II SA/Gl 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r., nałożył na T. B. przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy, karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe stwierdzono w dniu 25 czerwca 2015 r. podczas kontroli drogowej, w miejscowości O. na ulicy [...], na drodze krajowej nr [...], zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. S. Pojazdem wykonywany był zarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważnej do dnia [...] r. Kierowca realizował zadanie przewozowe w imieniu i na rzecz T. B. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. W złożonym odwołaniu T. B. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 78 § 1 i art. 80 kpa polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co zdaniem odwołującego doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji nietrafnego przyjęcia, że podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na powstanie naruszenia, którego dopuścił się kierowca K. T., a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 i 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie zwartego w wyjaśnieniach strony żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka K. S. oraz przesłuchania odwołującego na okoliczności istotne dla sprawy z punktu widzenia zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Nadto podniesiono, że odwołujący nie mógł mieć wpływu na dokonanie naruszenia ze względu na to, że zapewnia prawidłową organizację i dyscyplinę pracy, a kierowca działał samowolnie. W wyniku odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UEL 2014 60.1 zezm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że w niniejszej sprawie zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Podczas kontroli drogowej kierowca wskazał, iż w dniu 24 czerwca 2015 r. od około godz. 00:35 do około godz. 00:50 poruszał się pojazdem o nr rej. [...] z zainstalowanym niedozwolonym dodatkowym urządzeniem typu magnes przymocowanym do zegara tachografu, który fałszował zapisy aktywności kierowcy na wykresówce. Powyższe zostało stwierdzone przez inspektorów [...] WITD w dniu [...] r. podczas kontroli drogowej w miejscowości O. W celu udokumentowania powyższego sporządzono protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] r. Zatem zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził zaistnienie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, tym samym nałożona kara w wysokości 5 000 złotych jest zasadna. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 kpa, organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, w którym stwierdzono wystąpienie naruszeń oraz protokołem przesłuchania świadka, które potwierdziły wystąpienie naruszeń. W świetle powyższego nie można w ocenie organu odwoławczego uznać, aby organ pierwszej instancji zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania. Ponadto postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 kpa, strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jednakże strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Organ odwoławczy zauważył również, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy zaś do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Odnosząc się z kolei do kolejnego zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia wniosku dowodowego w postaci ponownego przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, a także przesłuchania strony, organ odwoławczy wskazał, że kierowca K. S. został już przesłuchany w toku czynności kontrolnych, a ponowne przesłuchanie go w tym charakterze nie wniosłoby żadnych istotnych faktów potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem subsydiarnym, który może zostać przeprowadzony w sytuacji, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki art. 86 kpa, a więc zarzut strony dotyczący braku przesłuchania strony jest bezzasadny. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia art. 80 kpa, organ odwoławczy stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Z protokołu przesłuchania świadka wynika bowiem, że kierowca K. S. wykonując na rzecz i w imieniu strony przewóz pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] r. używał niedozwolonego urządzenia typu magnes, by fałszować zapisy tachografu, co potwierdzają także załączone do akt sprawy wykresówki. Oznacza to, że ww. kierowca wykonując przewóz w imieniu strony dopuścił się naruszenia, o którym mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie art. 92 b ustawy nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Ponadto w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W trakcie wykonywania zlecenia, kierowca wykonywał pracę w imieniu i na rzecz strony. W tym zakresie pozostawał w ciągłej dyspozycji przedsiębiorcy i podlegał jego nadzorowi. Ponadto okoliczności sprawy wskazują, iż naruszenie miało miejsce w wyniku złej organizacji przewozu przez stronę - wskazuje na to m.in. fakt, że na trasie [...],[...] - [...],[...] kierowca zarejestrował jedynie 567 km, podczas, gdy najkrótsza trasa według systemu map wynosi 847 km. Organ odwoławczy nie mógł znaleźć powodu, dla którego kierowca zastosowałby magnes w celu nierejestrowania wskazań na urządzeniu cyfrowym, jeżeli zadanie przewozowe zlecone i zaplanowane przez przedsiębiorcę mogłoby zostać zrealizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jeżeli przedsiębiorca zorganizowałby w sposób prawidłowy realizację przedmiotowego przewozu, to kierowca nie musiałby narażać się na otrzymanie kary finansowej w przypadku kontroli. Tym samym strona nie może wskazywać na brak odpowiedzialności po swojej stronie w sytuacji, gdy zleca kierowcy zadania o takim charakterze, które wymuszają na nim łamanie przepisów o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazał również, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i na tej podstawie przedsiębiorca nie może powoływać się na brak wpływu na kierowcę. