II SA/Gl 1247/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi O.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej oddala skargę. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. na wniosek skarżącej O. S. Po rozpoznaniu tego wniosku, decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa Śląskiego odmówił wydania zezwolenia na lokalizację projektowanego zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr 1, ul. [...] w Z. na teren działki nr a. Na skutek odwołania skarżącej od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku nie wynika jednoznacznie, na jaki zjazd chce uzyskać zgodę wnioskodawca (publiczny czy indywidualny), a określone to zostało dopiero w opisie projektowanego zjazdu, załączonym do wniosku. Sam wniosek w sprawie winien być jednoznaczny. W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżąca wyjaśniła, że wnioskuje o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ponownie odmówił wydania zezwolenia na lokalizację projektowanego zjazdu indywidualnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, rozpoznając odwołanie skarżącej od powyższej decyzji, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał m.in., że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż działka nr a posiada połączenie z droga publiczną - DW 1 poprzez jeden już istniejący zjazd położony od strony posesji nr [...]. Dodatkowo działka nr a dla pojazdów ciężarowych posiada dojazd poprzez istniejący zjazd na działkę nr b (teren stacji paliw). Działka ta posiada dostęp do drogi wojewódzkiej nr 1 poprzez istniejący zjazd na ww. drogę, który istnieje w terenie, tj. zjazd oznaczony na planie zagospodarowania numerem 4 (zdjęcie w aktach sprawy). Zgodnie ze stanem faktycznym w terenie brak jest przeciwwskazań na korzystanie z ww. zjazdu. Na wysokości planowanego zjazdu do działki nr a istnieje urządzone przejście dla pieszych z azylem. Droga DW nr 1 stanowi drogi klasy G. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie zjazdu z innych dróg niższych klas w szczególności do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Dalej organ stwierdził, że wobec złożonego oświadczenia przez właściciela działki nr a o posiadanej ustnej zgodzie komunikowania ww. działki od strony działki nr b, zasadnym byłoby ustanowienie służebności przejazdu poprzez działkę nr b, tym bardziej, iż budynek pod działalność handlowo-usługową komunikowany jest poprzez istniejący zjazd z drogi wojewódzkiej nr 1 na teren działki nr b od wielu lat. Kolegium podkreśliło, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli - także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach - w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności. Stworzenie dodatkowych punktów kolizji poprzez zaproponowany układ komunikacyjny jest sprzeczne z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470), zwanej dalej u.d.p. Zdaniem Kolegium organ I instancji wyważył interes indywidualny i społeczny dokonując rzetelnej oceny warunków drogowych panujących w miejscu planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył motywy rozstrzygnięcia oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy. Kolegium nie stwierdziło też naruszenia § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia. Zauważyło, że obowiązujące regulacje nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę - zwłaszcza w sytuacji, gdy dostęp ten jest zapewniony z innej strony. Nie można uznać, by w imię zasady równości wobec prawa każdy właściciel nieruchomości przylegającej do drogi krajowej musiał mieć zapewniony bezpośredni, do niej dostęp. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając w odniesieniu do każdego z nich, że inkryminowane przez skarżącą przepisy nie zostały naruszone. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa — art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 u.d.p., który uprawnia każdego do korzystania z dróg publicznych - poprzez potraktowanie skarżącej odmiennie od wszystkich pozostałych właścicieli nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącej, dla których zlokalizowano zjazdy indywidualne bezpośrednio z drogi DW 1; 2) naruszenie zasady prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a. poprzez: a) wydanie decyzji bez uwzględnienia i rozważenia zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony, które winny być rozważane łącznie, a których rozważenie prowadzi do wniosku, iż uwzględniając słuszny interes skarżącej i wykonując projektowany zjazd można by zmniejszyć a nie zwiększyć liczbę zjazdów z drogi publicznej klasy G; b) nie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie przeprowadzenia oględzin nieruchomości, której dotyczy projektowany zjazd i jej otoczenia. 