II SA/Gl 1285/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] i [...] w G. Orzeczenie to organ wydał m.in. w oparciu o art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej zwanej P.b. ) oraz przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w południowo-wschodniej części miasta G., obejmującego dzielnicę przemysłowo-mieszkaniową w rejonie ulic [...] i F[...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] – dalej zwanej m.p.z.p.). Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego złożyła "A" Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej zwana "A"), a dotyczył on budowy strunobetonowej wieży o wysokości 40 m oraz montażu na tej wieży anten systemu GSM/DCS, UMCS i anten mikrofalowych, a także realizacji kontenera technologicznego, przyłącza zasilającego i ogrodzenia terenu. W uzasadnieniu organ podał, że teren objęty inwestycją znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej oznaczonej na rysunku planu symbolem B 3. Zgodnie z § 12 pkt 3 ppkt 1 m.p.z.p. wszelkie prace przy obiektach objętych ochroną na mocy planu powinny być opiniowane przez właściwe służby konserwatorskie. W związku z tym Prezydent Miasta G. wystapił na podstawie art. 39 ust. 3 P.b. do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. ( dalej [...] WKZ) o uzgodnienie planowanej inwestycji zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. Z-ca [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie uzgodniła przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając to stanowisko wskazała, że lokalizacja oraz skala i gabaryty nowoprojektowanej zabudowy w obrębie ustanowionej w planie strefy ochrony konserwatorskiej nie powinna zakłócać charakteru zachowanej zabudowy. Teren przewidziany pod inwestycję znajduje się w sąsiedztwie zespołu dawnej "B", która została w 1991 r. wpisana do rejestru zabytków. Istotne zaś dla zespołu dawnej "B" jest utrzymanie niezakłóconej ekspozycji widokowej oraz odpowiedniej zabudowy w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Wobec powyższego organ uznał, że przedmiotowe zamierzenie jest sprzeczne z zapisami m.p.z.p., a dokumentacja projektowa narusza zasady ochrony dóbr kultury. Na poparcie swojego stanowiska [...] WKZ powołał się na rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] r. w analogicznej sprawie dotyczącej budowy 25 metrowej wieży w jednostce B 3 m.p.z.p. Pismo [...] WKZ zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora, bezpośrednio "A", a także Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków w G. Po podjęciu postępowania, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] r., Prezydent Miasta G. wydał opisaną na wstępie decyzję odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniosła "A", zastępowana przez radcę prawnego M. M., domagając się jej uchylenia i zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zadaniem Spółki przedłożony przez nią projekt budowlany nie stoi w sprzeczności z zapisami m.p.z.p., co uzasadniałoby zastosowanie art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. "A" podała, że przepis art. 4 P.b. statuuje zasadę wolności budowlanej, zapobiegając formalistycznie rozumianym przeszkodom w zrealizowaniu zamierzenia budowlanego. Głębszej refleksji wymaga zatem analiza charakteru postanowień m.p.z.p. oraz zasad ich interpretacji. Do wykładni norm zawartych w m.p.z,p. jako powszechnie obowiązującego przepisu gminnego stosować też należy wszystkie metody wykładni aktów normatywnych. Wskazując na prymat wykładni językowo-logicznej Spółka podkreśliła, że podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego. Przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają bowiem prawa obywateli, w tym chronione konstytucyjnie prawo własności. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie stanowisko organu administracji architektoniczno-budowlanej dokonującego wykładni postanowień m.p.z.p. w sposób dopuszczający przeznaczenie terenu wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu terenu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono. Zgodność z planem miejscowym, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. oznacza – zdaniem "A" - brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność. Spółka powołała się także na przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), w których świetle uzasadnione jest dopuszczenia modernizacji oraz lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej, w tym wież, masztów, czy słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje wsporcze pod urządzenia radiokomunikacyjne. "A" podniosła również, że stanowisko wyrażone przez [...] WKZ w piśmie z dnia 18 czerwca 2010 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 106 § 1 k.p.a. W szczególności zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ winno nastąpić w formie postanowienia, na które stronie przysługuje zażalenie. Niezależnie od tego organ uzgadniający posłużył się w swoim piśmie zwrotami niedookreślonymi, a rozstrzygnięcie to nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Zdaniem Spółki projektowana inwestycja jest tymczasem zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto w przepisach innych ustaw brak normy, która uniemożliwiałaby jej realizację z punktu widzenia konserwatorskiego. Tym samym uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta G. nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. "A" domagała się wreszcie zbadania przez Wojewodę [...] czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego stosowne upoważnienie odpowiadające wymogom art. 268a k.p.a. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy orzeczenie organu instancji. W uzasadnieniu podał, że w po analizie materiału dowodowego oraz treści odwołania uznał, że wnioskowana inwestycja nie uzyskała pozytywnego uzgodnienia ze strony [...] WKZ, które było wymagane zapisami m.p.z.p. Wojewoda uznał, że organ I instancji błędnie powołał się na przepis § 12 pkt 3 ppkt 1 m.p.z.p., w którym jest mowa o pracach przy obiektach objętych ochroną na mocy planu. W sprawie miał jednak w jego ocenie zastosowanie § 12 pkt 2 ppkt 2 m.p.z.p. wyznaczający granicę historycznego zespołu zabudowy przemysłowej. Zgodnie z tym przepisem w obrębie wyznaczonego zespołu zabudowy przemysłowej wszelkie uzupełnienia zabudowy, remonty oraz przebudowy powinny być prowadzone po uzyskaniu opinii właściwej służby ochrony konserwatorskiej. Obowiązek uzyskania uzgodnień konserwatorskich dotyczy również lokalizacji oraz określenia skali i gabarytów nowoprojektowanych obiektów. Teren inwestycji zlokalizowany został na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem B, w obrębie zaś wszystkich stref oznaczonych tym symbolem "lokalizacja oraz skala i gabaryty nowo projektowanej zabudowy - nie powinny zakłócać charakteru zachowanej posiadającej wartości kulturowe zabudowy". W świetle tych zapisów m.p.z.p. nowo projektowana strunobetonowa wieża o wysokości 40 m wraz z kontenerem technologicznym wymagała uzgodnienia z odpowiednią służbą ochrony konserwatorskiej. [...] WKZ wskazał zaś w swej opinii na silnie dominujący charakter planowanego obiektu. Uznając rozważania odwołującej się strony za istotnie wskazówki dotyczące interpretacji aktów prawnych Wojewoda stwierdził jednak, że obowiązek uzyskania uzgodnień konserwatorskich został sformułowany jednoznacznie w m.p.z.p. Organ nie dopatrzył się także naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że nie ma on kompetencji do oceny formy, w jakiej [...] WKZ dokonał uzgodnienia przedłożonego projektu oraz treści tego uzgodnienia. Prezydent Miasta G. w decyzji swojej wskazał zaś na zakres swoich obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 P.b. w odniesieniu do obowiązku sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii i uzgodnień. Przesądzający w sprawie był zatem brak pozytywnego uzgodnienia inwestycji przez [...] WKZ. Organ II instancji wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta G. została umotywowana nie tyle niezgodnością z planem przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego lecz brakiem pozytywnego uzgodnienia inwestycji przez [...] WKZ. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji nie weszła jeszcze w życie ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W jego ocenie ustawa ta nie mogła znaleźć też zastosowania w tej sprawie z uwagi na rodzaj inwestycji i zapisy m.p.z.p. Podał także, że w przekazanych mu przez organ I instancji aktach sprawy znalazła się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta G. osobie podpisanej pod decyzją tego organu. Upoważnienie to dotyczy m.in. zatwierdzania projektów budowlanych i udzielania pozwolenia na budowę. Tym samym stwierdzić należy, że decyzja organu i instancji została wydana przez osobę działającą z upoważnienia organu. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełniał wszystkich wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). W szczególności projekt budowlany wieży nie został opatrzony na wszystkich rysunkach własnoręcznymi podpisami projektanta i sprawdzającego, także opis jak i oświadczenie projektanta nie zostały opatrzone oryginalnymi podpisami lecz jedynie ich kserokopiami. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wniosła "A", zastępowana przez radcę prawnego M. M. oraz "C" S.A. w G. użytkownik wieczysty nieruchomości, na której miała zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Ta druga skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 1285/10, w związku z nie uzupełnieniem w terminie jej braków formalnych. Skarżąca "A" zarzuciła naruszenie decyzją Wojewody [...]: - art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. poprzez przyjęcie, że postanowienia m.p.z.p. stanowią o niedopuszczalności inwestycji, - art. 35 ust. 3 P.b. poprzez nietrafne przyjęcie, że projekt budowlany nie spełnia wymogów stawianych przez rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, mimo iż skarżący nie został wezwany przez organ i instancji do poprawienia tego projektu, - art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego oceny przedsięwzięcia jako stanowiącego urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu m.p.z.p. , - art. 