II SA/Gl 1251/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [A] sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosków strony skarżącej zawieszenie postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: 1. odmówić zawieszenia postępowania; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej w J. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W skardze obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożony wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję organu pierwszej instancji, umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej w J., oraz przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podnosiła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdyby w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wydał nakaz rozbiórki dotyczący przedmiotowej inwestycji, a strona skarżąca musiała się do niego zastosować. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania określonego aktu przez sąd może dotyczyć nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, polegające na działaniu, zaniechaniu lub znoszeniu zachowań innych podmiotów. W praktyce problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego określone obowiązki. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (vide: T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz s. 295-296 Warszawa 2005, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt I OZ 371/2005, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2006 r. sygn. akt II FZ 410/2006, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt II FSK 250/2005 Lexpolonica). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż objęta wnioskiem strony decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie rodzi jakiegokolwiek uprawnienia po stronie skarżącej i nie nadaje się do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Nie można bowiem na podstawie tego aktu żądać wykonania określonych robót, bądź podejmować konkretnych czynności egzekucyjnych, gdyż decyzja ta nie ustala żadnego zobowiązania stron na rzecz organów administracyjnych. Brak znamion wykonalności nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jego wykonalności w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również podnoszona przez stronę skarżącą możliwość wydania przez organ pierwszej instancji, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, nakazu rozbiórki dotyczącego przedmiotowej inwestycji, do którego strona skarżąca musiałaby się zastosować. Wskazać bowiem należy, że powyższa możliwość, na obecnym etapie postępowania jest jedynie hipotetyczna. Ponadto w sytuacji, gdyby organ pierwszej instancji rzeczywiście wydał decyzję tej treści, to strona skarżąca będzie mogła złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, również wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wpłynął do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 18 października 2010 r. i to tę datę, w świetle art. 61 § 3 kpa należy uznać za dzień wszczęcia postępowania administracyjnego, natomiast skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 14 października 2010 r. Zatem wszczęcie postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji nastąpiło już po złożeniu skargi, stąd też powoływany przez skarżących art. 56 p.p.s.a. nie znajduje w sprawie zastosowania.