II SA/Gl 1269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. w C. na uchwałę Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 5 maja 2014 r. nr IV/50/6/2014 w przedmiocie wykonania planu gospodarki odpadami 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Województwa Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 grudnia 2013r. obecnie skarżąca "A" Sp. z o.o. w C. złożyła wniosek o uwzględnienie zarządzanej przez nią instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych dla Regionu II w województwie śląskim. W dniu 5 maja 2014r. Sejmik Województwa Śląskiego podjął na podstawie art. 14 ust.1 pkt 8, art. 18 pkt 20, art. 89 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa w zw. z art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, uchwałę Nr IV/50/6/2014 w sprawie zmiany uchwały Nr IV/25/2/2012 Sejmiku Województwa Śląskiego w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego 2014, zmienionej uchwałą Nr IV/32/9/2013 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 25 marca 2013 r. W § 1 ust. 2 uchwały organ zmienił załącznik do uchwały Nr IV/25/2/2012 i nadał mu brzmienie zgodnie z uchwałą Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 11 marca 2011r. Nr 407/318/IV/2014. W załączniku do przyjętej przez Sejmik Województwa Śląskiego uchwały zarządzana przez skarżącą instalacja została wymieniona jako instalacja zastępcza do produkcji paliw alternatywnych. Pismem z dnia 23 czerwca 2014r. skarżąca wezwała Sejmik Województwa Śląskiego do usunięcia naruszenia, poprzez uchylenie ewentualnie zmianę uchwały z dnia 5 maja 2014r. i uwzględnienie w wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych instalacji należącej do skarżącej spółki. Następnie pismem z dnia 1 lipca 2014r. skarżąca cofnęła wezwanie do usunięcia naruszenia, powołując się przy tym na rozmowy prowadzone w tym zakresie z samorządem województwa śląskiego. Kolejnym pismem z dnia 4 sierpnia 2014r. skarżąca ponownie wezwała Sejmik Województwa Śląskiego do usunięcia naruszenia. W dniu 22 sierpnia 2014r. "A" Sp. z o.o. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 5 maja 2014r. nr IV/50/6/2014, zarzucając zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zakład gospodarowania odpadami należący do skarżącej nie spełnia wymogów ustanowionych dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów, - art. 143 w zw. z art. 204 oraz art. 207 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stosowana przez skarżącą technologia rękawów/tuneli foliowych nie spełnia wymagań najlepszej dostępnej techniki lub technologii, - art. 32 ust.1 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że instalacja skarżącej nie spełnia wymagań instalacji regionalnej, podczas gdy w innych województwach instalacje wykorzystujące taką samą technologię posiadają status instalacji regionalnych. Na tej podstawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że pomimo, iż wybudowana przez nią instalacja spełniła wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa nie została wpisana jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów. Stosowana przez spółkę technologia oparta na rękawach foliowych spełnia wszystkie zalecenia odnoszące się do biologicznego przetwarzania odpadów określonych w BAT 69, na potwierdzenie czego powołuje treść opinii specjalistycznych. Jak twierdzi spełnienie tych wymogów potwierdził Marszałek Województwa Śląskiego wydając decyzję o zmianie pozwolenia zintegrowanego w związku z rozbudową instalacji o część biologiczną opartą na technologii rękawów foliowych. Tym samym skoro instalacja należąca do skarżącej spełnia wszystkie wymagania stawiane instalacjom regionalnym powinna zostać uwzględniona w przyjętej uchwale jako regionalna instalacja. Nadto skarżąca wskazała, że raport przygotowany na zlecenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska mający na celu ankietyzację istniejących w Polsce instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, nie może stanowić podstawy do podejmowania decyzji przez organy administracji publicznej. Niezależnie od tego skarżąca podniosła również, że działanie organów polegające na pominięciu należącej do niej instalacji w wykazie regionalnych instalacji narusza zaufanie obywateli do państwa oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Śląskiego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie trybu właściwego do zaskarżenia uchwały oraz braku interesu prawnego po stronie skarżącej. Zdaniem organu interes prawny skarżącej nie został naruszony, ponieważ uprawnienie do uzyskania statusu RIPOK dla skarżącej jest zagwarantowane w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, gdzie wskazano instalację skarżącej jako instalację planowaną. Nadto w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca nie podnosiła zarzutów zawartych w treści skargi. Z ostrożności procesowej organ wniósł również o oddalenie skargi wskazując, że wstrzymanie prac nad przyjęciem uchwały obejmującej instalację skarżącej podyktowane było istnieniem wątpliwości co do spełniania przez tę instalację wymogów stawianych RIPOK oraz koniecznością uzyskania interpretacji Rozporządzenia Ministerstwa Środowiska z dnia 11 września 2012r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Odnosząc się do uzasadnienia skargi organ zwrócił uwagę, że Marszałek Województwa Śląskiego wydając decyzję o zmianie pozwolenia zintegrowanego nie dysponował pismami zastępcy Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 stycznia 2014r. oraz Departamentu Prawnego Ministerstwa Środowiska z dnia 11 marca 2014r. z treści których wynika, że proces biologicznego przetwarzania odpadów w warunkach tlenowych nie może być prowadzony bez przerzucania odpadów. Nadto w każdym województwie obowiązuje inny plan zagospodarowania odpadów, dlatego nie można powoływać się na podobne instalacje funkcjonujące jako RIPOK na terenie innych województw. W piśmie z dnia 27 stycznia 2015r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę skarżąca wskazała, że poprzedziła skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia w którym ekstensywnie wymieniła stwierdzone jej zdaniem naruszenia prawa, a swój interes prawny wywodzi z faktu pominięcia instalacji skarżącej w zaskarżonej uchwale jako RIPOK. Jednocześnie podniosła, że organ podejmując zaskarżoną uchwałę nie kieruje się uznaniem administracyjnym bowiem jest związany treścią art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, który nakłada obowiązek zmiany uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w przypadku zakończenia budowy instalacji regionalnej. Nadto przepisy nie przewidują wstrzymania podjęcia uchwały w tym zakresie, jak również uzgadniania z Ministrem Środowiska. Natomiast raport na który powołuje się organ nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych. Skarżąca podniosła również, że powołane w odpowiedzi na skargę Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002r. w sprawie rodzaju instalacji mogących powodować znaczące zanieczyszczenie (...) już nie obowiązywało i zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. i w oparciu o przepisy tego rozporządzenia Marszałek Województwa Śląskiego wydał decyzję w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego w dniu 26 listopada 2014r. W toku postepowania sądowego pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w treści skargi oraz pisma procesowego z dnia 27 stycznia 2015r., dodatkowo argumentując, że organ wstrzymując się od objęcia uchwałą instalacji należącej do skarżącej nie wskazał podstawy prawnej takiego działania. Natomiast podstawą sądowej kontroli zaskarżonej uchwały jest art. 90 ust.1 ustawy o samorządzie województwa. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w treści odpowiedzi na skargę, jednocześnie stwierdzając, że przedstawiony przez skarżącą wykaz uchwał podjętych przez inne sejmiki wojewódzkie nie może świadczyć o naruszeniu zasady równości, bowiem każda instalacja musi być oceniana indywidualnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że poza sporem pozostaje fakt, iż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej i jako akt prawa miejscowego – o czym wprost stanowi art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach ( Dz. U. z 2013r. poz. 21 z późn. zm. ) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały- podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 596 z późn. zm. ) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania, jak i wówczas, gdy nie zajął w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia prawa żadnego stanowiska. Skuteczność natomiast wniesienia skargi do sądu zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa wywołanego przepisem prawa miejscowego lub czynnością prawną albo faktyczną podjętych w sprawie z zakresu administracji publicznej. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, wobec wezwania Sejmiku Województwa Śląskiego do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 4 sierpnia 2014r. doręczonym organowi w tym samym dniu, skarga na uchwałę została wniesiona we właściwym trybie. W dalszej kolejności należało zbadać, czy strona posiada legitymację skargową do wniesienia skargi w trybie wskazanego przepisu oraz czy nastąpiło obiektywne naruszenie prawa zaskarżoną uchwałą. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Z treści art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa wynika, iż skargę w trybie tych przepisów może wnieść skutecznie tylko ta osoba, która wykaże się naruszeniem własnego interesu prawnego lub uprawnienia wskutek uchwalonych przepisów prawa miejscowego lub podjętych czynności prawnych i faktycznych z zakresu administracji publicznej. Zaskarżeniu w tym trybie podlega zatem uchwała organu samorządu województwa nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia czy ograniczenia jego uprawnień i praw. Składając skargę, musi zatem skarżący wykazać, że został naruszony jego własny interes prawny polegający na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Sąd stwierdził, że skarżąca spółka posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę Sejmiku Województwa Śląskiego Nr IV/50/6/2014 z dnia 5 maja 2014r. w sprawie zmiany uchwały Nr IV/25/2/2012 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 24 sierpnia 2012 roku w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla Województwa Śląskiego 2014, zmienionej uchwałą Nr IV/32/9/2013 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 25 marca 2013r., bowiem poprzez pominięcie w treści uchwały zarządzanej przez skarżącą instalacji MBP jako regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych naruszony został jej interes prawny. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi art. 38 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach ( Dz. U z 2013r., poz.21 z późn. zm. ), zgodnie z którym wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania (ust. 1). Uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: 1) regiony gospodarki odpadami komunalnymi; 2) regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych ( art. 38 ust.2). Uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku: 1) zmiany podziału na regiony gospodarki odpadami komunalnymi lub 2) zakończenia budowy regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami ( art. 38 ust. 3) Uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest aktem prawa miejscowego ( art. 38 ust. 4) Z przepisu tego wynika, że uchwała stanowi realizację i wykonanie, w określonym zakresie, zamierzeń wskazanych w planie, a więc niejako konsumpcję postanowień planu i przepisów prawa (ustawa o odpadach) z aktualnym stanem faktycznym (potrzebami) w zakresie gospodarki odpadami w województwie. Jest to odrębny akt od planu gospodarki odpadami, który - jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów – ma charakter pewnego programu działania na danym obszarze w zakresie gospodarki odpadami i skierowany jest do organów administracji publicznej. Natomiast uchwale w sprawie wykonania planu ustawodawca nadał status aktu prawa miejscowego, a więc źródła prawa powszechnie obowiązującego (wobec wszystkich) na obszarze stanowienia organu. Adresatem uchwały w sprawie wykonania planu gospodarki odpadami, w przeciwieństwie do samego planu, są podmioty zewnętrzne wobec administracji, w tym również skarżąca spółka. Poza tym zaskarżona uchwała, określając instalację do produkcji paliw alternatywnych należącą do skarżącej jako zastępczą instalację, bezpośrednio reguluje sytuację prawną skarżącej jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność z zakresu gospodarki odpadami. Zdaniem Sądu, ze względu na powyższe Spółka "A" w C. ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Śląskiego z dnia 5 maja 2014r. Nr IV/50/6/2014. Skarżąca wykazała również naruszenia tego interesu prawnego (uprawnień Spółki) zaskarżoną uchwałą w zakresie umieszczenia w wykazie regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych w regionie II z pominięciem instalacji należącej do skarżącej. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów art. 38 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach okazały się zasadne. Zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych jest zakład zagospodarowania odpadów o mocy przerobowej wystarczającej do przyjmowania i przetwarzania odpadów z obszaru zamieszkałego przez co najmniej 120 tys. mieszkańców, spełniający wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz zapewniający termiczne przekształcanie odpadów lub: 1) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych i wydzielanie ze zmieszanych odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub 2) przetwarzanie selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych bioodpadów oraz wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawę roślin, spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych, lub materiału po procesie kompostowania lub fermentacji dopuszczonego do odzysku w procesie odzysku R10, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 4, lub 3) składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o pojemności pozwalającej na przyjmowanie przez okres nie krótszy niż 15 lat odpadów w ilości nie mniejszej niż powstająca w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Zatem zakład zagospodarowania odpadów, który spełnia określone w tym przepisie wymagania jest regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych. Przy czym wystarczające jest spełnienie jednego z wymogów określonych w podpunktach 1-3. W konsekwencji taki zakład powinien zostać wskazany w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, a następnie zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych. Podobnie w przypadku zakończenia budowy regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, powinna zostać obligatoryjnie zmieniona uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami ( art. 38 ust. 3 pkt 2). W ocenie Sądu nie ma w tym zakresie żadnej uznaniowości, oznacza to, że z chwilą gdy instalacja do przetwarzania odpadów spełni wymagania wynikające z powołanych wyżej przepisów, powinna zostać wpisana jako regionalna instalacja. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest stwierdzenie czy instalacja należąca do skarżącej spełnia wymagania przewidziane dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych ( RIPOK ). Zdaniem skarżącej o fakcie spełnienia tych wymagań świadczą wyniki procedury przygotowania instalacji do nadania jej statusu instalacji regionalnej, w tym uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Natomiast w ocenie organu, instalacja skarżącej budzi wątpliwości w tym zakresie z uwagi na treść ekspertyzy wykonanej na zlecenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, która wskazuje na niespełnienie wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych ( Dz. U. z 2012r., poz.1052) określającego wymagania dla mechaniczno- biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz wymagania dla odpadów powstających w wyniku tych procesów. Zgodnie z § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia odpady o wielkości 0-80mm wydzielone ze strumienia zmieszanych odpadów komunalnych są przetwarzane z przerzucaniem przez okres od 8 do 12 tygodni łącznie. Z czego w pierwszym etapie przez co najmniej 2 tygodnie proces odbywa się w zamkniętym reaktorze lub w hali z aktywnym napowietrzaniem z zabezpieczeniem uniemożliwiającym przedostawanie się nieoczyszczonego powietrza procesowego do atmosfery, do czasu osiągnięcia wartościAT4 (rozumianej jako aktywność oddychania - parametr wyrażający zapotrzebowanie tlenu przez próbkę odpadów w ciągu 4 dni) poniżej 20 mg O2/g suchej masy. Wprawdzie zarówno ustawa jak i rozporządzenie nie zawiera definicji legalnej użytych pojęć: "reaktor" i "hala" to jednak niewątpliwie intencją ustawodawcy było prowadzenie procesów biologicznych w warunkach zapewniających szczelność tego procesu i zapobieganie wydostawaniu się na zewnątrz nieoczyszczonego powietrza procesowego. Skarżąca dowodzi, że zastosowana przez nią technologia rękawów foliowych BIO-COM Composting System spełnia te wymagania zarówno w zakresie szczelności jak i przebiegu procesu polegającego na wstępnym przerzucaniu odpadów w procesie ładowania reaktorów, następnie hermetycznego przerzucania odpadów oraz intensywnego napowietrzania celem osiągnięcia właściwej wartości AT 4, a w dalszej kolejnego przerzucania odpadów po otwarciu reaktora. Dla przedmiotowej instalacji skarżąca uzyskała decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. znak; [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oraz decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 28 listopada 2013r. nr 2526.OS/2013 zmieniającej wcześniejsze decyzje i udzielającą pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku i unieszkodliwiania odpadów zlokalizowanych w C. przy ul. [...]. Nadto decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów oraz po zakończeniu budowy opinię sanitarną potwierdzającą wykonanie instalacji zgodnie z projektem oraz wymogami sanitarnymi. Skarżąca zawiadomiła również PINB w C. o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, który nie zgłosił w tym zakresie sprzeciwu. W oparciu o przedłożone dokumenty Sąd uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania spełnienia przez instalację zarządzaną przez skarżącą spółkę wymogów wynikających z powołanych na wstępie przepisów prawa. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem skarżącej, że niedopuszczalna jest sytuacja w której wstrzymuje się wykonanie ustawowych obowiązków oczekując na interpretację, czy też opinię innego organu w zakresie dotyczącym wykładni stosowanego prawa. Samorząd województwa był związany regulacją prawną zawartą w ustawie z dnia 14 grudnia 2012r.o odpadach i po zgłoszeniu zakończenia budowy instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, która poza sporem była określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako instalacja planowana, zobligowany był zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy dokonać zmiany uchwały w sprawie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. W konsekwencji Sejmik Województwa Śląskiego podejmując zaskarżona uchwałę z pominięciem instalacji należącej do skarżącej jako regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych naruszył przepisy art. 38 ust. 2 pkt 2 i art. 38 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Niezasadny okazał się natomiast zarzut dotyczący naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Nie ulega wątpliwości, że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, zarówno osoby fizyczne jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w licznych orzeczeniach zwracał uwagę, iż naruszenie zasady równości następuje zarówno w sytuacji, gdy podmioty podobne ze względu na cechę relewantną traktowane są różnie, jak i wtedy, gdy podmioty różne z uwagi na tę cechę traktowane są podobnie ( por. np. J. Oniszczuk, Równość – najpierwsza z zasad i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2004, s.31-32; wyrok TK z dnia 6 marca 2001r., K 30/00, OTK 2001, nr 2, poz. 34; wyrok TK z dnia 3 lipca 2013r., P 49/11, OTK ZU 2013, seria A, nr 6, poz. 73 – cytowane tam orzecznictwo). Podkreślić należy za Trybunałem Konstytucyjnym, że równość to także akceptacja odmiennego traktowania podmiotów, które wspólnych cech relewantnych nie mają. Jeśli zatem zróżnicowania sytuacji prawnej i faktycznej adresatów norm prawnych odpowiadają obiektywnie istniejącym między nimi odmiennościom, nie dochodzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości ( por. wyrok TK z dnia 23 marca 2010r., SK 47/08, OTK ZU 2010, seria A, nr 3, poz.25; wyrok TK z dnia 19 czerwca 2012r., P 41/10, OTK ZU 2012, seria A, nr 6, poz.65). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że Sejmik Województwa Śląskiego w odmienny sposób potraktował podmiot, który dysponował identyczną instalacją co skarżąca spółka, a tylko w takim przypadku można by mówić o naruszeniu zasady równości. Wskazane przez skarżącą uchwały sejmików innych województw, nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania zgodności z Konstytucją uchwały Sejmiku Województwa Śląskiego, bowiem podejmowane były przez inne organy i w oparciu obwiązujące na innym terenie wojewódzkie plany gospodarki odpadami. Niemniej jest to kolejny argument potwierdzający fakt zgodności wykorzystywanej przez skarżącą spółkę technologii z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Mając na uwadze treść art. 38 ust. 2 ustawy o odpadach, który zawiera wskazanie co powinna określać uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, zasadnym było orzeczenie w stosunku do całej uchwały, gdyż wyeliminowanie zapisów uchwały w zakresie dotyczącym regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów skutkowałoby pozostawieniem w obrocie prawnym uchwały naruszającej powołany wyżej przepis. Z powyższych względów, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.