106 § 1 k.p.a. poprzez nietrafne przyjęcie, ze stanowisko wyrażone przez [...] WKZ jest wiążące pomimo, iż strona nie miała możliwości jego skutecznego zakwestionowania. Uzasadniając te zarzuty skarżąca Spółka w dużej części powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności wskazała, że wbrew stanowisku Wojewody przedłożony przez nią projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności z treścią m.p.z.p., a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.b. Podniosła, że przepisy planu winny być wykładane z punktu widzenia art. 4 P.b. statuującego zasadę wolności budowlanej oraz brać pod uwagę ingerencję przepisów o planowaniu przestrzennym w konstytucyjnie chronione prawo własności. Zgodność, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. nie oznacza dosłownej zgodności, a tylko brak sprzeczności. Spółka wskazała, że świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p. ). oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) nie może ulegać wątpliwości, ze projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej należy do urządzeń infrastruktury technicznej. Ponownie powołała się także na unormowania zawarte w przepisach ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stwierdzając, że co prawda nie znajdują one wprost zastosowania w sprawie lecz wskazują na kierunek wykładni przepisów prawa. "A" ponownie zarzuciła również brak właściwej formy pisma [...] WKZ z dnia 18 czerwca 2010 r. wskazując, że powinno ono spełniać wymogi z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie sprawy nie zostało wreszcie dostatecznie umotywowane zindywidualizowanymi przesłankami, a zatem zapadło z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu Wojewody dotyczącego niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego "A" podała, że nie została wcześniej wezwana przez organ I instancji do uzupełnienia braków przedłożonego projektu w drodze postanowienia opartego na przepisie art. 35 ust. 3 P.b. Tym samym nie powinna być zaskakiwana tego rodzaju oceną na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza prawa materialnego, a także nie została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przechodząc do szczegółowej kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszym rzędzie wskazać należy, że art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Wskazać tutaj należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. W kontrolowanej sprawie orzekające w sprawie organy uznały, że w związku z zapisami m.p.z.p. szczególnemu sprawdzeniu winna podlegać zgodność z planem nie tylko projektu zagospodarowania działki, ale także przedłożonego do zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego określającego między innymi formę i konstrukcję obiektu budowlanego. Zgodnie z rysunkiem m.p.z.p. przeznaczona do zainwestowania działka nr [...], obręb [...], będąca w użytkowaniu wieczystym "C" S.A., znalazła się w jednostce oznaczonej symbolem 2 P – tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, jednocześnie działka ta mieści się w strefie ochrony konserwatorskiej oznaczonej w planie symbolem B 3. Stosownie do § 12 pkt 2 ppkt 1 m.p.z.p. strefa ta oraz strefa B 4 obejmują swym zasięgiem tereny położone poza strefą A ochrony konserwatorskiej, obejmującą swym zasięgiem teren zespołu przemysłowego ob. "C", które stanowią tereny harmonijnego rozwoju zakładu od XVIII do XX wieku - zamknięte jego obecnym ogrodzeniem i określone na rysunku symbolami B 3 i B 4. W granicach strefy B 3 znajdują się budynki i budowle dawnego obozu koncentracyjnego wymagające ochrony jako miejsca martyrologii (wieże wartownicze, budynek garażowy). Zgodnie następnie z zapisami odnoszącymi się do wszystkich stref B ( poza strefą B -5) pośredniej ochrony konserwatorskiej lokalizacja oraz skala i gabaryty nowo projektowanej zabudowy – nie powinny zakłócać charakteru zachowanej, posiadającej wartości kulturowe zabudowy, a wszelkie uzupełnienia zabudowy, remonty oraz przebudowy powinny być prowadzone po uzyskaniu opinii właściwej służby ochrony konserwatorskiej. W dużej części zapis ten został powtórzony w § 12 pkt 2 ppkt 2 m.p.z.p. zgodnie bowiem z tym unormowaniem w obrębie wyznaczonego zespołu zabudowy przemysłowej wszelkie uzupełnienia zabudowy (...) powinny być prowadzone po uzyskaniu opinii właściwej służby konserwatorskiej. Obowiązek uzyskania uzgodnień konserwatorskich dotyczy również lokalizacji oraz określenia skali i gabarytów nowo projektowanych obiektów. Przyznać rację trzeba zatem organom obu instancji (chociaż Prezydent Miasta G. błędnie powołał się zamiast na unormowanie zawarte w § 12 pkt 3 ppkt 1 m.p.z.p. na § 12 pkt 2 ppkt 2 tego planu), że realizacja na terenie zaliczanym do strefy ochrony konserwatorskiej nowego obiektu budowlanego wymagała uzgodnień konserwatorskich. Zatem skoro przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie uzyskał akceptacji właściwego organu zajmującego się ochroną zabytków to należało uznać, że prawidłowo organy odmówiły zatwierdzenia tego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 1 w zw. z wykładanym a