II SA/Gl 1260/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg H. B., M. B., U. B.- K. i R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B.G. pozwolenia na budowę obejmujące zmianę konstrukcji dachu płaskiego na dwuspadowy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. B., M. B., U. B.-K. i R. K., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...], a więc decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie rodziło nieodwracalne skutki i uczyni bezprzedmiotowym postępowanie kasacyjne w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], a więc organu I instancji. Decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd też jej wykonanie winno było nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego. Zatem przedmiotem orzeczenia Sądu w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., należało uczynić decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II Instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu wskazać należy, iż niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącym mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, jednakże nie po stronie skarżących, lecz inwestora. To inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08 – niepubl.). Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia