II SA/Gl 126/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. W dniu 9 października 2018 r. Powiatowy InspektorNadzoru Budowlanego w C. przeprowadził czynności kontrolne na działce nr 1, obręb 57, położonej przy ul. [...] w C., której właścicielem jest R. K. (nazywany dalej skarżącym). W trakcie oględzin stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości realizowany jest budynek gospodarczy o wymiarach ok. 3,50 m x 4,15 m i wysokości ok. 2,25 m. Budynek przylega bezpośrednio do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej samej parceli, jednakże jest od niego oddylatowany na całej wysokości. Od strony zachodniej, przedmiotowy budynek gospodarczy zlokalizowany jest przy granicy z działką sąsiednią nr 2, tj. w odległości ok. 50-60 cm (odległość zmienna na długości obiektu). Budynek gospodarczy wykonany został w całości w konstrukcji żelbetowej z miejscowymi przemurowaniaml z pustaków. Przedmiotowy obiekt został wkomponowany w teren w taki sposób, że od strony północnej, w poziomie terenu, znajduje się poziom stropodachu budynku, stanowiący jednocześnie miejsce postojowe dla samochodu, natomiast od strony południowej z poziomu terenu następuje wejście do wewnątrz obiektu przez bramę wejściową. Stan zaawansowania budowy - stan surowy otwarty. Jak wynika z oświadczenia właściciela nieruchomości, nie dokonywał on zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego budynku organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Uwzględniając przedstawione okoliczności stanu faktycznego i prawnego, organ stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy ok.14,53 m2 podlegają obowiązkowi zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej - w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2) ustawy budowlanej. W konsekwencji postanowieniem [...] z dnia [...] PINB w C. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegające na budowie budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 1 obręb 57, położonej przy ul. [...] w C. oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 15 stycznia 2019 r. dokumentów określonych w treści art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Na skutek zażalenia właściciela sąsiedniej nieruchomości C. M. sprawę rozpatrywał Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który zaskarżonym postanowieniem uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z akt administracyjnych w 2018 roku obecnie skarżący rozpoczął budowę budynku gospodarczego o wymiarach wynoszących ok. 3,15 m x 4,15 m i wysokości ok. 2,25 m. Wykonany w całości w konstrukcji żelbetowej z miejscowym przemurowaniem z pustaków, zlokalizowany przy granicy z działką sąsiednią nr2, w odległości ok. 0,5 - 0,6 m.. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB w C., iż przedmiotowy obiekt jest budynkiem gospodarczym, którego budowa winna zostać poprzedzona dokonaniem odpowiedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Brak zaś zgłoszenia wymagał zastosowania procedury określonej w art. 49b ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 49b ust. 1 ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zgodnie zaś z ust. 2 powołanego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy budynek narusza jednak przepisy o charakterze techniczno-budowlanym w szczególności przepis § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r., nr 75 poz. 690 z póżn. zm.) zgodnie z którym dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, jak wynika z akt sprawy sporny budynek o wymiarach wynoszących ok. 3,15 m x 4,15 m i wysokości ok. 2,25 m jest posadowiony w odległości około 0,5 m - 0,6 m od granicy z działką nr2. W § 12 ww. rozporządzenia, który to przepis w żadnym wypadku nie dopuszcza sytuowania obiektu w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszącej mniej niż 1,5 m, o ile obiekt nie jest usytuowany w granicy. Przepisy techniczno-budowlane nie przewidują bowiem żadnych odległości pośrednich 0 - 1,5 m, w której usytuowany jest sporny budynek. Stanowi więc to naruszenie przepisów o charakterze techniczno-budowlanym i to takie naruszenie, którego nie da się usunąć bez przesunięcia, dokonania rozbiórki tak powstałego budynku i posadowienia go w innym miejscu. Zażalenie na to postanowienie złożył obecnie skarżący. Nie sformułował w nim konkretnych zarzutów. Wskazał, że budynek, którego dotyczy postępowanie stanowi przedłużenie podjazdu do budynku z ulicy. Jest to utwardzenie drogi dojazdowej do budynku. Różnica poziomu od drogi spowodowała że można było wygospodarować małe pomieszczenie na narzędzia o wymiarach ok. 3,15 m x 4,15 m i wysokości 2,25 m, z dylatacją od budynku. Wniósł o odstępstwo od obowiązujących przepisów. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Na początku należy stwierdzić, iż skarżący nie sformułował w swej skardze żadnych zarzutów. Przyznał jednak, iż przedmiotem postępowania jest "małe pomieszczenie na narzędzia o wymiarach ok. 3,15 m x 4,15 m i wysokości 2,25 m, z dylatacją od budynku". Biorąc pod uwagę treść art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) należy uznać, że wzniesienie takiego budynku wymagało zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Bezsporne jest również to, że inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał. Zasadne było zatem wdrożenie trybu przewidzianego w art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. W sytuacji spełnienia wymagań przewidzianych prawem możliwa jest legalizacji samowoli budowlanej. Dotyczy to zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nienaruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W rozstrzyganej sprawie organ I instancji uznał, że legalizacja samowoli jest możliwa. Dlatego wydał, na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowienie, w którym zobowiązał inwestora do przedłożenia: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczności powyższe zakwestionował jednak Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. W jego ocenie budynek jest zlokalizowany zbyt blisko granicy z nieruchomością sąsiednią Jak wskazał, § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza sytuowanie budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, jak wynika z akt sprawy sporny budynek o wymiarach wynoszących ok. 3,15 m x 4,15 m i wysokości ok. 2,25 m jest posadowiony w odległości około 0,5 m - 0,6 m od granicy z działką nr 2 W § 12 ww. rozporządzenia, który to przepis w żadnym wypadku nie dopuszcza sytuowania obiektu w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszącej mniej niż 1,5 m, o ile obiekt nie jest usytuowany w granicy. Przepisy techniczno-budowlane nie przewidują bowiem żadnych odległości pośrednich 0 - 1,5 m, w której usytuowany jest sporny budynek. Jest to zatem naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. Przedstawiona przez organ odwoławczy argumentacja jest spójna i logiczna. Jednocześnie należy przyjąć, ze nie mógł wydać orzeczenia o charakterze reformatoryjnym, gdyż naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.