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu oraz każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe i mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. Zdaniem organu w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Podkreślono także, że kierowca K. S., pouczony o odpowiedzialności karnej, na pytanie przesłuchującego "Czy przedsiębiorca lub inna osoba upoważniona w firmie kontroluje realizowane przez pana zadanie przewozowe, tj. aktualne położenie?" odpowiedział przecząco. Przedsiębiorca ma obowiązek właściwego planowania i organizowania pracy kierowcy, a jego kontrola i nadzór nie może ograniczać się jedynie do kontroli stanu, który już miał miejsce i na którego powstanie nie ma się wpływu. Wobec powyższego argumentacja strony, iż popełnione naruszenia zostały dokonane przez kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zdaniem organu odwoławczego zostać uwzględniony. Organ zważył ponadto, że nawet gdyby - jak twierdzi strona - do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził postępowanie z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie przepisów prawa oraz podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję T. B. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący w zasadzie powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisu art. 92c ust. lpkt 1 u.t.d., poprzez nietrafne uznanie, że w odniesieniu do strony skarżącej brak jest podstaw do zastosowania przesłanki egzoneracyjnej wymienionej w przywołanym unormowaniu w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i przedłożenie przez stronę dowody wskazują, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, tzn. pomimo prawidłowego organizowania przewozu, uniemożliwiającego K. S. wykonanie zlecenia transportowego z poszanowaniem norm regulujących czas pracy, a także stanowienia przez stronę wyraźnego zakazu podejmowania zabiegów zakłócających pracę tachografu pod groźbą surowych kar dyscyplinarnych, bieżącego monitorowania norm czasu pracy przez stronę i braku wcześniejszych naruszeń, kierowca K. S. dokonał samowolnie ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 i 2 kpa oraz art. 75 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie zawartego w wyjaśnieniach strony żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka K. S. na okoliczności istotne dla sprawy z punktu widzenia zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać oddalona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w sprawie nałożenia na T. B. - przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy, kary pieniężnej w wysokości 6000 zł. za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Podstawą wymierzenia kary było naruszenie normy określoną w art. działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2013 r., 1414 ze zm.,dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Naruszenie obowiązków polega w szczególności na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (zał. nr 3 poz. 6.2.1.). Stan faktyczny sprawy, co nie budzi wątpliwości i którego nie kwestionuje także skarżący wyczerpuje hipotezę normy zawartej w wymienionym wyżej przepisie. Podczas kontroli drogowej w dniu [...] r. ustalono, iż kierowca, świadczący pracę na rzecz skarżącego, od około godz. 00:35 do około godz. 00:50 poruszał się pojazdem o nr rej. [...] z zainstalowanym niedozwolonym dodatkowym urządzeniem typu magnes przymocowanym do zegara tachografu, który fałszował zapisy aktywności kierowcy na wykresówce. Tym samym została wyczerpana hipoteza przepisu zawartego w zał. nr 3 poz. 6.2.1. u.t.d. Natomiast pozostaje spornym czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 92c ust. 1 pkt.1 u.t.d. uwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności za to naruszenie obowiązków. Jak stanowi przywołany przepis nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem skarżącego, przesłanki wskazane w art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. zaistniały, a więc nie miała on wpływu na powstanie naruszenia, jakie nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć. W ocenie organów orzekających w sprawie przesłanki takie nie zachodzą. Jak zauważył tutejszy Sąd w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. II SA/Gl 1335/14, "Dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinny być wykazane przez przewoźnika okoliczności i zdarzenia, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć." Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu II instancji, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zorganizowanie i zabezpieczenie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola, co powinno zapewniać przestrzeganie m.in. norm czasu pracy kierowców. Konieczne są działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców, np. przez monitorowanie pojazdów, tym sprawdzanie i weryfikacja danych rejestrowanych przez tachograf, jak również weryfikacja danych zarejestrowanych na kartach kierowców. Kontrola kierowców powinna być tak zorganizowana, aby odpowiednio wcześnie można wykryć niezgodne z prawem działania. Ponadto, przedsiębiorca winien tak dobierać kierowców oraz tak zorganizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszenia przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz przewóz drogowy, a jednocześnie zapobiegać będą naruszeniom zasad i warunków wykonywania tego transportu. Reasumując, skarżący nie wykazał zaistnienia takich okoliczności i zdarzeń, których nie mogła przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności, stąd brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie ze względów przytoczonych wyżej. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym i powołanym wyżej prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku