II SA/Gl 1251/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr SKO.PS/41.5/683/2025/12843 w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 18 sierpnia 2025 r., nr SKO.PS/41.5/683/2025/12843, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 23 lipca 2025 r., nr [...], umieszczającą H.K., będącą jedyną stroną postępowania administracyjnego, w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B. na pobyt stały. Pismem z dnia 1 września 2025 r. [...] Stowarzyszenie [...] w B. (dalej: "strona skarżąca") złożyło skargę na powyższą decyzję wskazując, że wspiera H.K. w codziennym funkcjonowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017 r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1532/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 378/21, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Natomiast z treści wniesionej skargi nie wynika, aby strona skarżąca posiadała prawem chroniony interes w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, uprawniający do wniesienia skargi w imieniu własnym, znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. umieszczającą H.K. w domu pomocy społecznej, która była jedynym jej adresatem. Nawet jeśli strona skarżąca wspomaga ją w codziennym funkcjonowaniu, to jednak nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji adresowanej do H.K., a co najwyżej interes faktyczny w rozpoznawanej sprawie, który jednak nie daje ochrony sądowej. Stąd też brak legitymacji skargowej jest oczywisty, tj., nie wymaga badania meritum sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.