II SA/Gl 1255/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 28/15 p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 28/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. H. na Gminę S. z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi, a mianowicie niewskazania przedmiotu skargi. Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 25 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Na podstawie zarządzenia z dnia 4 stycznia 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania przez dokładne wskazanie podstawy wznowienia, podanie okoliczność stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz wskazanie, czy wnosi o uchylenie czy też zmianę zaskarżonego orzeczenia. Dla dokonania powyższych czynność wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 25 stycznia 2016 r. oświadczyła, że wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 28/15 został uzyskany za pomocą przestępstwa. Dalej wskazała, że wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia, gdyż wyczerpuje znamiona art. 271 § 3 k.k. oraz o zasądzenie odszkodowania oraz zadośćuczynienia za dopuszczenie się przez sędziego czynów niedozwolonych. Z kolei w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w powołanej ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy. Zachowanie ustawowych terminów z art. 277 i art. 278 P.p.s.a. warunkuje dopuszczalność oceny ustawowych przesłanek wznowienia (określonych w art. 271 – 273 P.p.s.a.). Konieczna jest zatem w pierwszej kolejności ocena, czy skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została wniesiona z zachowaniem ustawowych terminów. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). Niezbędnym elementem skargi o wznowienie postępowania jest żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Treść tego żądania będzie zależała od przyjętej podstawy wznowienia. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, iż warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia, jak również jej uzasadnienie. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej wymogów powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie zdaniem Sądu brak było wskazania w skardze o wznowienie postępowania sądowego ustawowej podstawy jej wniesienia oraz okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Brak było również wyjaśnień skarżącej co do zachowania terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Wezwanie sądowe do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, w powołanym wyżej zakresie, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 stycznia 2016 r. wraz z pouczeniem o skutkach prawnych niedokonania tego wezwania. W wyznaczonym terminie nie udzielono żądanej odpowiedzi, a tym samym nie uzupełniono braków formalnych skargi. Reasumując Sąd uznał, że termin zakreślony do uzupełnienia wskazanych braków formalnych pisma upłynął bezskutecznie, co oznacza, że przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 280 § 1 w związku z art. 277 i art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.