II SA/Gl 129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg K.C., K.C. i W.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę 1. oddala skargi K.C. i W.C., 2. odrzuca skargę K.C.. Decyzja Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. udzielił K. C. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego o samodzielny lokal mieszkalny. W wyniku pisma K. K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. przeprowadził oględziny na działce przy ulicy [...] i po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających i ustaleniu, iż taras budynku wybudowany został z naruszeniem art. 36a Prawa budowlanego decyzją nr [...] r. z dnia [...] r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora K. C. i W. C. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego położonego w B. na posesji nr [...] obręb [...] uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z wymienioną budową do dnia [...] r. Pismami z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. z pytaniem i prośbą o wskazanie czy w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił on własną decyzję z dnia [...] r. udzielającą pozwolenia na rozbudowę, a kolejnym pismem z dnia [...] r. zwrócił się o uchylenie w tym trybie wskazanej decyzji w związku z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W wyniku powyższego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., na mocy art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowił uchylić własną decyzję Nr [...] z dnia [...] r. wydaną dla K. C. i W. C. w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ulicy [...] na działce nr [...] w B. W krótkim uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w sprawie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Odwołanie od tej decyzji złożyli K. C., W. C. i K. C. Podnieśli w nim, iż dom wybudowany został na podstawie udzielonego pozwolenia, a taras powstał w wyniku przedłużenia budynku opartego na murze oporowym zabezpieczającym ten budynek przed zalewaniem. Sąsiedzi nie wnosili żadnych zastrzeżeń do wykonanych robót budowlanych. Konflikt powstał po sprzedaży domu na sąsiedniej działce nowemu właścicielowi, który zakwestionował wykonanie na tarasie barierek. W wyniku rozpoznania tego odwołania Wojewoda wydał dwa rozstrzygnięcia, a mianowicie decyzją z dnia [...] r., rozpatrując odwołanie W. C. i K. C. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, a decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. C., uznając, iż nie jest ona stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, a zatem postępowanie odwoławcze należało umorzyć. W decyzji rozpatrującej odwołanie W. i K. C., Wojewoda zacytował treść art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdzając, iż jest bezsporne, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenie i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna, a stąd zaistniała konieczność wydania decyzji, o której mowa w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu, stwierdził, iż kwestie oceny dokonanego odstępstwa nie należą do kompetencji organu administracji architektoniczno – budowlanej. Wyłączne kompetencje w tym zakresie posiada właściwy organ nadzoru Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję złożyli K. C., W. C. i K. C. Zaskarżając decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. powtórzyli w zasadzie argumentację podniesiona w odwołaniu, podkreślając , że rozbudowa prowadzona była pod nadzorem kierownika budowy, który z uwagi na duże pochylenie terenu i osuwiska zalecił wybudowanie muru oporowego. Wobec dalszego zalewania mieszkania w uzgodnieniu z kierownikiem budowy wykonali taras, będący przedłużeniem domu opartym o mur oporowy. Do czasu zmiany sąsiada nikt nie zgłaszał uwag i zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga K. C. i W. C. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa, a zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych, czyli kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zgodnie z przepisem art. 36a ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ administracji architektoniczno- budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 788/16 - uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie przepisu art. 36a ust. 2 nie opiera się na wadliwości samej decyzji, lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. W obrocie prawnym nie mogą istnieć dwa projekty budowlane zatwierdzone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, tj. decyzją nadzoru budowlanego i decyzją organu administracji architektoniczno- budowlanej. Taka sytuacja jest w niniejszej sprawie. Wobec bezspornego i istotnego odstąpienia od zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. projektu budowlanego, w wyniku ingerencji K. K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. wszczął postępowanie, w wyniku którego decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorów K. C. i W. C. obowiązek sporządzenie i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dalszym teku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny. Wobec powyższego, w takich okolicznościach sprawy, kontrolowane w sprawie decyzje wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wszystkie zarzuty w stosunku do przyjętych rozwiązań budowlanych, ich zgodności i zasadności w ustalonych okolicznościach sprawy pozostaną do rozstrzygnięcia w postępowaniu przed właściwymi organami nadzoru budowlanego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargi. Odnosząc się z kolei do skargi złożonej przez K. C., stwierdzić należy, iż została ona wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pojęcie "interesu prawnego" może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania uprawnienia lub obowiązku. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Innymi słowy, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki w kontekście danego postępowania, nie jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że K. C. nie była inwestorem na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. i nie była też stroną postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego a także postępowania prowadzonego przez organy architektoniczno - budowlane, zakończonego obecnie decyzjami, pozostającymi przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Wobec tego skarga K. C. wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cytowanej powyżej ustawy Sąd skargę odrzucił.