II SA/Gl 1235/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1235/12. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wykładnię wyroku. Wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1235/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i tym samym uchylił zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 21 października 2014 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wystąpiła niejasność pomiędzy uzasadnieniem orzeczenia, a jego rozstrzygnięciem, ponieważ z jego motywów wynika w sposób bezsporny, że Sąd uznał za trafny zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ zasady dwuinstancyjności postępowania. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że powyższe naruszenie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267, ze zm.), co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Ponadto skarżący na potwierdzenie swojej tezy powołał odnoszące się do wspomnianego problemu wyroki sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jaki i uzasadnienie wyroku. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne, a treść uzasadnienia nie nasuwa żadnych wątpliwości. Przywołane przez stronę okoliczności zmierzają jedynie do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia. Dodatkowo należy nadmienić, że tego rodzaju okoliczności mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś we wniosku o jego wykładnię. Wykładnia orzeczenia nie może bowiem prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, LEX nr 1145479). Na marginesie wypada w tym miejscu wspomnieć o wcześniejszym wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2014 r. o wykładnię wyroku z dnia 20 marca 2012 r., który jednak ze względu na żądanie skarżącego zawartym w późniejszym wniosku nie jest rozpoznawany przez tut. Sąd. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.