II SA/Gl 1282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Pismem z dnia 26 maja 2015r. skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego orzeczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W treści uzasadnienia wskazała, że z treści otrzymanego zawiadomienia o rozprawie odczytała, że jej stawiennictwo jest nieobowiązkowe, a jeżeli działa bez adwokata lub radcy prawnego to Sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji wraz z pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia, dlatego też do dnia 21 maja 2015r. pozostawała w przekonaniu, że orzeczenie zostanie jej doręczone. W dalszej części uzasadnienia wskazała, że w dniu 21 maja 2015r. jej mąż T. S. (uczestnik postępowania) otrzymał informację w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w C. o oddaleniu skargi. Zdaniem skarżącej nie można stwierdzić, że bez trudu była w stanie odczytać pouczenie, które jest mylne dla osoby, która nie ma doświadczenia w tym przedmiocie oraz występuje w sprawie bez fachowego pełnomocnika. M. S. wskazała również, że niniejsze pouczenie było błędne, gdyż Sąd nie zaznaczył, że doręczenie z urzędu sentencji wyroku oddalającego skargę może nastąpić tylko wyjątkowo jeśli strona działa bez fachowego pełnomocnika i jest pozbawiona wolności, bądź jeżeli wyrok oddalający skargę zapadł na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy dodatkowo uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z tej regulacji prawnej wynika, iż przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której był on zakreślony, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Dokonując analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Opiera się on bowiem w całości na stwierdzeniu, że strona została błędnie pouczona co do doręczenia jej orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Sąd stoi na stanowisku, że sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Z treści pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie (k. nr 21), które zostało stronie skutecznie doręczone dnia 1 stycznia 2015r. wynika, że "stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która z powodu pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, Sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia (art. 140 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) (...). W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a) (...) W razie uwzględnienia skargi Sąd sporządza i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem każdej ze stron". Powyższe oznacza, że został w sposób prawidłowy wykonany obowiązek informowania strony, wynikający z art. 6 p.p.s.a. Powyższa regulacja stanowi, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Określenie "potrzebne wskazówki" interpretowane jest jako wskazówki sądu, bez których strona niemająca pomocy prawnej pozbawiona byłaby wpływu na toczący się proces i przez to nie mogła zrealizować swoich uprawnień. Nie oznacza to, że sąd jest zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., art. 6, tezy 3 i 4). Tym bardziej nie można wymagać od Sądu interpretacji przepisów ustawy, doręczając zawiadomienie o rozprawie. Należy natomiast stwierdzić, że gdyby strona zwróciła się o ich wyjaśnienie to takie informacje zostałyby udzielone. W szczególności, że okres pomiędzy otrzymaniem zawiadomienia, a wyznaczonym terminem rozprawy wynosił bez mała miesiąc. W świetle powyższych okoliczności należało na podstawie art. 86 § 1 ustawy orzec jak w sentencji postanowienia.