II SA/Gl 1251/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę. T. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka"), w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej w skrócie: "u.g.n."), zwróciła się w dniu 29 listopada 2019 r. do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w S., gminie R., objętej księgą wieczystą nr [...], oznaczonej jako działki nr 1 (w pasie o pow. 0,0687 ha) i działki nr 2 (w pasie o pow. 0,0281 ha), stanowiącej własność S. S. (dalej w skrócie: "skarżący"), także nadanie temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku opisano zakres planowanych prac, polegający na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. (linia jednotorowa), zaznaczając, że przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n., jak też ma poprawić bezpieczeństwo energetyczne, zwiększyć niezawodność oraz efektywność funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu przesyłowego, poprzez między innymi niwelację zagrożenia dostaw energii w skutek awarii, czy też katastrof energetycznych, w tym wielu instytucji pożytku publicznego oraz zakładów przemysłowych, jak też dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Zdaniem Spółki, planowane przedsięwzięcie jest zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości objętej wnioskiem, przyjętym uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia 29 września 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębów geodezyjnych S., S. i P. na terenie gminy R. (etap 1, oznaczonym dalej w skrócie jako: "mpzp"). W tym samym wniosku Spółka domagała się również wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanej powyżej nieruchomości, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetyczne WN 110 KV relacji S. (linia jednotorowa), tj. podwieszenie napowietrznych przewodów na działce nr 1 i 2 wraz z ustanowieniem pasów technologicznych oraz posadowieniem jednego stanowiska słupowego na działce nr 2. Decyzją z dnia 25 maja 2021 r., nr [...], Starosta [...] odmówił udzielenia Spółce zgody na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości stanowiącej własność skarżącego położonej w S., gminie R., składającej się z działek nr 1 i 2, objętej księgą wieczystą nr [...]. Wskazał, że w jego ocenie nie wykazano, aby w sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), do którego odsyła art. 124 ust. 1a u.g.n., ani też, nie zaistniała uzasadniona ważnym interesem gospodarczym konieczność niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Odnotowane awarie linii, z których ostatnia miała miejsce 6 lat temu, były spowodowane naturalnym działaniem sił przyrody (poza jedną zawinioną działaniem człowieka), a korozja słupów opisana w dokumentacji technicznej linii jest zjawiskiem wprawdzie niepożądanym, lecz powszechnym w konstrukcjach metalowych poddanych oddziaływaniu warunków atmosferycznych i samo stwierdzenie jej obecności nie przesądza o konieczności wykonania pilnego remontu. O tym, czy istnienie korozji na konkretnym słupie energetycznym może wywołać awarię lub katastrofę w przeciągu najbliższych dni lub miesięcy mogłaby przesądzić jedynie opinia biegłego, której Spółka nie przedłożyła. Natomiast Starosta [...] odstąpił od przeprowadzenia takiego dowodu z uwagi na ogromny nakład pracy, czasu i środków finansowych. Ponadto, przegląd linii energetycznej, na którego wyniki powołała się Spółka, miał miejsce w styczniu 2018 r, natomiast wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z działek będących własnością skarżącego, przez które linia ta przebiega, złożono dopiero w miesiącu listopadzie 2020 r., zatem po znacznym upływie czasu (ponad 2,5 roku), co oznacza, że linia nie znajduje się w złym stanie technicznym. Jednocześnie decyzją z dnia 17 maja 2021 r., nr [...], Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z części wyżej opisanej nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. (w tym także posadowienie na działce nr 2 jednego stanowiska słupowego), zgodnie z załącznikami graficznymi stanowiącymi integralną część tej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Spółkę Wojewoda Śląski decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r., nr NWXIV.7581.4.24.2021, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 9a w związku z art. 124 ust. 1a u.g.n., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 25 maja 2021 r. i zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, poprzez założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych w postaci napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. (pkt 1) oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2). W jej uzasadnieniu przytoczył treść art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiącą materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia i podniósł, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja planowana przez Spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., jak również jest zgodna z ustaleniami mpzp. Stwierdził, iż stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W analizowanej sytuacji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwił uchylenie w całości decyzji, od której Spółka wniosła odwołanie i orzeczenie co do istoty sprawy. Spółka, jako inwestor w sposób jasny, precyzyjny oraz przekonujący naświetliła motywy uzasadniające uzyskanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., co oznacza, że nie ma podstaw do kwestionowania przedstawionej we wniosku argumentacji, gdyż R., na terenie którego znajduje się szereg przedsiębiorstw o istotnymi znaczeniu z punktu widzenia gospodarki narodowej, zasilany jest dwoma liniami wysokiego napięcia, z których jedną stanowi linia S. Linia ta jest obiektem wybudowanym w latach czterdziestych ubiegłego wieku (zatem około 80 lat temu) i na skutek wieloletniej eksploatacji uległa osłabieniu. Sam fakt zwrócenia uwagi na zły stan techniczny konstrukcji słupów, spękane, zmurszałe