II SA/Gl 1283/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 z późń. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wagi samochodowej na wniosek inwestora B. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze przeznaczonym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pod tereny zabudowy przemysłowej i nie przewiduje się negatywnego wpływu inwestycji na najbliższe i proponowane obszary Natura 2000 ze względu na to, iż znajdują się one poza zasięgiem możliwych przewidywanych oddziaływań przedsięwzięcia. Nadto stwierdził, że budowa wagi nie wymaga przeprowadzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyła "A" Sp. z o.o., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji względnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że organ wydał decyzję nie zawiadamiając ustanowionego przez stronę pełnomocnika, czym naruszył procedurę administracyjną, co miało wpływ na wynik postępowania. Nadto wskazała, że przeładunek złomu na wadze , będzie źródłem hałasu i emisji przekraczających dopuszczalne normy, a planowana inwestycja jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo wielorodzinne. Zdaniem spółki niniejsza inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust.1 pkt 81 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z czym dla zgodnego z prawem wydania pozwolenia na budowę, konieczne jest wcześniejsze uzyskanie przez przyszłego inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art.71 ust.2 pkt 2 oraz art. 72 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Zarzucił również wydanie decyzji bez podstawy prawnej, albowiem powołany w uzasadnieniu decyzji przepis Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 9 listopada 2004r został uchylony Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że fakt nie doręczenia decyzji pełnomocnikowi spółki było uchybieniem formalnym z art.40 k.p.a. jednak nie miało istotnego wpływu na postępowanie i wydane rozstrzygnięcie, strona bowiem na bieżąco uczestniczyła w postępowaniu. Natomiast w odniesieniu do treści § 3 ust.1 pkt 81 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2012r stwierdził, że "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się .... punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu." Waga samochodowa zdaniem organu, lokalizowana na podstawie pozwolenia na budowę na terenie firmy "B" nie jest punktem zbierania lub przeładunku złomu, jest urządzeniem umożliwiającym jedynie określenie ciężaru ładunku, jest elementem zagospodarowania terenu i nie zwiększa uciążliwości terenów bazy dla otoczenia. Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła "A" Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P. E. zarzucając: - naruszenie art.138 § 1 w zw. z art. 107 k.p.a. i art.156 § 1 k.p.a., - naruszenie § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art.71 ust. 2 pkt 2 oraz art.72 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, - naruszenie art.75 k.p.a. w związku z art.78 k.p.a. w zw. z art.112 Prawa ochrony środowiska. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie powinno być rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. a nie uchylone wcześniejszej rozporządzenie które powołał organ I instancji. W dalszej kolejności inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z obrazą tych przepisów i bez podstawy prawnej, co powinno skutkować jej nieważnością. Wskazał na niedopuszczenie dowodu z operatu dla stwierdzenia stopnia uciążliwości inwestycji, dla nieruchomości sąsiedniej (mieszkalnej), poprzez hałas związany z użytkowaniem wagi objętej postępowaniem W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] stwierdził , że nie zgadza się z zarzutami skargi i w całości podtrzymuje stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji , wnosząc jednocześnie o oddalenia skargi. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późń. zm.). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 60 tej samej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, określa w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Wydane na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. nr 213, poz.1397, dalej "Rozporządzenie"), weszło w życie 15 listopada 2010 r., co za tym idzie znajdowało ono zastosowanie w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu administracyjnym. W dalszych rozważaniach stwierdzić należy, że poza sporem pozostaje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę wagi samochodowej. Natomiast sporną jest okoliczność czy taką budowę należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak wskazuje skarżąca. Kwestię tę reguluje Rozporządzenie , które w § 2 ust. 1 i 2 wymienia enumeratywnie przedsięwzięcia, które znacząco oddziaływają na środowisko, natomiast w § 3 ust. 1 i 2 rodzaje przedsięwzięć mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wśród nich w punkcie 81 wskazuje "punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu". W żadnym z powołanych wyżej paragrafów rozporządzenia nie wymienia się wagi samochodowej, a zatem nie można przyjąć, że waga samochodowa jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niedopuszczalna jest również interpretacja zgodnie z którą waga stanowi punkt do zbierania lub przeładunku złomu. Waga samochodowa jest urządzeniem służącym do ustalania ciężaru pojazdu wraz z ładunkiem oraz ważenia pojazdów w celu ustalenia ciężaru ładunku i jako taka jest elementem zagospodarowania terenu. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych projektu budowlanego nie wynika aby miała służyć do rozładunku. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż jak wykazano powyżej dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia, a nie techniką zdefiniowania ich poprzez stopień faktycznego oddziaływania na środowisko. Co za tym idzie jakiegokolwiek znaczenia prawnego dla uznania czy zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie mają okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące występującej jego zdaniem faktycznej szkodliwości planowanego przedsięwzięcia dla środowiska. ( podobnie wyrok z dnia 22 września 2011r. WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 503/11, LEX nr 965433) Natomiast słuszny był zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie nie doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi strony odpisu decyzji organu I instancji , co jednak w ocenie Sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów mogłoby stanowić podstawę do uchylenia decyzji zgodnie z art.145 § 1 ust.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz.270 , dalej "p.p.s.a.") Skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika uczestniczyła w toku całego postępowania administracyjnego i skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zaskarżenia w terminie decyzji organu I instancji, a zatem powyższe uchybienie nie ograniczyło w żaden sposób praw strony postępowania. Chybione okazały się również zarzuty dotyczące wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz pominięcia wniosku o dopuszczenie dowodu z operatu dla stwierdzenia stopnia uciążliwości inwestycji dla nieruchomości skarżącej ze względu na hałas. Sąd nie stwierdził aby kontrolowane w toku postępowania sądowego decyzje organów I i II instancji nie zawierały wskazania podstawy prawnej ich wydania. Sugestia skarżącego , że decyzja I instancji została wydana w oparciu o nie obowiązujący akt prawny, dotyczy fragmentu uzasadnienia decyzji ,w której organ przytacza stanowisko skarżącego zaprezentowane w piśmie z dnia 20 kwietnia 2012r. (karta 16 akt I instancji), w którym faktycznie strona powołuje się na nieobowiązujące rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. Na marginesie stwierdzić należy, że tekst rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. ( w § 3 ust.1 pkt 74 wymienia punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu ) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r.( w § 3 ust.1 pkt 81 wymienia punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu) w zakresie dotyczącym przedmiotowej sprawy nie uległ zmianie. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ma prawnego obowiązku sporządzania operatu ustalającego poziom hałasu dla planowanej inwestycji. Takie ustalenia dokonuje się zgodnie z art. 114 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. 2013r. poz.139. z późń. zm.) przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, gdzie wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej (w przypadku Prawa budowlanego są to organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego) mogą ingerować w planowaną lub realizowaną zabudowę nieruchomości, prowadzoną przez osobę legitymującą się odpowiednim tytułem prawnym do tej nieruchomości, tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm.) oddalił skargę.