II SA/Gl 1281/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) oddalić wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca przebywa obecnie w areszcie, gdzie jest zatrudniony i uzyskuje wynagrodzenie, z którego jednakże potrącane są świadczenia alimentacyjne. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca przedłożył zaświadczenie wystawione przez kierownictwo placówki penitencjarnej, w której przebywa skarżący, z treści którego wynika, że osadzony posiada, będące w jego dyspozycji środki w wysokości 246 zł. Pozostałe środki – w wysokości 1991 zł znajdują się na rachunku depozytowym i zostaną wypłacone po opuszczeniu zakładu. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarżący przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. Wnioskodawca uzyskuje wynagrodzenie, jednakże jego znakomita część przeznaczana jest na zaspokojenie zobowiązań alimentacyjnych oraz deponowana jest na odrębnym rachunku, z którego wnioskodawca aktualnie nie może korzystać. Pozostające w jego dyspozycji środki – w kwocie 246 zł (stan na dzień 7 marca 2017 r.) pozwalają jednak na samodzielne opłacenie wpisu od skargi oraz ewentualnych pozostałych kosztów sądowych. Wpis ten, zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 221, poz. 2193) wpis ten wynosi 100 zł, a więc jest to kwota leżąca w zasięgu możliwości finansowych strony. W zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wniosek strony nie zasługiwał więc na uwzględnienie. Przychylono się natomiast do prośby skarżącego o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Biorąc pod uwagę pozostające w jego dyspozycji środki pieniężne, a także fakt, że będąc osadzonym skarżący dysponuje ograniczonymi możliwościami w nawiązaniu kontaktu z profesjonalnym pełnomocnikiem. Z tego też względu, mając na uwadze sytuację materialna strony uwzględniono wniosek w tym zakresie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.