i przegnite fundamenty w znacznej części oraz wyeksploatowanie przewodów roboczych, z których część nie zachowuje odpowiedniej odległości od ziemi lub obiektów krzyżowanych (por. karta obchodu linii z 1 stycznia 2018 r.) wskazuje na skalę niedomagań technicznych naprawy pojedynczych elementów oraz konieczność kompleksowej przebudowy całej linii. Podana w piśmie z 9 lutego 2021 r. przez Spółkę lista zdarzeń awaryjnych, do których doszło w latach 2002 - 2015 (między innymi złamanie 3 słupów), zły stan techniczny odkopanych fundamentów oraz konstrukcji wsporczych słupów ("mocno przerdzewiałe 70 letnie, powyginane konstrukcje słupów i przestrzelone kątowniki w czasie działań wojennych"), a także konieczność wymiany niejednorodnych przewodów roboczych (niemożliwych do usprawnienia bez wymiany stanowisk wsporczych), daje podstawę do zagrożenia przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, a tym samym wystąpieniem katastrofy (trudnych do przewidzenia szkód) z powodu długotrwałych przerw w dostawie energii elektrycznej. Twierdzenia te znalazły odzwierciedlenie w przedłożonych dokumentach, na podstawie których organ I instancji stwierdził, iż głównym problemem w przypadku istniejącej linii jest korozja, która w stopniu określonym jako "duży" dotknęła kątowników 65 ze 103 słupów oraz węzłów konstrukcji w 56 słupach. Analiza danych w tym zakresie potwierdziła liczne (20) przypadki deformacji konstrukcyjnych słupów. Zdaniem Wojewody Śląskiego, trafnie zauważono, że korozja jest zjawiskiem naturalnym, występującym w każdej metalowej konstrukcji poddanej działaniu warunków atmosferycznych. Niewątpliwie jest również czynnikiem działającym (w większości przypadków) powoli i niepowodującym natychmiastowych oraz bezpośrednich zniszczeń. Jednakże w badanej sprawie linia energetyczna, która ma być zastąpiona nową, istnieje kilkadziesiąt lat i stopień zużycia dużej jej części jest znaczny. To oznacza, że oddziałujące na tę linię zjawiska atmosferyczne (silny wiatr, grad, burze) w każdej chwili mogą spowodować zniszczenie jej osłabionych korozją elementów, a w konsekwencji katastrofę. Nie ma przy tym znaczenia, że od daty przeglądu linii energetycznej, na którego wyniki powołała się Spółka do złożenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem minęły ponad dwa lata. Inwestycja polegająca na wymianie linii energetycznej wysokiego napięcia na odcinku ponad 4 kilometrów (na obszarze R.) niewątpliwie wymaga czasochłonnych przygotowań. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 25 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2967/12, Wojewoda Śląski uznał, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego, wiąże się bowiem z wykonaniem na znacznym obszarze takiego zamierzenia dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Zatem w przypadku budowy sieci mającej zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze, występuje zarówno interes społeczny, jak i gospodarczy. Z tego powodu szybka realizacja inwestycji (której służy wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości) jest uzasadniona ważnym interesem gospodarczym oraz zabezpiecza gospodarstwo narodowe przed ciężkimi stratami spowodowanymi długotrwałą przerwą w dostawie prądu. Tym samym nieprzerwane dostawy energii elektrycznej - z punktu widzenia jej odbiorców oraz przedsiębiorstwa świadczącego tego rodzaju usługi - są niepodważalnie stanem wysoce pożądanym, świadczącym zarówno o zagwarantowaniu bezpieczeństwa energetycznego, jak i realizacji przez Spółkę powierzonych jej zadań. W skardze z dnia 17 września 2021 r., pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania, a także wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, to uwzględnienie go przez Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz zasądzenia kosztów postępowania, ewentualnie zawieszenia postępowania do czasu uregulowania stanu prawnego części terenu zajętego przez linię, w szczególności uzyskania decyzji o trwałym jego wyłączeniu z użytkowania rolniczego. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80, art. 108 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1a u.g.n., poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości i co za tym idzie nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy Spółka nie wykazała jakoby niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości było spowodowane ważnym interesem gospodarczym lub społecznym lub zagrożeniem życia i zdrowia oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, podczas gdy konieczne było ustalenie, czy planowana przebudowa miała swoje odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Do Sądu wpłynęło również pismo skarżącego z dnia 25 października 2021 r., poszerzające zarzuty skargi o brak ustanowienia służebności przesyłu i brak wypłaty należnego wynagrodzenia za posadowienie linii 110 kV, co doprowadziło do powstania szkody po stronie skarżącego. Spółka bezprawnie, od roku 2011 korzysta z terenu i ogranicza jego użytkowanie, co oznacza złą wolę i świadome kontynuowanie działań niezgodnych z prawem. Spółka, jako uczestnik postępowania w piśmie z dnia 24 listopada 2021 r. wniosła o oddalenie skargi w całości i zasądzanie od skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, Sąd orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 201 r. poz. 392, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 17 sierpnia 2021 r., uchylająca w całości decyzję organu I instancji z dnia 25 maja 2021 r. o odmowie udzielenia Spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w S., gminie R., objętej księgą wieczystą nr [...], oznaczonej jako działki nr 1 i 2, stanowiącej własność skarżącego, co do której to nieruchomości wydana została w dniu 17 maja 2021 r. decyzja Starosty [...] o ograniczeniu sposobu z niej korzystania, poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. (w tym także jednego stanowiska słupowego). