II SA/Gl 1292/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: 1) zwolnić skarżącą z wpisu od skargi, 2) oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie Skarżąca E. G., po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że jedynym źródłem utrzymania się jej oraz jej małżonka są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 3573 zł brutto miesięcznie. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni wraz z małżonkiem prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 108 m2. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro, natomiast ze względu na stan zdrowia skarżącej znaczną pozycję w ich budżecie zajmują wydatki na lekarstwa. Z zestawienia dołączonego do wniosku wynika, że bieżące wydatki związane z utrzymaniem się wynoszą przeciętnie 2860 zł. Na wezwanie referendarza sądowego E. G. przedstawiła szereg dokumentów obrazujących przede wszystkim poziom oraz strukturę bieżących wydatków. W oparciu o ich treść ustalono, że wydatki na energię elektryczną kształtują się na poziomie 180 zł miesięcznie, opłaty za wywóz śmieci – 34,71 zł miesięcznie, opłaty za wodę – 152 zł (w ujęciu dwumiesięcznym), opłaty za telefony (dwa) – około 150 zł miesięcznie, gaz – 191 zł co dwa miesiące. Do bieżących kosztów utrzymania nie zaliczono natomiast wydatków na zakup opału oraz podatku od nieruchomości, jako że są to wydatki o charakterze incydentalnym, a nie comiesięcznym, jakkolwiek konieczność zgromadzenia środków na ich poniesienie niewątpliwie wpływa na wysokość sum pozostających do dyspozycji skarżącej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej w całości, albowiem środki, które posiada do dyspozycji pozwalają zarówno na pokrycie bieżących wydatków jak i na poniesienie części kosztów sądowych. Jednakże, uwzględniwszy okoliczności dotyczące stanu zdrowia E. G. uznano, że zasadnym będzie zwolnienie jej z wpisu od skargi, który stanowi zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania. Z nadesłanych dokumentów wynika, że dwuosobowa rodzina skarżącej dysponuje co miesiąc dochodem w wysokości około 3098 zł netto miesięcznie. Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie około 600 zł. Pozostała różnica z pewnością pozwoliłaby na samodzielne pokrycie kosztów postępowania, gdyby nie fakt, że strona, będąca osobą w podeszłym wieku, cierpi na poważne schorzenia (w tym roku przeszła operację usunięcia [...]). Co prawda E. G. nie przedstawiła rachunków za lekarstwa czy też wizyty lekarskie, nie mniej jednak mając na względzie dokumentację medyczną nadesłaną do Sądu nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wiarygodności jej twierdzeń w tym zakresie. W okolicznościach przywołanych przez stronę konieczność uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł mogłaby okazać się zbyt dużym obciążeniem, zwłaszcza, że opłatę tę uiszcza się w terminie 7 dni od otrzymania wezwania Sądu. Z tego też względu uznano, że wniosek E. G. zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej wpisu od skargi. W pozostałym zakresie wniosek oddalono, albowiem inne koszty związane z postępowaniem sądowym, które strona być może będzie zobowiązana ponieść nie są na tyle wysokie aby miała problemy ze zdobyciem środków na ten cel. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.