contrario art. 35 ust. 4 P.b. ( a nie jak wskazał organ I instancji w zw. z art. 35 ust. 3 P.b.). Wbrew twierdzeniom skargi nie ulega wątpliwości, że wieżę strunobetonową 40 metrowej wysokości należy zaliczyć do budowli, bowiem stanowi o tym wprost przepis art. 3 pkt 3 P.b. zgodnie, z którym przez budowlę należy rozumieć obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące maszty antenowe. Stronie skarżącej wyjaśnić w tym miejscu trzeba , że wiele rodzajów budowli ustawodawca zaliczył do obiektów infrostrukuralnych składających się na uzbrojenie terenu ( por. m. in. wskazane w art. 3 pkt 3 P. b. sieci techniczne, czy sieci uzbrojenia terenu oraz wskazane w art. 3 pkt 3a tej ustawy obiekty liniowe). Mając na uwadze przywołane wyżej definicje ustawowe obiektu budowlanego brak było zatem podstaw do postawienia Wojewodzie [...] zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. "w zakresie oceny przedsięwzięcia, jako stanowiącego urządzenie infrastruktury technicznej". Prezydent Miasta G. kierując do uzgodnienia przez [...] WKZ projekt budowlany złożony przez "A" powołał się na art. 39 ust. 3 P.b. stanowiący, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Z przywołanymi unormowaniami zamieszczonymi w przepisach m.p.z.p. będącego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. aktem prawa miejscowego, jak i wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ust. 3 P.b. korespondują przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Zgodnie z art. 7 pkt 4 tej ustawy formami ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego(...). Stosownie do art. 19 ust. 3 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę: zabytków nieruchomych i ich otoczenia. W świetle zaś ust. 3 przywołanego artykułu w studium i planie, o których mowa w ust. 1 ustala się w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Zgodzić się należy ze skarżącą Spółką, że [...] WKZ uzgadniając przekazany mu przez Prezydenta Miasta G. projekt budowlany winien swojemu uzgodnieniu nadać formę postanowienia. Przepis art. 39 ust. 3 P.b. co prawda nie mówi wprost, w jaki sposób wojewódzki konserwator zabytków winien uzgodnić projekt budowlany przekazany mu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, jednak nie ulega wątpliwości, że uzgodnienie to winno mieć postać postanowienia o jakim mowa w art. 106 k.p.a. ( por. m. in. wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r. , II OSK 1034/07 [w:] LEX nr 508495 ). Na taką wykładnię omawianego przepisu pośrednio wskazuje m.in. przepis kompetencyjny zawarty w art. 91 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w którym jest mowa o wydawaniu przez wojewódzkiego konserwatora zabytków zgodnie z właściwością decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Nie ulega tym samym wątpliwości, że pismo [...] WKZ z dnia 18 czerwca 2010 r. odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nie zawierało wszystkich elementów wskazanych w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W szczególności zaś nie zawierało ono pouczenia o przysługującym stronie postępowania na mocy art. 106 § 5 k.p.a. prawie wniesienia zażalenia do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ( art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). W omawianym piśmie organ jednak w sposób wyraźny sformułował swoje negatywne stanowisko w kwestii uzgodnienia projektowanej inwestycji. Stanowisko to zostało także szczegółowo uzasadnione przytoczeniem uregulowań zawartych w m.p.z.p. Pismo to organ doręczył wreszcie zarówno pełnomocnikowi inwestora, jak i bezpośrednio "A". Skarżąca Spółka mimo, że była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie skorzystała jednak z możliwości wzruszenia postanowienia [...] WKZ, czy to przez wniesienie zażalenia (w tym także z wnioskiem o przywrócenie terminu), nie domagała się również wznowienia postępowania uzgodnieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 126 k.p.a. ani też stwierdzenia nieważności tego orzeczenia. Zaakceptować natomiast należy stanowisko Wojewody [...], że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do weryfikacji tego orzeczenia czy oceny formy, w jakiej wyraził swoją opinię [...] WKZ, był natomiast związany tą opinią. Zasadny jest wreszcie zarzut "A", że dostrzeżone przez organ odwoławczy braki projektu architektoniczno-budowlanego nie mogły skutkować odmową jego zatwierdzenia, jeżeli organ wcześniej w drodze postanowienia wskazanego w art. 35 ust. 3 P.b. nie nałożył na inwestora obowiązku ich usunięcia. Wskazane w uzasadnieniu decyzji Wojewody braki przedłożonego projektu budowlanego nie były jednak przedmiotem rozważań organu I instancji i nie pozostawały w bezpośrednim związku z decyzją tego organu odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie miały one także decydującego wpływu na treść decyzji organu odwoławczego. Tym samym należało uznać, że opisane naruszenie przez Wojewodę przepisu art. 35 ust. 3 P.b., jak i wyżej wskazane nieprawidłowe powołanie się na ten przepis przez organ I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s,a. Sąd skargę oddalił.