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z przywołanej treści art. 124 ust. 1a u.g.n. wynikają następujące przesłanki warunkujące udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości: 1) wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, 2) realizacja inwestycji celu publicznego, 3) zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 108 k.p.a., tj.: a) konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, b) konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, c) interes społeczny, d) wyjątkowo ważny interes strony, 4) wystąpienie ważnego interesu gospodarczego. Nie ulega wątpliwości, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone wymienioną już wcześniej i opisaną decyzją Starosty [...] z dnia 17 maja 2021 r. o ograniczeniu sposobu z niej korzystania, poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, jednotorowej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji S. (w tym także jednego stanowiska słupowego). Bezspornym jest charakter wskazanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., który zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń do katalogu celów publicznych. Powyższe potwierdza spełnienie dwóch pierwszych warunków uzasadniających wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Podniesiony w skardze zarzut braku przesłanek do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzasadniony. Z art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie tego rygoru nie jest zatem pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek, ale jest nakazane przywołanym przepisem prawa. Na gruncie powołanych powyżej przepisów prawa materialnego mamy zatem do czynienia z dwiema decyzjami: pierwotną, tj. zobowiązującą właściciela lub użytkownika wieczystego do znoszenia istnienia na nieruchomości określonego rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej, które są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego oraz kolejną, czyli pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której obligatoryjnie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym, w przypadku gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, istnieje także podstawa prawna do stosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. i taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Nadto, planowana przebudowa urządzenia przesyłowego mieści się w katalogu inwestycji, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. i ma charakter celu publicznego (stosownie do treści art. 6 pkt 2 u.g.n.), oraz ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodnie z mpzp. W odniesieniu natomiast do pozostałych przesłanek, w ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo przyjął, że istniejąca infrastruktura energetyczna jest przeciążona i wyeksploatowana w takim stopniu, że ogranicza możliwość stałego zasilania odbiorców. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za przekonywującą argumentację, że planowana inwestycja domyka tzw. pierścień energetyczny, który umożliwi zasilanie różnych odbiorców, oraz w przypadku wystąpienia awarii na którymkolwiek odcinku, zapewni nieprzerwaną dostawę energii elektrycznej, stąd też wybudowanie planowanej linii usunie ryzyko przerw w dostawie energii w razie wystąpienia awarii, a tym samym zmniejszy zagrożenie wystąpienie szkód z tego tytułu. W świetle powyższego organy II instancji prawidłowo uznał, że cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego w tym rejonie oraz zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców, wzrost bezpieczeństwa dostaw oraz polepszenie warunków rozwoju gospodarczego. Nie ma także racji skarżący, że doszło do naruszania wymienionych w skardze przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z tej przyczyny, iż przepisy te nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że kwestia badania między innymi zgodności z planem miejscowym (bądź w przypadku braku planu z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) następuje w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji administracyjnej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie zgody na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego wyjaśnić należy, że w toku postępowania administracyjnego ustalono stan faktyczny sprawy i okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, których ocena dokonana przez organ II instancji przemawiała za wydaniem decyzji uchylającej rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i zezwalającej Spółce na natychmiastowe zajęcie części nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej, w zakresie wskazanym w decyzji Starosty [...] z dnia 17 maja 2021 r. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. Jeżeli organ II instancji kwestionuje jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji i nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym oraz z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, to powinien wydać orzeczenie reformatoryjne - rozstrzygające, co do istoty sprawy w rozumieniu dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II OSK 572/16; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1088/17). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II OSK 572/16 jeżeli organ II instancji kwestionuje jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji i nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym i z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, to powinien wydać orzeczenie reformatoryjne - rozstrzygające co do istoty spawy w rozumieniu art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak też WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt II SA//Rz 65/19). W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło zatem w zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan sprawy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną, o czym orzeczono w sentencji. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.