II SA/Gl 1265/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2020 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie prawa jazdy oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z [...] nr [...] wydaną na podstawie art, 103 ust. 1 pkt, 1 lit. a ustawy z 5 stycznia 20111 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341) oraz art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego cofnął L. J. (dalej strona lub skarżący) uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wpłynęły do niego pisma pochodzące od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S.stwierdzające bezterminowe istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E prawa jazdy oraz stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E prawa jazdy z terminem następnego badania wyznaczonym na 14 luty 2020 r. W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił podejmowane w sprawie czynności i podkreślił, że 30 maja 2019 r. wpłynęło do niego ostateczne orzeczenie lekarskie z badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi w wyznaczonych kategoriach prawa jazdy, a następny termin badania wyznaczono na 24 kwietnia 2020 r. oraz stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi w wymienionych kategoriach prawa jazdy z wyznaczeniem kolejnego terminu badania na 24 kwietnia 2021 r. Po przedstawieniu powyższych informacji organ pierwszej instancji stwierdził, że w tego typu przypadku zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, ponieważ taki obowiązek spoczywa na nim z mocy przepisów prawa. W konsekwencji wypełnione zostały przesłanki uzasadniające podjęcie wskazanego rozstrzygnięcia. W końcowej części uzasadnienia organ stwierdził, że z uwagi na konieczność ochrony zdrowia i życia ludzi nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji, jak również zarzuciła jej naruszenie art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy zagrożenie zdrowia i życia ludzi nie występuje. Dodatkowo wskazanej decyzji zarzucił naruszenie postanowień art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że istnieją przeciwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów mechanicznych, podczas gdy w stosownych orzeczeniach wskazywano, że jest osobą zdrową i zdolną do prowadzenia pojazdów. Nadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu braku sprawności psychicznej i fizycznej, skutkującej brakiem odpowiedniego stanu zdrowia uniemożliwiającego zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obok przedstawionych zarzutów wystąpił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniu, a w szczególności o przesłuchanie E. N. oraz dopuszczenie do akt dowodu z opinii zespołu biegłych składającego się ze wskazanych specjalistów medycyny. W uzasadnieniu odwołania odwołujący przedstawił przebieg prowadzonego postępowania jak również argumentację przemawiającą za uwzględnieniem zgłoszonych żądań w zakresie uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie stwierdzono, że kwestionowany art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowi podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zaakcentowano, że we wskazanym zakresie wydawana jest decyzja związana, a w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przywołana przesłanka cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii wymienionych w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu z uwagi na treść przywoływanych przepisów okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że z uwagi na podjęte rozstrzygnięcie kwestia rygoru natychmiastowej wykonalności kwestionowanej decyzji stała się bezprzedmiotowa. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 75 § 1 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozostawienie nierozpoznanych wniosków dowodowych strony, jak również nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie strony w charakterze świadka, art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 8 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, nieobiektywny, fragmentaryczny i w konsekwencji niewyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy; art. 136 w związku z art. 89 § 1 i § 2 przywoływanego Kodeksu poprzez brak rozpoznania wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej mimo zgłoszonego przez stronę wniosku, art. 86 przywoływanego aktu poprzez nieprzesłuchanie strony pomimo jej żądania, art. 108 wskazanego aktu poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy z akt sprawy nie wynika występowanie ryzyka zagrożenia zdrowia i życia ludzkiego. Zarzucono także naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy w ten sposób, że wyniki badań przeprowadzonych przez uprawnionego specjalistę psychologa, na podstawie których wydano orzeczenie lekarskie o przeciwskazaniach do prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych sprzeczne jest z wnioskami opinii, w których to stwierdzano, że skarżący jest fizycznie osobą zdrową zdolną do prowadzenia pojazdów. Dodatkowo zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu braku sprawności psychicznej i fizycznej, skutkującej brakiem odpowiedniego stanu zdrowia uniemożliwiającego zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podczas gdy z treści badań przeprowadzonych w Ośrodkach Medycyny Pracy wynika, że nie istnieją w stosunku do skarżącego przeciwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Skarżący wystąpił w swojej skardze o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze, a to przesłuchania E. N. oraz dopuszczenie dowodu z opinii zespołu biegłych składającego się z neurologa, psychiatry i psychologa. W motywach skargi skarżący przedstawił przebieg prowadzonego postępowania administracyjnego ze szczególnym uwzględnieniem badań przeprowadzanych w specjalistycznych placówkach medycznych. Nadto skarżący odniósł się do działań organu odwoławczego, który nie uwzględnił jego wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że stosownie do postanowień art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że w tym przypadku organ administracji publicznej wydaje decyzję w warunkach związania, a zatem wystąpienie przesłanki uzasadniającej cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nakłada na ten organ obowiązek wydania takiej decyzji. Oznacza to, że w tego typu sytuacjach wszystkie inne okoliczności schodzą na drugi plan i ich znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia ma niewielkie znaczenie. W aktach administracyjnych zalegają dwa orzeczenia lekarskie z [...] wystawione przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł., w których zamieszczono analogiczne stwierdzenia, a mianowicie istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy odpowiedniej kategorii. Treść tych orzeczeń wyczerpuje przesłankę cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami określoną wyżej przywołanym przepisem. W takim stanie faktycznym organy administracji publicznej obowiązane były do podjęcia decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W zakresie ustalenia stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie jak również w zakresie wykładni przepisu mającego zastosowanie w niej organy wypowiadające się nie dopuściły się naruszenia obowiązujących unormowań prawnych, a tym samym brakło podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. W skardze do tutejszego Sądu podniesiono szereg zarzutów wobec decyzji poddanych kontroli. Zarzuty te ogniskują się wokół naruszenia przepisów o charakterze proceduralnym, albowiem w skardze podniesiono naruszenie art. 75 w związku z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozostawienie nierozpoznanych wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu. Z tak sformułowanym zarzutem nie można się zgodzić, ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Zaznaczyć należy, że odniesienie to jest jednozdaniowe, jednakże w zdaniu tym wskazano motywy, które spowodowały brak odniesienia się do zarzutów i wniosków sformułowanych w odwołaniu. W uzasadnieniu tym organ odwoławczy wpierw wskazał na związany charakter wydanej przez siebie decyzji i wskazał, że wystąpienie przesłanki przewidzianej przywołanym powyżej przepisem art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, wyłącza konieczność rozpatrywania innych okoliczności sprawy. Tym samym w kontrolowanej sprawie organ administracji publicznej nie był zobowiązany do szerszego odnoszenia się do tych okoliczności, które nie były związane z występowaniem powyższej przesłanki. Kolejny zarzut podniesiony przez skarżącego, a związany z wybiórczym i nieobiektywnym i fragmentarycznym przeprowadzeniem postępowania dowodowego nie może być uznany za trafny, ponieważ przedstawiona powyżej argumentacja wskazuje w sposób jednoznaczny na to, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a powyższe uwagi znajdują tu analogiczne uzasadnienie. Za bezzasadny należy uznać zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej, ponieważ w sprawie tej nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przeprowadzenie takiej czynności procesowej. W skardze do tutejszego Sądu skarżący wystąpił o przesłuchanie w charakterze świadka E. N. na okoliczność abstynencji skarżącego oraz o dopuszczenie dowodu z opinii zespołu biegłych na okoliczność stanu zdrowia skarżącego i możliwości prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych. Skład orzekający oddalił te wnioski dowodowe, ponieważ przed sądem administracyjnym nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe z wyjątkiem dopuszczenia dowodów z dokumentu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie przesłuchuje świadków jak również nie zleca przeprowadzania opinii przez zespoły biegłych. W przedstawionej sytuacji wnioski dowodowe skarżącego nie mogły zostać uwzględnione. Skoro zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. mr