II SA/Gl 127/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 496/15 w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 496/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 28 maja 2016 r. Pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. (nadanym w placówce w tej samej dacie), uzupełnionym pismem z dnia 8 lutego 2019 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem. Skarżący wskazał, że o wyroku z dnia 16 marca 2016 r. powziął wiadomość dopiero 21 grudnia 2018 r. bowiem ustanowiony w sprawie II SA/Gl 496/15 pełnomocnik z urzędu nie przekazał mu jego odpisu. Ponadto skarżący stwierdził, że organy obu instancji nie wykonały zaleceń zawartych w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1380/13 wydanym w jego sprawie, a co za tym idzie wyrok z 16 marca 2016 r. oraz jego uzasadnienie są nieprawidłowe. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 25 lutego 2019 r., zwrócono się do pełnomocnika skarżącego adwokata B. J. o wskazanie podstawy wznowienia (art. 271- 273 p.p.s.a.) oraz podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. W piśmie z dnia 19 marca 2019 r. skarżący poinformował tut. Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatowi B. J. oraz ponownie oświadczył, że o wyroku z dnia 16 marca 2016 r. dowiedział się 21 grudnia 2018 r., a także powtórzył argumentację zawartą w skardze oraz jej uzupełnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej p.p.s.a.) skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie z przepisami art. 271 – 274 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Można także żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273). Nadto, w myśl art. 277 p.p.s.a, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W skardze o wznowienie postępowania skarżący podniósł, że jest ona wniesiona w terminie bowiem o wyroku z dnia 16 marca 2016 r. dowiedział się dopiero dnia 21 grudnia 2018 r. Ponadto skarżący stwierdził, że organy obu instancji nie wykonały zaleceń zawartych w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1380/13 wydanym w jego sprawie, a co za tym idzie wyrok z dnia 16 marca 2016 r. oraz jego uzasadnienie są nieprawidłowe. W ocenie Sądu, analiza niniejszej skargi prowadzi do wniosku, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia jak również nie można uznać że zachowany został termin do jej wniesienia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633). Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (por. wyroku NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 11/07). Nawet zarzucanie prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, iż jest ono niesłuszne, bez powiązania tych zarzutów z konkretnymi przesłankami wznowieniowymi, stanowi jedynie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym orzeczeniem. Skarżący nie wskazał zaś na żadne okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanek wznowienia postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że z akt sądowych wynika, że ustanowionemu w sprawie II SA/Gl 496/15 pełnomocnikowi z urzędu wyrok z dnia 16 marca 2016 r. został prawidłowo doręczony 15 kwietnia 2016 r. W tym wypadku nawet jeżeli pełnomocnik nie poinformował o treści wyroku nie można przyjąć, że skarga o wznowienie została złożona w terminie. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik jest zobowiązany do dbałości o interesy skarżącego, a skarżący ma prawo domagać się od niego niezbędnych wskazówek i wyjaśnień, a także podejmowania odpowiednich czynności procesowych. Skarżący winien zatem w pierwszej kolejności zwrócić się do pełnomocnika o podjęcie niezbędnych działań prawnych, a także udzielenie niezbędnych informacji o toczącym się postępowaniu. Z podniesionych wyżej względów na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.