoby niezgodnie z planem miejscowym. Ponadto, jak zauważono wcześniej, zgoda na zajęcie nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n może dotyczyć inwestycji, której przebieg został ustalony w planie miejscowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych formułowany jest wymóg, aby takie ustalenie planistyczne było wykazane na rysunku planu liniami rozgraniczającymi przebieg inwestycji (m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2015 r., II OSK 2445/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 października 2013 r., II SA/Kr 838/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 stycznia 2015 r., II SA/Gl 1011/14; II SA/Gl 364/15; II SA/Gl 1167/15, CBOSA). Nie budzi wątpliwości to, że przebieg planowanej linii ciepłowniczej w mpzp nie został ustalony, w tym na rysunku planu nie zamieszczono stosownych linii rozgraniczających. W tym stanie rzeczy, skoro lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest zgodna z planem miejscowym brak było wystarczających podstaw do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd, w związku z powyższym, nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia. art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. 15 ust. 3 pkt 4a u.p.z.p. w zw. z art. 124 u.g.n., a także § 7 ust 2 m.p.z.p. w zw. z art. 15 ust 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p, bowiem ograniczenie w drodze decyzji administracyjnej sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124, ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n. jest zgodne z planem miejscowym tylko wtedy, kiedy konkretny przepis planu miejscowego wskazuje, że na określonej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny. W konsekwencji, ze względu na przyjęcie tezy, iż planowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, nie zasługuje na aprobatę zarzut naruszenia art. 124 ust 1 u.g.n. w zw. z § 18 pkt 6 b m.p.z.p.; § 11 pkt 1 b m.p.z.p. oraz § 16 ust 1 pkt 7 m.p.z.p., a także § 16 ust 3 pkt 1 i 2 m.p.z.p. Organ odwoławczy, wbrew zarzutowi podnoszonemu w skardze, prawidłowo zinterpretował § 7 ust 2 m.p.z.p. uznając, iż nie znajduje on zastosowanie, skoro jedynie ogólnie dopuszcza lokalizację inwestycji celu publicznego na całym obszarze. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.