3) naruszenie zasady praworządności - art. 6 k.p.a., poprzez: a) naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, a przez to błędne zastosowanie niniejszego przepisu; b) naruszenie art. 29 ust. 4 oraz art. 39 ust. 1 u.d.p. poprzez brak wskazania wymogów warunków technicznych, które nie mogłyby zostać spełnione w przypadku projektowanego zjazdu w porównaniu do pozostałych obecnie funkcjonujących zjazdów indywidualnych, a także zjazdów publicznych przy ul. [...]; w szczególności, że brak jest barierki ochronnej w miejscu projektowanego zjazdu, której demontaż zagroziłby bezpieczeństwu użytkowników ruchu drogowego; c) naruszenie art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r,. poz. 110), zwanej dalej p.r.d., poprzez błędną wykładnię, a przez to błędne zastosowanie niniejszego przepisu; 4) naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego nieruchomości skarżącej w terenie, w tym brak przeprowadzenia oględzin działki nr a i jej bezpośredniego sąsiedztwa oraz nierozpatrzenie materiału dowodowego w postaci zdjęć wniesionych do akt sprawy wraz z pismami skarżącej i pomimo wniosków dowodowych strony w tym przedmiocie; 5) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz odstępując od utrwalonej praktyki - art. 8 k.p.a., poprzez: a) pominięcie wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika strony w pismach z dnia 13 marca i 17 kwietnia 2020 r.; b) usytuowanie zjazdu indywidulanego dla każdej nieruchomości poza nieruchomością skarżącej, podczas gdy położenie projektowanego zjazdu nie odbiega od warunków innych funkcjonujących zjazdów przy nieruchomościach sąsiadujących, a także powstawanie nowych zjazdów publicznych dla oddanych w ostatnim czasie obiektów handlowych przy ul. [...]; 6) naruszenie zasady informowania strony i czynnego udziału strony w postępowaniu przed organami administracji publicznej, tj. art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe powiadomienie strony i jej pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz jednoczesnym zawieszeniu postępowania na czas epidemii COVID-19 jednocześnie wydając przez organ I instancji decyzję w trakcie epidemii i przed zniesieniem obostrzeń z nią związanych, którą zaskarżana decyzja utrzymuje w mocy; 7) naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego w wyniku czego organ: a) błędnie ustalił, jakoby działka skarżącej posiadała połączenie z drogą publiczną DW 1 poprzez jeden już istniejący zjazd położony od strony posesji nr [...]; b) błędnie ustalił, jakoby działka skarżącej posiadała połączenie z drogą publiczną DW 1 dla pojazdów ciężarowych, poprzez istniejący zjazd na działkę nr b (teren stacji paliw); c) błędnie ustalił, jakoby brak było przeciwwskazań do korzystania z obu ww. zjazdów, o czym świadczą przedstawione przez stronę zdjęcia w aktach sprawy; d) błędnie ustalił, że na wysokości planowanego zjazdu do działki nr a istnieje urządzone przejście dla pieszych z azylem; e) błędnie przyjął, iż usytuowanie zjazdu indywidualnego dla skarżącej oznaczałoby zwiększenie liczby i częstości zjazdów na drodze klasy G; f) błędne ustalenie jakoby strona posiadała zgodę na komunikowanie swojej działki od strony działki nr b, podczas gdy zgoda ta dotyczy tylko osobiście ojca strony na potrzeby jedynie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, bez tej zgody działalność ta nie mogłaby być prowadzona, gdyż nie byłoby dojazdu do budynku, w którym się znajduje, a także by zasadnym byłoby ustanowienie służebności przejazdu (co musiałoby mieć miejsce przez wjazd na stację paliw, do paczkomatu, magazynu [...] i punktów usługowych, a zatem przez teren stale zajęty). Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Ocenę legalności zaskarżonej decyzji przyjdzie rozpocząć od przypomnienia obowiązujących przepisów prawa w zakresie wydawania zezwolenia na lokalizację indywidualnego zjazdu z drogi publicznej. I tak, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę. Z kolei przepis art. 29 ust. 4 u.d.p. stanowi, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Z tego ostatnio powołanego przepisu wynika, że określona w nim uznaniowość przy wydawaniu decyzji odmownej jest zdeterminowana ograniczeniami wynikającymi z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepisy zawarte w tym rozporządzeniu oraz w ustawie o drogach publicznych nie pozostawiają wątpliwości, że decyzja organu w przedmiocie ustanowienia zjazdu musi uwzględniać normy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjęto, że w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy. Zatem naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20). W związku z powyższym przypomnieć też przyjdzie, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni. Z kolei zgodnie z § 77 rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Zdaniem składu orzekającego z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Oznacza to, że organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym albowiem ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki. Ponadto § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia jakkolwiek nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie prawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg, należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. Podobne stanowisko ukształtowało się i utrwaliło w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie stosowania i wykładni powołanych przepisów (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt 1682/17; z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn.. akt I OSK 2568/18 oraz powołane w nim dalsze orzeczenia). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że droga wojewódzka, z której planowany jest przedmiotowy zjazd, jest drogą klasy G. Zjazd ten znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie przejścia dla pieszych. Już same te okoliczności przemawiały za koniecznością wnikliwego pochylenia się przez organy nad kwestią bezpieczeństwa ruchu drogowego i jej oceną w aspekcie wyważenia konkurencyjnych interesów, co zresztą organy uczyniły. Wskazać też należy, że dojazd do działki nr a jest realizowany przez działkę nr b, zaś w toku postępowania ustalono, co również nie było kwestionowane, że ojciec skarżącej w [...] r. zawarł ustną umowę z poprzednim właścicielem nieruchomości na zapewnienie mu dojazdu do swojej posesji. Dokumentacja fotograficzna wskazuje na to, że istnieje brama wjazdowa pomiędzy działkami nr a i nr b. Fakt, iż dostęp do niej jest utrudniony ze względu na funkcjonowanie sklepu, nie może stanowić samodzielnej podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej bez rozważenia kwestii dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dodatkowo zauważyć należy, że pomiędzy budynkiem mieszkalnym skarżącej a budynkiem usługowym istnieje przestrzeń na zorganizowanie kolejnego wjazdu od strony działki nr b. Z faktu, że zagospodarowanie działki nr a utrudnia lub wręcz uniemożliwia przejazd do miejsca, które skarżąca uznaje za optymalne dla korzystania z pojazdu, nie może sam w sobie uzasadniać sytuowania zjazdu z drogi publicznej w taki sposób, że istniałoby poważne ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skoro zaś skarżąca, pomimo upływu wielu lat (od [...] r.) nie zdecydowała się na formalne uregulowanie możliwości zjazdu z posesji sąsiedniej, z której zresztą cały czas korzysta w oparciu o wspomnianą wcześniej ustną umowę, to tym samym nie może oczekiwać, że realizacja jej indywidualnego interesu będzie miała pierwszeństwo przed interesem publicznym, przybierającym na gruncie niniejszej sprawy postać bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na marginesie można jedynie dodać, że inny mógłby być punkt odniesienia przy wyważaniu tych konkurencyjnych względem siebie interesów, gdyby stan faktyczny wskazywał na całkowity brak możliwości dojazdu do działki skarżącej (czy to na podstawie rzeczonej umowy, czy też poprzez ewentualne ustanowienie służebności drogi koniecznej). Powyższe rozważania już same w sobie są wystarczające do stwierdzenia, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu mogącym powodować ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W szczególności organy odmawiając zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu nie dopuściły się naruszenia art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Nie doszło bowiem w ocenie Sądu do przekroczenia granic uznania administracyjnego po stronie organu. Należy podkreślić, że możliwość wydawania aktów uznaniowych jest jedną z metod działania organów administracji publicznej i polega na podejmowaniu rozstrzygnięć w sprawach, w których ustawodawca nie wiąże organu w zakresie orzekania, pozwalając na wybór jednego z kilku rozwiązań bez skrępowania konkretnymi przepisami prawa. Oznacza to, że decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu (wjazdu) z drogi, a także obowiązujące przepisy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy sprostały tym postulatom. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać przyjdzie, że również i one nie mogły doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez potraktowanie skarżącej odmiennie od wszystkich pozostałych właścicieli nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącej, dla których zlokalizowano zjazdy indywidualne bezpośrednio z drogi DW 1. Każdy przypadek udzielenia zgody na zjazd indywidualny jest bowiem rozpatrywany odrębnie. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że wszyscy właściciele nieruchomości leżącej przy tej samej drodze znajdują się w takiej samej sytuacji. Prawo do lokalizacji zjazdów kształtowało się na przestrzeni lat, w zależności od aktualnego na dzień jego ukształtowania stanu faktycznego i prawnego. Nie jest nierównym taktowaniem sytuacja, w której organ nie wydaje nowych zgód na lokalizację zjazdów, bowiem warunki bezpieczeństwa za tym aktualnie nie przemawiają. Co do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 u.d.p. (w zw. z art. 6 k.p.a.) przypomnieć należy, że zgodnie z jego treścią zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis ten, pomimo że został powołany przez organ, nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania, a jego powołanie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Punkt 1 tego przepisu stanowi bowiem, że zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Tymczasem zjazd z drogi należy do obiektów bądź urządzeń związanych z ruchem drogowym. W sprawie nie znajdował też zastosowania przepis art. 26 ust. 3 pkt 3 p.r.d. Przepis ten określa obowiązki kierującego pojazdem wobec pieszych, a jego naruszenie podlega sankcjom karnym w stosunku do sprawcy wykroczenia. Jego treść pozostaje indyferentna w postępowaniu, którego przedmiotem jest zezwolenie na lokalizację zjazdu. Jeżeli chodzi o kwestię częstotliwości korzystania ze zjazdu, to argumentacja skargi wskazująca, że z planowanego zjazdu będzie korzystać tylko właściciel nieruchomości i tylko dwa razy dziennie, w świetle powyższych argumentów nie może być uznana za zasadną. Jak już bowiem wskazano zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi kryterium zasadnicze przy wydawaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej, a częstotliwość korzystania z takiego zjazdu pozostaje bez wpływu na ocenę organu w tej kwestii. Co do braku możliwości innego zagospodarowania działki skarżącej, to okoliczność ta również pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. To właściciel winien poczynić starania w zakresie zagospodarowania nieruchomości w sposób zapewniający prawidłową komunikację, a nie "wymuszać" powstanie zjazdu tam, gdzie byłoby najwygodniej. Z faktu, że teren jest pochyły, co utrudnia manewrowanie pojazdem, nie można wywodzić "publicznego prawa podmiotowego" do zapewnienia zjazdu z drogi publicznej. Nie sposób też zaakceptować twierdzenia, jakoby realizacja planowanego zjazdu miałaby zmniejszyć ilość zjazdów z drogi klasy G. Oba wspomniane w skardze zjazdy są bowiem usytuowane na działce nr b, więc ich likwidacja w żaden sposób nie wpłynie na ilość zjazdów z drogi wojewódzkiej - przeciwnie, w ten sposób powstałby na niej kolejny zjazd - bezpośrednio na posesję skarżącej. Na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi, organy w sposób czytelny wskazały, jakie niebezpieczeństwo związane jest z umiejscowieniem zjazdu w oczekiwanym przez skarżącą miejscu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna zawierająca zdjęcia lotnicze, a ponadto powszechnie dostępne informacje w portalu internetowym "geoportal", potwierdzają konkluzje organów w zakresie oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku realizacji projektowanego zjazdu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - na wniosek organu przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącą. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl